At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Friday, 11 August 2017

ইষ্ট্ৰি কৰা নহ'ল..

ইষ্ট্ৰি কৰা নহ’ল…

ইংৰাজীত কথা কোৱাটো মোৰ বাবে ভাবিব নোৱাৰা কথা আছিল অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত পঢ়া সময়লৈকে৷ নগা, মিজো, খাচীয়া, গাৰো আদি ছাত্ৰবোৰৰ লগত কথাই নাপাতিছিলো ইংৰাজী ক’ব লগা বাবে৷

তেতিয়া মই অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকৰ ছাত্ৰ৷ এদিন কিবা কথাত কাপোৰ এযোৰ ইষ্ট্ৰি কৰিবলগা হ’ল৷ আমাৰ কাপোৰবোৰ নাথনি নামৰ ধোবাজনে লৈ যায় আৰু ইষ্ট্ৰি কৰি ঘুৰাই দিয়ে৷ কিন্তু সেইদিনা কিবা এটা জৰুৰী কথাত কাপোৰ এযোৰ তেতিয়াই ইষ্ট্ৰি কৰি লোৱাৰ প্ৰয়োজন হ’ল৷ গতিকে কাৰ ওচৰত ইষ্ট্ৰি আছে খা-খবৰ ল’লোঁ৷ এজনে ক’লে, ১৭ নে ১৮ নং কোঠাত থকা মিজো ল’ৰাকেইজনৰ ওচৰত এটা ইষ্ট্ৰি আছে৷ আমাৰ কোঠাৰ ওচৰতে৷ মই মৰসাহ কৰি  সেই কোঠাৰ পিনে আগবাঢ়িলোঁ৷ দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলো৷ ভিতৰৰ পৰা মাত দিলে: “ইয়েচচচচ”

দুৱাৰখন খুলি ভিতৰ সোমালোঁ৷ ভিতৰত তিনিখন বিচনা৷ দুৱাৰৰ কাষতে থকা  বিচনাখনত ফানা বুলি চিনিয়ৰ এজন শুই আছে৷ তেওঁৰ ভৰিৰ কাষতে ইষ্ট্ৰি এটা জিলিকি আছে৷ মোৰ মনত উৎসাহ জাগিল৷ আনপিনে চুকতথকা টেবুলত পঢ়ি আছিল নিকি বুলি আন এজন চিনিয়ৰে৷ মই নিকিলৈ চাই আন একো পাতনি নেমেলি ক’লো:
“আইৰণ, প্ৰেচচচচ..” 

 আচলতে মই সিমানখিনিয়েই ক’ব পাৰোঁ ইংৰাজীত৷
কওঁতে হাতেৰে ইষ্ট্ৰি কৰাৰ অংগী-ভঙ্গী কৰিও দেখুৱালোঁ যাতে নিকিয়ে বুজি পায়৷ 

নিকিয়েও সহজে বুজি পালে মই ইষ্ট্ৰিটো বিচাৰি অহা বুলি৷ তাৰপাছত বিচনাত শুই থকা ফানাৰ ভৰিৰ পিনে থকা ইষ্ট্ৰিটোৰ পিনে আঙুলিয়াই নিকিয়ে ইংৰাজীতে ফৰফৰাই কিবা ক’লে৷ চাৰিটামান বাক্য৷ মই ভালদৰে একো বুজি নাপালোঁ৷ অলপ অনুমানহে কৰিলোঁ৷

মই এবাৰ নিকিৰ পিনে চালোঁ, এবাৰ শুই থকা ফানাৰ পিনে আৰু এবাৰ লুভীয়া দৃষ্টিৰে ইষ্ট্ৰিটোৰ পিনে৷ কিন্তু নিকিয়ে মোকনো কি ক’লে, ইষ্ট্ৰিটো নিবলৈকে ক’লে নে দিব নোৱাৰে বুলিয়েই ক’লে, নে বিচনাত শুইথকা ফানাক জগাই তেওঁৰ অনুমতি ল’বলৈকে ক’লে ভালদৰে বুজি নাপাই অলপ সময় তেনেদৰে ৰৈ থাকিলোঁ৷ ইংৰাজীতে ওলোটাই কিবা এটা সুধিবলৈও সাহস নহ’ল৷ 

গতিকে অলপ সময় তেনেদৰে থাকি, মুখেৰে একো নামাতি লাহে লাহে চুচুক চামাককৈ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ৷ নিকিৰ পিনে ঘূৰিও নাচালোঁ৷ ইষ্ট্ৰি কৰা আৰু নহ’ল৷

কথাটো কিন্তু লাজতে কাকো কোৱা নাছিলোঁ৷

আজি ৰাজহুৱা ভাৱে ক’লো কাৰণ এতিয়াযে ইংৰাজীতো কথা ক’ব পাৰোঁ৷

Tuesday, 8 August 2017

আৰু এটা অপৰিচিত দিনত….

