At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Monday, 13 November 2017

সাহিত্যৰ সেঁতু

সাহিত্যৰ সেঁতু

দিল্লীৰ তিলক নগৰত ভাড়ালৈ লোৱা সৰু ঘৰটোত দুপৰীয়াৰ আহাৰ কৰাৰ পাছত অলপ জিৰণি ল'বলৈ বিচনাত বাগৰ দিছোঁ৷ বহিৰৰ পৰিৱেশ প্ৰদূষিত৷ ভিতৰত সোমাই থকাই ভাল৷ তাতে শীতৰ আগমনো ঘটিছে এখোজ দুখোজকৈ৷ গাত এৰী চাদৰখন লৈ বিচনাত বাগৰ দিয়াৰ ক্ষন্তেক পাছতে আমেজত দুচকু মুদ খাই আহিল৷

প্ৰায় দুঘন্টামান পাছত কাষতে থকা মোবাইল ফোনটো বাজি উঠিল৷ চকু মোহাৰি ফোনটো হাতত ল'লোঁ৷ এটা অচিনাকী নম্বৰৰ পৰা ফোনটো আহিছে৷ কলেজৰ প্ৰাচাৰ্য হোৱা বাবে বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা ফোন আহি থাকে৷ অচিনাকী হ'লেও ফোন ধৰোঁ৷ ফোনটো ৰিচিভ কৰি লাহেকৈ মাত লগালোঁ, "হেলো....."

সিফালৰ পৰা হিন্দীতে মাত লগালে, " নমস্কাৰ, আপুনি ডঃ মাখন লাল দাসে কৈছেনে?"
:হয়, কৈছো৷  মইও হিন্দীতে উত্তৰ দিলোঁ৷
:মই ৰৱীন্দ্ৰ কুমাৰ শ্ৰীবাস্তৱ৷ "সমকালীন ভাৰতীয় সাহিত্য"ত প্ৰকাশিত আপোনাৰ হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰা কবিতাদুটা পঢ়ি খুব ভাল লাগিল৷ "ফুটপাথ" আৰু "ফেন্সি বাজাৰ" ৷ তাতে আপোনাৰ চমু পৰিচয় আৰু ফোন নম্বৰটো পাই ভাবিলোঁ আপোনাক ফোন কৰি ধন্যবাদ দিওঁ৷
সিফালৰ পৰা তেখেতে কৈ গ'ল৷

কেইমাহমান আগতে বৰপেটাৰ প্ৰসিদ্ধ কবি শ্ৰী ধ্ৰুৱ কুমাৰ তালুকদাৰক কবিতা পাঠ কৰিবলৈ সাহিত্য একাডেমীয়ে দিল্লীলৈ মাতিছিল৷ তেখেতৰ ছটা কবিতা মই হিন্দীত সিদ্ধহস্ত নহয় যদিও যথেষ্ট কষ্ট কৰি হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰি দিছিলোঁ৷ তাৰে দুটা কবিতা সাহিত্য একাডেমীৰ "সমকালীন ভাৰতীয় সাহিত্য" নামৰ হিন্দী আলোচনীখনত প্ৰকাশ পাইছিল৷ সেয়া নিসন্দেহে মোৰ বাবে এটা নতুন অভিজ্ঞতা আছিল৷ কিন্তু তাকে পঢ়ি দিল্লীৰ পৰা কোনো অচিনাকী লোকে ফোন কৰি শলাগ ল'ব বুলি ভাবিব পৰা নাাছিলোঁ৷

কিবা এক অবুজ আনন্দত মনটো উথলি উঠিল৷ মই শ্ৰী শ্ৰীৱাস্তৱ ডাঙৰীয়াক ধন্যবাদ দিলোঁ৷ তাৰপাছত নানা ধৰণৰ কথা-বতৰা চলিল৷ নিজৰ নিজৰ পৰিচয় অলপ বহলাই জনোৱাৰ পাছত আলোচনা আগবাঢ়িল সাহিত্যলৈ৷

অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰতি শ্ৰীৱাস্তৱৰ যথেষ্ট ৰাপ আছে৷ তেওঁ প্ৰায় গোটেই অসম ভ্ৰমণ কৰিছে৷ যোগেশ দাসৰ "পৃথিবীৰ অসুখ" নামৰ কিতাপখনৰ ওপৰত কাম কৰিছে অসমৰ জনৈক ডেকাৰ সহায়ত৷ ডঃ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ বিষয়েও আলোচনা চলিল৷ তেখেতৰ ঘৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ পূব অঞ্চলত৷ মাতৃভাষা ভোজপুৰী৷ অসমীয়া, বাংলা, উৰিয়া, মৈথিলী আৰু ভোজপুৰীযে অতি নিকট ভাষা, বহুতো শব্দযে একে আৰু হিন্দীৰ পৰা পৃথক সেই বিষয়ে দীঘলীয়া বক্তৃতা এটা দিলে ফোনতেই৷ হয়তো অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰতি তেখেতৰ বিশেষ অনুৰাগৰ সিও এটা কাৰণ৷

শঙ্কৰদেৱৰ ওপৰত তেখেতে গভীৰভাৱে অধ্যয়ন চলাই আছে৷ ডঃ মহেশ্বৰ নেওগ আৰু ডঃবাণীকান্ত কাকতিৰ লেখাসমূহ পঢ়িছে৷ " শঙ্কৰদেৱৰ বিষয়ে যিমান কাম হৈছে প্ৰায়ভাগ ধৰ্মীয় দৃষ্টিকোণৰ পৰা হৈছে৷ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সমালোচনামূলক ভাৱে বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ একো কাম হোৱা নাই," শ্ৰীবাস্তৱ ডাঙৰীয়াই মন্তব্য কৰিলে৷ তেওঁ এতিয়া শঙ্কৰদেৱৰ ওপৰত কাম কৰি আছে বুলি জানিবলৈ দিলে৷

মোৰ ঘৰ বৰপেটাত বুলি জনোৱাত তেখেতে তপৰাই জনালে বৰপেটা, নগাওঁ, বৰদোৱা আদিৰ কথা জানে বুলি৷

মনটো ভাল লাগিল৷ অসমীয়া মানুহে কৰিবলগা কাম উত্তৰ প্ৰদেশৰ কোনোবাই মন-প্ৰাণ দি কৰি থকা বুলি জানিব পাৰি৷

শ্ৰীবাস্তৱ ডাঙৰীয়াক সোনকালেই সাক্ষাৎ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলোঁ৷ দিল্লীত তেখেত মোৰ পৰা মাত্ৰ আঠ কিলোমিটাৰ দূৰৈত থাকে৷ সাহিত্যৰ সেঁতুখনে কিন্তু সেই দূৰত্বখিনিও নোহোৱা কৰি দিলে৷

১৩/১১/২০১৭

Friday, 11 August 2017

ইষ্ট্ৰি কৰা নহ'ল..

ইষ্ট্ৰি কৰা নহ’ল…

ইংৰাজীত কথা কোৱাটো মোৰ বাবে ভাবিব নোৱাৰা কথা আছিল অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত পঢ়া সময়লৈকে৷ নগা, মিজো, খাচীয়া, গাৰো আদি ছাত্ৰবোৰৰ লগত কথাই নাপাতিছিলো ইংৰাজী ক’ব লগা বাবে৷

