At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Tuesday, 10 June 2014

মনোবৃত্তিৰ পৰিৱৰ্তনে জীৱন সলনি কৰি দিব পাৰে.....

মনোবৃত্তিৰ পৰিৱৰ্তনে জীৱন সলনি কৰি দিব পাৰে....

কথাতে কয়,  
" আমি নিজক যি বুলি ভাবোঁ, সেয়েই হওঁগৈ..."
আমাৰ চিন্তা-ধাৰা, মনোবৃত্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে আমাৰ ব্যক্তিত্ব৷ একেটা পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিত থাকিয়েই মানুহ বেলেগ-বেলেগ হ'ব পাৰে৷ সকলো নিৰ্ভৰ কৰে আমি সেই সকলো পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিৰ কেনেদৰে মুখামুখি হওঁ, সেইবোৰৰ পৰা কিবা শিকোঁ নে নিশিকোঁ, যদিহে শিকোঁ তাক জীৱনত প্ৰয়োগ কৰোঁ নে নকৰোঁ, ইত্যাদি, ইত্যাদি অনেক কথাৰ ওপৰত৷ 

কিছুমান মনোবৃত্তি তথা স্বভাৱে আমাক পিছলৈ টানে, কিছুমানে আমাক আগবঢ়াই নিয়ে৷ বহুসময়ত হয়তো আমি কথাটো ভাবি নাচাওঁ৷ কিন্তু আমি কিছুমান ইতিবাচক তথা সহায়কাৰী মনোবৃত্তি আহৰণ কৰিবলৈ বা গঢ়ি তুলিবলৈ সচেতন প্ৰচেষ্টা হাতত ল'ব পাৰোঁ৷ এনে কেইটামান মনোবৃত্তি/আচৰণ/স্বভাৱ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:

১) আনক সন্তুষ্ট কৰোঁতা নহ'ব৷ 
কিছুমান মানুহে সদায় আনক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ বিচাৰে৷ তেনেকুৱা মানুহ জীৱনত সফল হ'ব নোৱাৰে, সুখী হ'ব নোৱাৰে কাৰণ সকলোকে সন্তুষ্ট কৰা কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়৷ যিটো উচিত, যিটো শুদ্ধ সেইটোহে কৰা উচিত; লাগিলে তাৰ বাবে দুই একে বেয়াই পাওক৷

২) তৎক্ষণাত আনৰ বিষয়ে মত নিদিব বা সমালোচনা নকৰিব৷
এই ভুলটো আমি প্ৰায়েই কৰোঁ৷ কিবা এটা শুনা বা দেখা কথাৰ ভিত্তিতে আমি কোনো এজন লোকক সমালোচনা কৰি মানুহজনৰ বিষয়ে ধাৰণা এটা কৰি পেলাওঁ৷ কিন্তু কোনো এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে ধাৰণা এটা কৰা ইমান সহজ কাম নহয়৷ শুনা কথা বা দেখা কথা সম্পূৰ্ণ শুদ্ধ নহ'বও পাৰে৷ মানুহ এজনক জানিবলৈ অলপ সময় লওঁক৷

৩) যদিহে মনত অশান্তি হৈছে, তেনে কাম নকৰিব ৷
ভাল কাম, বেয়া কাম বুলি বহুতে একো মানিব নোখোজে৷ নৈতিকতাৰ দিন আজি আৰু নাই বুলি বহুতে ক'ব খোজে৷ কিন্তু আমাৰ বিবেকে আমাৰ পিছ নেৰে৷ যদিহে কোনো এটা কামৰ দ্বাৰা আপোনাৰ মনটো অশান্ত হয়, সেই কাম নকৰাই ভাল নহয়জানো?