আৰু এটা অপৰিচিত দিনত….

ইয়াত, যেতিয়াৰে পৰা হাতত পৰিছে
পৃথিবীৰ বিখ্যাত প্ৰেম-কাহিনীবোৰৰ গ্ৰন্থখনি
কিছুমান প্ৰয়োজনীয়তা বাঢ়ি গৈছে
অহেতুক আৰু অকাৰণতে,
যেনেদৰে অকণমান ঠাই
আৰু অলপ সময়
গ্ৰন্থখনৰ আঁৰ লৈ
অবৈধ ভাৱে জুমিচোৱাৰ দৰে,
সৌ দূৰত
শকত গছৰ গাত গা লগাই
বহি থকা সেই যুগলৰ
প্ৰেম-লীলাবোৰ ভাল লাগিব ধৰিছে,
আবতৰীয়া এই শীতল
আৰু এটি অপৰিচিত দিনত
কিবা যেন গুনগুননি
যেন মৌচুমী শীতৰ কোমল ,
কবিতাক বাধা দি নাৰাখে
বৰষুণৰ পাছৰ প্ৰবলক বৃষ্টিয়ে
আৰু প্ৰেমৰ গইনা লৈ
মেঘো উভতি নাহে,
মানুহক অনাই-বনাই লৈ ফুৰে
প্ৰেমৰ পুৰণি ঠিকনাই
আৰু কবিতাই প্ৰৰোচিত কৰে
নিজৰ পাৰ হৈ যোৱা সময়ক
যিদৰে প্ৰৰোচিত কৰে
গছৰ পিছপিনে
বাঢ়ি আহিব ধৰা ঘোপমৰা দৰ অনুভৱে
এনে অৱস্থাত যেন
সঁচাকৈয়ে কিবা অলপ, নিজৰ আশে-পাশে……


মূল: (হিন্দী) সতীশ জয়চৱাল ::: অসমীয়া অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

কেতিয়াও সমালোচনা নকৰোঁ....

কেতিয়াও সমালোচনা নকৰোঁ....

সুখী পৰিয়াল কেনেদৰে গঢ়িব লাগে সেই বিষয়ে আলোচনাচক্ৰ এখন আয়োজিত হৈছিল৷ তাত এটা কথা বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দি কোৱা হৈছিল যে স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত ভাল সম্বন্ধ বজাই ৰাখিবলৈ হ'লে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ দোষবোৰ যিমান পাৰে আওকাণ কৰিব লাগে, সমালোচনা কৰিবলৈ এৰি দিব লাগে, ইত্যাদি৷

আলোচনাচক্ৰৰ সামৰণি পৰিল৷ এগৰাকী মহিলাই আন এগৰাকীক ক'লে,

" খুব ভাল কথা ক'লে আজি৷ সঁচাকৈয়ে আমি গিৰিয়েকসকলক একেবাৰে সমালোচনা কৰিব নালাগে৷ তেওঁলোকৰ দোষ আনৰ আগত কেতিয়াও ক'ব নালাগে৷ আমাৰ এওঁৰ কথাই চাওঁকচোন৷ এওঁৰ মূৰত গৰুৰ গোৱৰহে আছে বুলি ক'ব পাৰি৷ এক নম্বৰ বুৰ্বক৷ একো বুজি নাপায়৷ বজাৰৰ পৰা কিবা আনিবলৈ ক'লে কিবা লৈ আহে৷ দেখিবলৈও এঙাৰৰ দৰে ক'লা৷ দাতকেইটা কি চাব? চাধা চোবাই চোবাই হালধীয়া  পৰি গৈছে৷ ঘৰৰ কুটা এগছ ইফালৰ পৰা সিফাল নকৰে৷ আচলতে একো কৰিব নাজানেও৷ মাকে যে কেনেদৰে ডাঙৰ কৰিলে ৷ এনেকুৱা মতাবোৰে বিয়া পাতিবই নালাগে৷ মোক আজিলৈকে ভাল উপহাৰ এটা দি পোৱা নাই৷ বিদেশলৈ ফুৰাবলৈ নিয়াতো দূৰৰে কথা৷ আচলতে তেওঁৰ লগত কেনেদৰে জীৱন কটাই আছোঁ মইহে জানো৷ মই বুলিহে চলি আছোঁ৷
তথাপি মইতো কেতিয়াও তেওঁক সমালোচনা কৰা নাই৷ তেওঁৰ দোষৰ কথা আনৰ আগত কোৱা নাই..........."