তেতিয়া মই অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকৰ ছাত্ৰ৷ এদিন কিবা কথাত কাপোৰ এযোৰ ইষ্ট্ৰি কৰিবলগা হ’ল৷ আমাৰ কাপোৰবোৰ নাথনি নামৰ ধোবাজনে লৈ যায় আৰু ইষ্ট্ৰি কৰি ঘুৰাই দিয়ে৷ কিন্তু সেইদিনা কিবা এটা জৰুৰী কথাত কাপোৰ এযোৰ তেতিয়াই ইষ্ট্ৰি কৰি লোৱাৰ প্ৰয়োজন হ’ল৷ গতিকে কাৰ ওচৰত ইষ্ট্ৰি আছে খা-খবৰ ল’লোঁ৷ এজনে ক’লে, ১৭ নে ১৮ নং কোঠাত থকা মিজো ল’ৰাকেইজনৰ ওচৰত এটা ইষ্ট্ৰি আছে৷ আমাৰ কোঠাৰ ওচৰতে৷ মই মৰসাহ কৰি  সেই কোঠাৰ পিনে আগবাঢ়িলোঁ৷ দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলো৷ ভিতৰৰ পৰা মাত দিলে: “ইয়েচচচচ”

দুৱাৰখন খুলি ভিতৰ সোমালোঁ৷ ভিতৰত তিনিখন বিচনা৷ দুৱাৰৰ কাষতে থকা  বিচনাখনত ফানা বুলি চিনিয়ৰ এজন শুই আছে৷ তেওঁৰ ভৰিৰ কাষতে ইষ্ট্ৰি এটা জিলিকি আছে৷ মোৰ মনত উৎসাহ জাগিল৷ আনপিনে চুকতথকা টেবুলত পঢ়ি আছিল নিকি বুলি আন এজন চিনিয়ৰে৷ মই নিকিলৈ চাই আন একো পাতনি নেমেলি ক’লো:
“আইৰণ, প্ৰেচচচচ..” 

 আচলতে মই সিমানখিনিয়েই ক’ব পাৰোঁ ইংৰাজীত৷
কওঁতে হাতেৰে ইষ্ট্ৰি কৰাৰ অংগী-ভঙ্গী কৰিও দেখুৱালোঁ যাতে নিকিয়ে বুজি পায়৷ 

নিকিয়েও সহজে বুজি পালে মই ইষ্ট্ৰিটো বিচাৰি অহা বুলি৷ তাৰপাছত বিচনাত শুই থকা ফানাৰ ভৰিৰ পিনে থকা ইষ্ট্ৰিটোৰ পিনে আঙুলিয়াই নিকিয়ে ইংৰাজীতে ফৰফৰাই কিবা ক’লে৷ চাৰিটামান বাক্য৷ মই ভালদৰে একো বুজি নাপালোঁ৷ অলপ অনুমানহে কৰিলোঁ৷

মই এবাৰ নিকিৰ পিনে চালোঁ, এবাৰ শুই থকা ফানাৰ পিনে আৰু এবাৰ লুভীয়া দৃষ্টিৰে ইষ্ট্ৰিটোৰ পিনে৷ কিন্তু নিকিয়ে মোকনো কি ক’লে, ইষ্ট্ৰিটো নিবলৈকে ক’লে নে দিব নোৱাৰে বুলিয়েই ক’লে, নে বিচনাত শুইথকা ফানাক জগাই তেওঁৰ অনুমতি ল’বলৈকে ক’লে ভালদৰে বুজি নাপাই অলপ সময় তেনেদৰে ৰৈ থাকিলোঁ৷ ইংৰাজীতে ওলোটাই কিবা এটা সুধিবলৈও সাহস নহ’ল৷ 

গতিকে অলপ সময় তেনেদৰে থাকি, মুখেৰে একো নামাতি লাহে লাহে চুচুক চামাককৈ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ৷ নিকিৰ পিনে ঘূৰিও নাচালোঁ৷ ইষ্ট্ৰি কৰা আৰু নহ’ল৷

কথাটো কিন্তু লাজতে কাকো কোৱা নাছিলোঁ৷

আজি ৰাজহুৱা ভাৱে ক’লো কাৰণ এতিয়াযে ইংৰাজীতো কথা ক’ব পাৰোঁ৷

Tuesday, 8 August 2017

আৰু এটা অপৰিচিত দিনত….