৪) "নাই, নহ'ব" বুলি ক'বলৈ ভয় নকৰিব ৷
এইটো আমাৰ বহুতৰে দুৰ্বলতা৷ কোনো ডাঙৰ মানুহ/ ক্ষমতাশীল মানুহ/ আমি ভালপোৱা মানুহ আদিয়ে আমাক কিবা কৰিবলৈ দিলে কেতিয়াবা আমি অনিচ্ছা স্বত্বেও কৰি পেলাওঁ৷ তাৰবাবে হয়তো পাছত অনুতাপ কৰিবলগা হয়৷ স্পষ্ট ভাবে "নাই, নোৱাৰিম" বুলি ক'বলৈ শিকা উচিত৷ এনে স্পষ্টবাদী মানুহক আনে সন্মানহে কৰে৷

৫) আপুনি যি ক'ব বিচাৰে, স্পষ্টভাৱে ক'বলৈ শিকক৷
এইটো এটা কলা৷ নিজৰ মত সুস্পষ্টভাৱে, আনৰ আগত ক'ব পৰা লোকে কৰ্মজীৱনত অধিক সফল হ'ব পাৰে৷ সাক্ষাৎকাৰ আদিৰ সময়ত প্ৰাৰ্থীৰ জ্ঞানৰ পৰীক্ষাতকৈ এনেবিলাক আনুষঙ্গিক কৌশলৰ ধাৰণাও লোৱা হয়৷ বহুতে কথা ঘূৰাই পকাই সময় নষ্ট কৰে, বহুতে খুব কম কথাতে ক'বলগীয়া কথা খিনি জনাই দিব পাৰে৷ শুনোতাজনেও তেনে কম কথাৰে স্পষ্টকৈ বুজাই দিব পৰা মানুহকহে পচন্দ কৰে৷ তদুপৰি উচিত শব্দ আদি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈও শিকিব লাগে যাতে আনে আমাৰ কথাৰ অৰ্থ  সহজে বিকৃত কৰিব নোৱাৰে৷

৬) আপুনি যিকোনো পৰিবেশতে সলনি হ'ব পাৰে, উন্নত হ'ব পাৰে বুলি মানি লওঁক ৷
পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিক দোষ দি থাকি লাভ নাই৷ আমি নিজেও পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিৰ একোটা অংশস্বৰূপ৷
যদি আমি মন বান্ধোঁ, যিকোনো পৰিৱেশ-পৰিস্থিতেই আমি নিজকে অলপ হ'লেও সলনি কৰিব পাৰো, নিজক উন্নত কৰিব পাৰোঁ৷

৭) নিজক প্ৰয়োজনতকৈ অধিক সমালোচনা নকৰিব৷
আত্মসমালোচনা ভাল, কিন্তু নিজক সমালোচনা কৰি, নিজক একেবাৰে অপদাৰ্থ বুলি ভাবিবলৈ ল'লে আমাৰ মনোবলেই হেৰাই যাব কিবা এটা কৰাৰ৷ নিজৰ সঠিক মূল্যয়ন কৰিবলৈ শিকা উচিত৷ আৰু নিজৰ ইতিবাচক দিশবোৰৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰিবলৈ শিকা উচিত৷

৮) "হয়" বুলি ক'বলৈও শিকক ৷
বহুতে দায়িত্ব এৰাই চলিবলৈ ভাল পায়৷ গা এৰা দি চলিবলৈ ভাল পায়৷ তেনেলোকে জীৱনত বেছি আগবাঢ়িব নোৱাৰে৷ সময়ত "হয়" বুলি ক'বলৈ, দোষ-দায়িত্ব আদি মূৰ পাতি ল'বলৈ শিকা উচিত৷

৯) আপুনি সকলো কাম কৰিব নোৱাৰে ৷
এইকথাটো মানি লওঁক৷ কিছুমান কথাৰ বাবে আমাক আনৰ সহায় লাগিবই৷ প্ৰয়োজনত আনৰ সহায় বিচাৰিবলৈ শিকিব লাগিব আৰু কোনো এটা কাম নিজে নোৱাৰোঁ বুলি স্বীকাৰ কৰিবলৈও লাজ পাব নালাগিব৷

১০) আশা, কল্পনা কৰিবলৈ নেৰিব ৷
সপোন দেখিবলৈ এৰি নিদিব৷ আশা কৰিবলৈ এৰি নিদিব৷ যিকোনো বয়সতে আমি নতুন সপোন দেখিব পাৰোঁ ৷ সপোনে আমাক নতুন লক্ষ্য দিয়ে৷ আমাক নতুন উদ্যমেৰে কাম কৰি যাবলৈ প্ৰেৰণা যোগায়৷

(ডঃ সুৰেশ মিট্টালৰ লিখনিৰ সহায় লোৱা হৈছে)

No comments:

Post a Comment