Thursday, 20 July 2017

কেনে সময়ৰ সাক্ষী....

কেনে সময়ৰ সাক্ষী……

এৰা, জীৱন সলনি হ’ব ধৰিছে
হয়তো, স্থায়ীভাবেই৷
এতিয়া সন্ধিয়াবোৰ আহিব আমাৰ স্মৃতিত
য’ত তুমি আৰু মই কেতিয়াও একেলগে নাছিলোঁ
তথাপি একেধৰণৰেই হ’ব
দুখ তোমাৰ-মোৰ৷
আহিবধৰা সন্ধ্যাবিহীন দিনবোৰৰ বাবে
একেধৰণৰ দুখ তোমাৰ-মোৰ৷
অকলশৰে ৰৈ যোৱা
নিজ-নিজ ঠাইত
এয়া কেনেধৰণৰ সময়ৰ সাক্ষী হৈ পৰিছোঁ
দুজন অচিনাকী মই-তুমি৷
জীৱনৰ আৰম্ভণি আৰু যাত্ৰাৰ সমাপ্তিৰ মাজত
একো নাথাকিব, স্মৃতিত সযতনে ৰাখিব থ'বৰ বাবে৷

মূল (হিন্দী): সতীশ জয়চৱাল   অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Thursday, 22 June 2017

গাজা গাজা গাজা

দুটা গাজা.....


বিটেক গৰু::
গৰুগাড়ী এখন ঘটং মটংকৈ গৈ আছিল৷
গাড়ী চলোৱা মোলু মদ খাই টং হৈ গাড়ীত পৰি আছিল৷
গৰুহাল নিজে নিজে আগুৱাই গৈ আছিল, মোলুৰ কাণসাৰেই নাই৷

তাকে দেখি অলপতে ইঞ্জিনিয়াৰিং পাছ কৰি অহা নগেনে মোলুক সুধিলে:
"তুমি যে এনেকৈ পৰি আছা, গাড়ীখন গৈ থকা বুলি তুমি গম কেনেকৈ পাবা?"

" গৰু দুটাৰ ডিঙিত থকা টিলিঙা দুটা বাজি থাকিব নহয়৷ মই তেনেকৈয়ে গম পাম৷" নিচাৰ ৰাগীত চকু নেমেলাকৈয়ে মোলুৱে উত্তৰ দিলে৷

"যদি তোমাক ঠগাবৰ বাবে গৰু দুটা একে ঠাইতে ৰৈ থাকি ডিঙি দুটা লৰাই থাকে তেতিয়াওতো শব্দ হৈ থাকিব পাৰে?" নগেনে বিজ্ঞৰ দৰে ক'লে৷

এইবাৰ মোলুৱে অতি গহীনাই উত্তৰ দিলে:
"মোৰ গৰু দুটাই বি টেক পাছ কৰি অহা নাই নহয়৷"



কি খালে?

গাঁৱৰ গোহালিঘৰ এটাত জুই লাগিল৷
সকলো গৰু-ছাগলী বচাব পৰা গ'ল কিন্তু কলী ছাগলীজনী বিচাৰি পোৱা নগ'ল৷
অলপ পাছত জুই নুমাল৷
ছাঁইৰ মাজত প্ৰায় আধাপোৰা ক'লী ছাগলীজনী পোৱা গ'ল৷

নগেনে ক'লে, : ছাগলীজনী ছাঁই হৈ যোৱা নাই৷ ছালখনহে পুৰিছে৷ গতিকে মাংসখিনি খাব পাৰি৷
খগেনেও কথাটোত সন্মতি জনালে৷
সিহঁতে হৰেনকো মাতিলে৷

তাৰপাছত তিনিও বহি পোৰা ছাগলিটোৰ মাংস বখলিয়াই বখলিয়াই উলিয়াই নিমখ তেল সানি খাবলৈ ধৰিলে৷
তিনিও পেট পূৰাই খালে৷

তেনেতে ক'ৰবাৰ পৰা ক'লী ছাগলীজনী বেবাই বেবাই আহি ওলাল৷
তিনিও আচৰিত হ'ল আৰু ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চালে৷
"আমি কি খালোঁ বাৰু?" প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টি তিনিওৰে মুখত৷

তেনেতে মোলুৱে আহি ক'লে,
"ক'লী ছাগলীজনী মৰা নাই৷ চুৱাপাত চেলেকিফুৰা , গোটেই গাত খজুৱতি হোৱা, ফপৰা কুকুৰটোহে জুইত পুৰি মৰিল৷

Tuesday, 25 April 2017

মঙলবৰীয়া গাজা

মঙলবৰীয়া গাজা..