আৰু এটা অপৰিচিত দিনত….

ইয়াত, যেতিয়াৰে পৰা হাতত পৰিছে
পৃথিবীৰ বিখ্যাত প্ৰেম-কাহিনীবোৰৰ গ্ৰন্থখনি
কিছুমান প্ৰয়োজনীয়তা বাঢ়ি গৈছে
অহেতুক আৰু অকাৰণতে,
যেনেদৰে অকণমান ঠাই
আৰু অলপ সময়
গ্ৰন্থখনৰ আঁৰ লৈ
অবৈধ ভাৱে জুমিচোৱাৰ দৰে,
সৌ দূৰত
শকত গছৰ গাত গা লগাই
বহি থকা সেই যুগলৰ
প্ৰেম-লীলাবোৰ ভাল লাগিব ধৰিছে,
আবতৰীয়া এই শীতল
আৰু এটি অপৰিচিত দিনত
কিবা যেন গুনগুননি
যেন মৌচুমী শীতৰ কোমল ,
কবিতাক বাধা দি নাৰাখে
বৰষুণৰ পাছৰ প্ৰবলক বৃষ্টিয়ে
আৰু প্ৰেমৰ গইনা লৈ
মেঘো উভতি নাহে,
মানুহক অনাই-বনাই লৈ ফুৰে
প্ৰেমৰ পুৰণি ঠিকনাই
আৰু কবিতাই প্ৰৰোচিত কৰে
নিজৰ পাৰ হৈ যোৱা সময়ক
যিদৰে প্ৰৰোচিত কৰে
গছৰ পিছপিনে
বাঢ়ি আহিব ধৰা ঘোপমৰা দৰ অনুভৱে
এনে অৱস্থাত যেন
সঁচাকৈয়ে কিবা অলপ, নিজৰ আশে-পাশে……


মূল: (হিন্দী) সতীশ জয়চৱাল ::: অসমীয়া অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

কেতিয়াও সমালোচনা নকৰোঁ....

কেতিয়াও সমালোচনা নকৰোঁ....

সুখী পৰিয়াল কেনেদৰে গঢ়িব লাগে সেই বিষয়ে আলোচনাচক্ৰ এখন আয়োজিত হৈছিল৷ তাত এটা কথা বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দি কোৱা হৈছিল যে স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত ভাল সম্বন্ধ বজাই ৰাখিবলৈ হ'লে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ দোষবোৰ যিমান পাৰে আওকাণ কৰিব লাগে, সমালোচনা কৰিবলৈ এৰি দিব লাগে, ইত্যাদি৷

আলোচনাচক্ৰৰ সামৰণি পৰিল৷ এগৰাকী মহিলাই আন এগৰাকীক ক'লে,

" খুব ভাল কথা ক'লে আজি৷ সঁচাকৈয়ে আমি গিৰিয়েকসকলক একেবাৰে সমালোচনা কৰিব নালাগে৷ তেওঁলোকৰ দোষ আনৰ আগত কেতিয়াও ক'ব নালাগে৷ আমাৰ এওঁৰ কথাই চাওঁকচোন৷ এওঁৰ মূৰত গৰুৰ গোৱৰহে আছে বুলি ক'ব পাৰি৷ এক নম্বৰ বুৰ্বক৷ একো বুজি নাপায়৷ বজাৰৰ পৰা কিবা আনিবলৈ ক'লে কিবা লৈ আহে৷ দেখিবলৈও এঙাৰৰ দৰে ক'লা৷ দাতকেইটা কি চাব? চাধা চোবাই চোবাই হালধীয়া  পৰি গৈছে৷ ঘৰৰ কুটা এগছ ইফালৰ পৰা সিফাল নকৰে৷ আচলতে একো কৰিব নাজানেও৷ মাকে যে কেনেদৰে ডাঙৰ কৰিলে ৷ এনেকুৱা মতাবোৰে বিয়া পাতিবই নালাগে৷ মোক আজিলৈকে ভাল উপহাৰ এটা দি পোৱা নাই৷ বিদেশলৈ ফুৰাবলৈ নিয়াতো দূৰৰে কথা৷ আচলতে তেওঁৰ লগত কেনেদৰে জীৱন কটাই আছোঁ মইহে জানো৷ মই বুলিহে চলি আছোঁ৷
তথাপি মইতো কেতিয়াও তেওঁক সমালোচনা কৰা নাই৷ তেওঁৰ দোষৰ কথা আনৰ আগত কোৱা নাই..........."

