At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Monday, 27 March 2017

অন্য এক দৃষ্টি…

অন্য এক দৃষ্টি…

                                              (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ড়ঃ মাখন লাল দাস)

এখন হস্পিটেলত দুজন বৃদ্ধ লোক ভালেমান দিন ধৰি ভৰ্তি হৈ আছিল৷
এজনে উঠি বহিব পাৰিছিল আৰু আনজন উঠিব নোৱাৰিছিল৷
উঠিব পৰা জনৰ বিচনাখন আছিল খিৰিকিৰ কাষত আৰু উঠিব নোৱাৰাজনৰ বিচনাখন অলপ দূৰত৷

উঠিব পৰাজনে উঠি খিৰিকিৰ পিনে মুখ কৰি বহিছিল আৰু বাহিৰৰ দৃশ্য বৰ্ণনা কৰি শুনাইছিল সেই উঠিব নোৱাৰাজনক৷

বাটেৰে বেগাই চলি যোৱা গাড়ী-মটৰৰ কথা, কামলৈ খৰ-খেদাকৈ ওলাই যোৱা মানুহবোৰৰ কথা বৰ্ণাইছিল৷ ৰাস্তাৰ সিপাৰে থকা পাৰ্কখনৰ কথা, তাত বেঞ্চত বহি থকা যুৱক-যুৱতীৰ কথা, ধুনীয়া ফুলবোৰৰ কথা, তাত উৰি থকা ৰং-চঙীয়া পখিলাবোৰৰ কথা, পাৰ্কৰ মুকলি ঠাইত খেলি থকা শিশুবোৰৰ কথা, ব্যায়াম, যোগাসন কৰি থকা পুৰুষবোৰৰ কথা… সকলো তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছিল৷

আনজন বৃদ্ধই নিজৰ বিচনাত চকু মুদি পৰি থাকি সেই বৰ্ণনা শুনিছিল আৰু সেই সকলো দৃশ্য কল্পনা কৰি আনন্দ লভিছিল৷ 
মনলৈ উৰি আহিছিল নানা ধৰণৰ স্মৃতি৷

তেনেদৰেই পাৰ হৈ গৈছিল দিনবোৰ৷

সেই বৰ্ণনা কৰা বৃদ্ধজনে নাৰ্চ আৰু আন আন সকলো কৰ্মচাৰীৰ লগতে খুব ভালদৰে কথা-বতৰা পাতিছিল আৰু যথেষ্ট আনন্দ মনেৰে সময় পাৰ কৰিছিল৷

এনেদৰে ভালেমান দিন পাৰ হৈ গ’ল৷

এদিন হঠাতে ৰাতিপুৱা আনজনে মন কৰিলে সেই বৃদ্ধ বিচনাৰ পৰা উঠা নাই৷
নাৰ্চ আহি চালে, ল’ৰি ওলাই গ’ল৷ ডাক্তৰ আহি চালে৷ তাৰপাছত সকলোৱে জানিলে ৰাতি টোপনিত থাকোঁতেই তেওঁৰ মৃত্যু ঘটিল৷

কিছুসময় পাছত খিৰিকিৰ কাষৰ সেই বিচনা খালী হ’ল৷ সকলো চাই থকা আনজন বৃদ্ধৰ মন বিষাদেৰে ভৰি পৰিল৷ আজিৰ পৰা তেওঁ অকলশৰীয়া হৈ পৰিল আকৌ কোনোবা এজন তালৈ নহালৈকে৷ 
কিবা এটা ভাবি তেওঁ নাৰ্চক অনুবোধ কৰিলে তেওঁক খিৰিকিৰ কাষৰ বিচনাখনলৈ স্থানান্তৰিত কৰিবলৈ৷

তেওঁৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি নাৰ্চে তেওঁক খিৰিকিৰ কাষৰ বিচনাত শুৱাই দিলে৷

বৃদ্ধজনে বেৰত ধৰি, অলপ কষ্ট কৰি কোনোমতে উঠি বহিল বিচনাত আৰু খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ অতি আগ্ৰহেৰে চালে৷ কিন্তু তেওঁ অতি আচৰিত হ’ল৷ বাহিৰত কোনো ৰাস্তাও নাই , কোনো পাৰ্কো নাই, আছে মাত্ৰ এখন ওখ দেৱাল, মাত্ৰ কেইফুটমান দূৰত৷

তেওঁ নাৰ্চক মাতি আনি সোধাত নাৰ্চে জনালে যে সেই খিৰিকিখন খুলিলে সেই দেৱালখনেই দেখা যায়, বাকী একো দেখা নাযায়৷

“তেনেহলে তেওঁ সদায় মোক বাহিৰৰ ইমান সুন্দৰ বৰ্ণনা কেনেকৈ শুনাইছিল?” অতি আচৰিত হৈ বৃদ্ধই সুধিলে৷

মিচিকিয়া আঁহি মাৰি নাৰ্চে উত্তৰ দিলে,

“তেওঁ একো নেদেখাকৈয়ে সকলো দৃশ্য বৰ্ণনা কৰিছিল৷ তেওঁ জন্মৰে পৰা অন্ধ আছিল৷ সকলোবোৰ তেওঁ কল্পনা কৰিয়েই বৰ্ণাইছিল নিজক ভাল লগাবলৈ আৰু আপোনাকো ভাল লগাবলৈ৷ দুবছৰ ধৰি তেওঁ কেঞ্চাৰ ৰোগৰ সৈতে যুঁজি আছিল৷ আজি তেওঁ বিদায় ল’লে৷ কিন্তু শেষ দিনলৈকে তেওঁ আপোনাক আনন্দ দি গ’ল৷


জীৱনটো আমি সকলোৱে বেলেগ বেলেগ ধৰণে চাওঁ৷ কিছুমানে সকলোপিনে সুন্দৰতা দেখে , কিছুমানৰ ওজৰ-আপত্তি অন্ত নপৰে৷ 

আনন্দ বিলাই দিলেই বিনিময়ত নিজেও আনন্দ পোৱা যায়৷ দুদিনীয়া জীৱনটো এনেদৰেই সুন্দৰ কৰিব পাৰি৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা লেখা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)

No comments:

Post a Comment