At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Wednesday, 12 August 2015

যিমানে বিলাই দিবা…..


যিমানে বিলাই দিবা…..

এগৰাকী অতি জাক-জমক সাজ পৰিহিতা, অতিশয় সুন্দৰী , ধনী নাৰীয়ে তেখেতে দেখা কৰিবলৈ যোৱা মনোৰোগ চিকিৎসকজনৰ আগত কৈছিল যে তেখেতৰ জীৱনটো একেবাৰে শূণ্য, একেবাৰে অৰ্থহীন৷

পৰামৰ্শ ল’বলৈ মহিলাগৰাকী কাউনচেলৰ এজনৰ ওচৰলৈ গ’ল জীৱনত সুখ লাভ কৰাৰ উপায় বিচাৰি৷

কাউনচেলৰজনে ঘৰ-মজিয়া সৰা-পোছা কৰা বুঢ়ী মহিলা গৰাকীক মাতিলে৷

তাৰপাছত ধনী মহিলাগৰাকীক ক’লে, “মই অনুৰোধ কৰিছো আপুনি এখেতৰ কথা মন দি শুনক, এখেতে এতিয়া আপোনাক ক’ব এখেতেনো কেনেকৈ জীৱনত সুখ লাভ কৰিলে৷”

বৃদ্ধা মহিলা গৰাকীয়ে হাতৰ ঝাড়ুপাত বেৰত আউজাই থৈ চকী এখনত বহিল আৰু নিজৰ কাহিনী ক’বলৈ ধৰিলে:

“মোৰ স্বামী মেলেৰিয়া হৈ ঢুকাল৷ তিনিমাহ পাছত একমাত্ৰ ল’ৰাটো গাড়ীয়ে খুন্দিয়াই মাৰিলে৷ মোৰ আত্মীয়-স্বজন কোনো নাই৷ মোৰ বাবে একোৱেই বাকী নাছিল৷ মই হৈ পৰিছিলো সম্পূৰ্ণ নিথৰুৱা৷ লাও-লোৱা ভিকহু৷ মই শুব নোৱাৰিছিলো, খাব নোৱাৰিছিলো, কালৈকো চাই কেতিয়াও হাঁহি এটাও নামাৰিছিলো৷ আনকি মই আত্মহত্যা কৰাৰ কথাহে ভাবিব ধৰিছিলো৷

এদিন আবেলি মই কামৰ পৰা উভতি আহোঁতে মোৰ পাছে-পাছে মেকুৰী পোৱালী এটা আহিল৷ তালৈ মোৰ মৰম লাগিল৷ বাহিৰত বৰ জাৰ৷ তাক মই ভিতৰলৈ লৈ আহিলো৷ প্লেট এখনত অলপ গাখীৰ দিলো৷ সি চেলেকি চেলেকি খাই শেষ কৰি দিলে৷ তাৰপাছত মেকুৰী পোৱালীটোৱে শব্দ এটা কৰি তাৰ নেজডাল মোৰ ভৰিত ঘঁহাই ঘঁহাই মৰম কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু বহু মাহৰ পাছত মোৰ মুখত প্ৰথম বাৰৰ বাবে হাঁহি বিৰিঙি উঠিল৷

তাৰপাছত মই ভাবিবলৈ ধৰিলো, যদি সামান্য মেকুৰী পোৱালী এটাক সহায় কৰিয়েই মই মনত ইমান আনন্দ পাইছো তেনেহলে মানুহক সহায় কৰিলে কিজানি মই অধিক আনন্দ পাম৷

গতিকে, পিছদিনা মই পিঠা কেইখনমান বনাই বেমাৰত পৰি থকা দুখীয়া চুবুৰীয়া এজনক খাবলৈ দিলোগৈ৷

প্ৰত্যেক দিনাই মই কাৰোবাৰ প্ৰতি কিবা ভাল কাম এটা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ৷ আনক আনন্দিত দেখিলে মই নিজে খুব আনন্দিত হওঁ৷

আজি হয়তো মোতকৈ ভালদৰে টোপনি যাব পৰা বা খাব পৰা আন কোনো নাই৷

“আনক সুখ দিয়াৰ যোগেৰেই মই সুখ বিচাৰি পাইছো৷”


কথাখিনি শুনি ধনী মহিলাগৰাকীৰ চকুলো বৈ আহিল৷ টকাৰে কিনিব পৰা সকলো তেওঁৰ আছে, কিন্তু টকাৰে কিনিব নোৱাৰা মূল্যবান সম্পদ তেওঁ হেৰুৱাইছে৷


“জীৱনৰ প্ৰকৃত মূল্য, প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য আপুনি কিমান সুখী তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে কিন্তু আপোনাৰ বাবে আনলোক কিমান সুখী হ’ব পাৰে তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে৷”
“সুখ এটা লক্ষ্য নহয়, সুখ এটা অবিৰত যাত্ৰা..”
“সুখ আহিবলগীয়া দিনটো নহয়, সুখ আজিয়েই..”
“সুখ আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা নহয়, ই এটা সিদ্ধান্ত..”
“সুখ আপোনাৰ কি আছে সেইটো নহয়, বৰং আপুনি নিজে কি সেইটোহে..”


অ্তি সুন্দৰ অথচ সহজ বাৰ্তা৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা বাৰ্তা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ৷ মূল লেখক অজ্ঞাত)

No comments:

Post a Comment