Thursday, 20 July 2017

কেনে সময়ৰ সাক্ষী....

কেনে সময়ৰ সাক্ষী……

এৰা, জীৱন সলনি হ’ব ধৰিছে
হয়তো, স্থায়ীভাবেই৷
এতিয়া সন্ধিয়াবোৰ আহিব আমাৰ স্মৃতিত
য’ত তুমি আৰু মই কেতিয়াও একেলগে নাছিলোঁ
তথাপি একেধৰণৰেই হ’ব
দুখ তোমাৰ-মোৰ৷
আহিবধৰা সন্ধ্যাবিহীন দিনবোৰৰ বাবে
একেধৰণৰ দুখ তোমাৰ-মোৰ৷
অকলশৰে ৰৈ যোৱা
নিজ-নিজ ঠাইত
এয়া কেনেধৰণৰ সময়ৰ সাক্ষী হৈ পৰিছোঁ
দুজন অচিনাকী মই-তুমি৷
জীৱনৰ আৰম্ভণি আৰু যাত্ৰাৰ সমাপ্তিৰ মাজত
একো নাথাকিব, স্মৃতিত সযতনে ৰাখিব থ'বৰ বাবে৷

মূল (হিন্দী): সতীশ জয়চৱাল   অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Thursday, 22 June 2017

গাজা গাজা গাজা

দুটা গাজা.....


বিটেক গৰু::
গৰুগাড়ী এখন ঘটং মটংকৈ গৈ আছিল৷
গাড়ী চলোৱা মোলু মদ খাই টং হৈ গাড়ীত পৰি আছিল৷
গৰুহাল নিজে নিজে আগুৱাই গৈ আছিল, মোলুৰ কাণসাৰেই নাই৷

তাকে দেখি অলপতে ইঞ্জিনিয়াৰিং পাছ কৰি অহা নগেনে মোলুক সুধিলে:
"তুমি যে এনেকৈ পৰি আছা, গাড়ীখন গৈ থকা বুলি তুমি গম কেনেকৈ পাবা?"

" গৰু দুটাৰ ডিঙিত থকা টিলিঙা দুটা বাজি থাকিব নহয়৷ মই তেনেকৈয়ে গম পাম৷" নিচাৰ ৰাগীত চকু নেমেলাকৈয়ে মোলুৱে উত্তৰ দিলে৷

"যদি তোমাক ঠগাবৰ বাবে গৰু দুটা একে ঠাইতে ৰৈ থাকি ডিঙি দুটা লৰাই থাকে তেতিয়াওতো শব্দ হৈ থাকিব পাৰে?" নগেনে বিজ্ঞৰ দৰে ক'লে৷

এইবাৰ মোলুৱে অতি গহীনাই উত্তৰ দিলে:
"মোৰ গৰু দুটাই বি টেক পাছ কৰি অহা নাই নহয়৷"



কি খালে?

গাঁৱৰ গোহালিঘৰ এটাত জুই লাগিল৷
সকলো গৰু-ছাগলী বচাব পৰা গ'ল কিন্তু কলী ছাগলীজনী বিচাৰি পোৱা নগ'ল৷
অলপ পাছত জুই নুমাল৷
ছাঁইৰ মাজত প্ৰায় আধাপোৰা ক'লী ছাগলীজনী পোৱা গ'ল৷

নগেনে ক'লে, : ছাগলীজনী ছাঁই হৈ যোৱা নাই৷ ছালখনহে পুৰিছে৷ গতিকে মাংসখিনি খাব পাৰি৷
খগেনেও কথাটোত সন্মতি জনালে৷
সিহঁতে হৰেনকো মাতিলে৷

তাৰপাছত তিনিও বহি পোৰা ছাগলিটোৰ মাংস বখলিয়াই বখলিয়াই উলিয়াই নিমখ তেল সানি খাবলৈ ধৰিলে৷
তিনিও পেট পূৰাই খালে৷

তেনেতে ক'ৰবাৰ পৰা ক'লী ছাগলীজনী বেবাই বেবাই আহি ওলাল৷
তিনিও আচৰিত হ'ল আৰু ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চালে৷
"আমি কি খালোঁ বাৰু?" প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টি তিনিওৰে মুখত৷

তেনেতে মোলুৱে আহি ক'লে,
"ক'লী ছাগলীজনী মৰা নাই৷ চুৱাপাত চেলেকিফুৰা , গোটেই গাত খজুৱতি হোৱা, ফপৰা কুকুৰটোহে জুইত পুৰি মৰিল৷

Tuesday, 25 April 2017

মঙলবৰীয়া গাজা

মঙলবৰীয়া গাজা..

১) নগেনৰ ল'ৰাৰ ছবছৰ বয়স৷ প্ৰথম স্কুললৈ গৈছে৷ প্ৰথম পৰীক্ষাও হৈ গ'ল৷
দুদিনমান পাছত নগেনৰ ল'ৰা কান্দি কান্দি স্কুলৰ পৰা আহিল
নগেনে সুধিলে: তই কান্দিছ কিয়?
ল'ৰা: মোক মাষ্টৰণীয়ে বিৰাট পিটিলে? কিয় নাকান্দিম?
নগেন: তোক কিয় পিটিলে? তই কি কৰিছিলি?
ল'ৰা: একো কৰা নাই৷
নগেন: তেনেহলে কিয় পিটিলে?
ল'ৰা: মই মাষ্টৰণীক কুকুৰা বুলি কৈছিলোঁ৷
নগেন: হয় নেকি? কিয় কৈছিলি কুকুৰা বুলি?
ল'ৰা: কিয় নকম? মোৰ গেটেইবোৰ পৰীক্ষাৰ বহীত কণী এটা এটা দি দিছে৷

২)  এদিন খগেনে বেছিকৈয়ে মদ খাই তলং ভটং কৰি বাটেৰে আহি আছিল৷ তেনেকৈ আহি থাকোঁতে শ্মশানলৈ গৈ মৰাশ এটা কঢ়িয়াই নি থকা মানুহ কেইজনমানক খুন্দা মাৰি দিলে৷ শৱ কঢ়িয়াই নিয়া মানুহকেইজনৰ কান্ধৰ পৰা সাঙীখন মাটিত পৰি গ'ল আৰু শৱটো মাটিত পৰি থাকিল৷ মানুহবোৰে খগেনক পিটিবলৈ ধৰিলে৷খগেনে খঙেৰে উত্তৰ দিলে:
মোক মাৰিছে কিয়? যি মাটিত পৰিছে সি মুখেৰে একো নাই মতা, আপোনালোকেনো কিয় ইমান আপত্তি কৰিছে?

৩) চহৰৰ পৰা গাঁৱলৈ অহা ডেকা এজনৰ গাঁৱৰ ছোৱালী এজনী খুব পচন্দ হ'ল৷ সুবিধা বুজি এদিন চিনাকী হ'ল আৰু কথাৰ পাতনি মেলিলে ডেকাজনে:
"তোমাৰ কি নাম?"
"বিমলা৷"
"তুমি কি ব্যৱহাৰ কৰা? ফেচবুক নে হোৱাটচ আপ?"
ছোৱালীজনীয়ে অলপ লাজ লাজকৈ উত্তৰ দিলে:
" মই এনেই বগা৷ সেইবোৰ একো ব্যৱহাৰ নকৰোঁ৷ মাজে মাজে পাউদাৰ ঘহোঁ৷"

Sunday, 23 April 2017

অলৌকিক কাৰ্য..

অলৌকিক কাৰ্য..
                                          (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ ডঃ মাখন লাল দাস)

এজনী আঠবছৰীয়া ছোৱালীৰ কথা৷ এদিন তাইৰ মাক-দেউতাকে তাইৰ কণমানি কেঁচুৱা ভায়েকটিৰ বিষয়ে কথা পাতি থকা তাই শুনিলে৷তাই কথা শুনি বুজি পালে যে ভায়েক অতিশয় অসুস্থ আৰু সিহঁতৰ টকা-পইচা সকলো শেষ৷সিহঁত এটা সৰু ঘৰলৈ যাব কাৰণ ডাক্তৰৰ বিলবোৰ দিয়াৰ পাছত সিহঁত আৰু বৰ্তমানৰ ডাঙৰ ঘৰটোত থাকিবলৈ টকাই নুজুৰিব৷ অতি ব্যয়বহুল অস্ত্ৰোপচাৰ এটাইহে তাইৰ ভায়েকক বচাব পাৰিব আৰু সিহঁতক ধন ধাৰে দিবলৈও কোনো নাই৷

বাপেকে অতি হতাশ ভাবে তাইৰ ধুনীয়া মাকক প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে,
“ এতিয়া একমাত্ৰ কিবা এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷”

কথাবোৰ শুনি ছোৱালীজনী নীৰৱে তাৰ পৰা আঁতৰি গৈ তাইৰ কোঠাত সোমাল৷
তাইৰ আলমাৰীত সযতনে লুকুৱাই থোৱা, তাইৰ পইচা জমা কৰা টেমাটো তাই উলিয়ালে৷ সেইটো জোকাৰি জোকাৰি তাৰ ভিতৰত তাই ইমানদিনে সাঁচি থোৱা মুদ্ৰাবোৰ উলিয়ালে৷ সেইখিনি তাই সাৱধানে হিচাব কৰিলে৷

তাৰপিছত পইচাখিনি তাত আকৌ ভৰাই তাই টেমাটো অতি সাৱধানে হাতত লৈ বাহিৰ ওলাই গ’ল৷ সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা ছঘৰমান এৰি এখন ফাৰ্মাচী আছে৷ তাই তালৈকে গ'ল৷ তাই এটা আধলি উলিয়াই লৈ ফাৰ্মাচীখনৰ গ্লাচৰ কাউন্টাৰত ৰাখিলে৷

“তোমাক কি লাগে?” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ মোৰ সৰু ভাইটিৰ কাৰণে লাগে৷ তাৰ বৰ বেমাৰ৷ তাৰ কাৰণে মই এটা অলৌকিক কাৰ্য কিনিবলৈ আহিছোঁ৷”
“ কি কৈছা? আকৌ কোৱাচোন!” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ তাৰ নাম এন্দ্ৰু৷ তাৰ মূৰৰ ভিতৰত কিবা এটা ডাঙৰ বেয়া বস্তু হৈছে৷ মোৰ দেউতাই কৈছে যে এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷ অলৌকিক কাৰ্য এটাৰ দাম কিমান হ’বনো?”
“ আমি ইয়াত অলৌকিক কাৰ্য বিক্ৰি নকৰোঁ নহয়? বেয়া নাপাবা,” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে অলপ দুখমেনেৰে হাঁহি ছোৱালীজনীক ক’লে৷
“চাওঁক, মোৰ হাতত কিনিবলৈ পইচা আছে৷ এইখিনি যদি যথেষ্ট নহয় তেনেহ’লে মই আৰু অলপ গোটাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিম৷ অলৌকিক কাৰ্যৰ দাম কিমান সেইটো মাত্ৰ মোক কওঁক৷”

সেই ফাৰ্মাচীতে সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা মানুহ এজনো আহিছিল কিবা কিনিবলৈ৷ তেওঁ সকলো শুনি আছিল৷ তেওঁ ছোৱালীজনীৰ ওচৰলৈ আহি মূৰটো অলপ তল কৰি তাইক সুধিলে,

“তোমাৰ ভাইটিক কেনেকুৱা অলৌকিক কাৰ্য লাগে?”
“মই নাজানোঁ,” চকু বহলাই তাই উত্তৰ দিলে৷ “সি বিৰাট অসুস্থ আৰু মাই কৈছে তাক বোলে অপাৰেচন কৰিব লাগিব৷ কিন্তু সেই খৰচ দিবলৈ মোৰ দেউতাৰ হাতত টকা নাই৷ গতিকে মই মোৰ গোটেইখিনি সাঁচতীয়া পইচা লৈ আহিছোঁ৷

“তোমাৰ কিমান পইচা আছে?” মানুহজনে সুধিলে৷

“এটকা আৰু এঘাৰ পইচা; কিন্তু আৰু অলপ গোটাবলৈ মই চেষ্টা কৰিব পাৰিম৷” প্ৰায় শুনা-নুশুনাকৈ ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিলে৷

“ কি আচৰিত সংযোগ,” মানুহজনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিলে, “ এটকা এঘাৰ পইচা- সৰু ভাইটিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অলৌকিক কাৰ্যটোৰ সঠিক দাম৷

তেওঁ পইচাখিনি এহাতত ল’লে আৰু আনখন হাতেৰে ছোৱালীজনীৰ হাতত ধৰিলে৷ তেওঁ ক’লে,
“তুমি ক’ত থাকা তালৈ মোক লৈ যোৱা৷ মই তোমাৰ ভাইটিক চাম আৰু তোমাৰ মা-দেউতাকো লগ পাব খোজোঁ৷ চাওঁচোন, তুমি বিচৰা সেই অলৌকিক কাৰ্যটো কিজানিবা মোৰ হাতত আছেই৷

সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা সেই মানুহজন আছিল ডঃ কাৰ্লটন আৰ্মষ্ট্ৰং , এজন নিউৰোচাৰ্জন৷

অপাৰেচন সম্পন্ন হ’ল বিনামূল্যে আৰু কিছুদিন পাছত এন্দ্ৰু আকৌ ঘৰলৈ উভতি আহিল , সুস্থ হৈ৷

“ সেই অপাৰেচনটো সঁচাকৈয়ে এটা অলৌকিক কাৰ্য আছিল৷ তাৰ আচলতে মূল্যবা কিমান আছিল?" ছোৱালীজনীৰ মাকে এদিন প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে৷ সৰু ছোৱালীজনীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে মাথোন ৷ 
তাই জানিছিল সেই অলৌকিক কাৰ্যটোৰ আচলতে মূল্য কিমান আছিল…. এটকা এঘাৰ পইচা … লগতে এটি শিশুৰ বিশ্বাস৷

নেৰানেপেৰাকৈ লাগি থাকিলে অলৌকিক কথা ঘটে৷ 
অলৌকিক ঘটনা বিভিন্ন প্ৰকাৰে ঘটিব পাৰে- এজন চিকিৎসক হিচাবে, এজন উকীল হিচাবে, এজন শিক্ষক হিচাবে, এজন পুলিচ, এজন বন্ধু, এজন অচিনাকি মানুহ, ইত্যাদি ইত্যাদি ধৰণে.. বা হয়তো আমি ভাবিব নোৱাৰা কিবা ধৰণে...

বিশ্বাস মাথোন ৰাখক৷৷৷৷