১) নগেনৰ ল'ৰাৰ ছবছৰ বয়স৷ প্ৰথম স্কুললৈ গৈছে৷ প্ৰথম পৰীক্ষাও হৈ গ'ল৷
দুদিনমান পাছত নগেনৰ ল'ৰা কান্দি কান্দি স্কুলৰ পৰা আহিল
নগেনে সুধিলে: তই কান্দিছ কিয়?
ল'ৰা: মোক মাষ্টৰণীয়ে বিৰাট পিটিলে? কিয় নাকান্দিম?
নগেন: তোক কিয় পিটিলে? তই কি কৰিছিলি?
ল'ৰা: একো কৰা নাই৷
নগেন: তেনেহলে কিয় পিটিলে?
ল'ৰা: মই মাষ্টৰণীক কুকুৰা বুলি কৈছিলোঁ৷
নগেন: হয় নেকি? কিয় কৈছিলি কুকুৰা বুলি?
ল'ৰা: কিয় নকম? মোৰ গেটেইবোৰ পৰীক্ষাৰ বহীত কণী এটা এটা দি দিছে৷

২)  এদিন খগেনে বেছিকৈয়ে মদ খাই তলং ভটং কৰি বাটেৰে আহি আছিল৷ তেনেকৈ আহি থাকোঁতে শ্মশানলৈ গৈ মৰাশ এটা কঢ়িয়াই নি থকা মানুহ কেইজনমানক খুন্দা মাৰি দিলে৷ শৱ কঢ়িয়াই নিয়া মানুহকেইজনৰ কান্ধৰ পৰা সাঙীখন মাটিত পৰি গ'ল আৰু শৱটো মাটিত পৰি থাকিল৷ মানুহবোৰে খগেনক পিটিবলৈ ধৰিলে৷খগেনে খঙেৰে উত্তৰ দিলে:
মোক মাৰিছে কিয়? যি মাটিত পৰিছে সি মুখেৰে একো নাই মতা, আপোনালোকেনো কিয় ইমান আপত্তি কৰিছে?

৩) চহৰৰ পৰা গাঁৱলৈ অহা ডেকা এজনৰ গাঁৱৰ ছোৱালী এজনী খুব পচন্দ হ'ল৷ সুবিধা বুজি এদিন চিনাকী হ'ল আৰু কথাৰ পাতনি মেলিলে ডেকাজনে:
"তোমাৰ কি নাম?"
"বিমলা৷"
"তুমি কি ব্যৱহাৰ কৰা? ফেচবুক নে হোৱাটচ আপ?"
ছোৱালীজনীয়ে অলপ লাজ লাজকৈ উত্তৰ দিলে:
" মই এনেই বগা৷ সেইবোৰ একো ব্যৱহাৰ নকৰোঁ৷ মাজে মাজে পাউদাৰ ঘহোঁ৷"

Sunday, 23 April 2017

অলৌকিক কাৰ্য..

অলৌকিক কাৰ্য..
                                          (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ ডঃ মাখন লাল দাস)

এজনী আঠবছৰীয়া ছোৱালীৰ কথা৷ এদিন তাইৰ মাক-দেউতাকে তাইৰ কণমানি কেঁচুৱা ভায়েকটিৰ বিষয়ে কথা পাতি থকা তাই শুনিলে৷তাই কথা শুনি বুজি পালে যে ভায়েক অতিশয় অসুস্থ আৰু সিহঁতৰ টকা-পইচা সকলো শেষ৷সিহঁত এটা সৰু ঘৰলৈ যাব কাৰণ ডাক্তৰৰ বিলবোৰ দিয়াৰ পাছত সিহঁত আৰু বৰ্তমানৰ ডাঙৰ ঘৰটোত থাকিবলৈ টকাই নুজুৰিব৷ অতি ব্যয়বহুল অস্ত্ৰোপচাৰ এটাইহে তাইৰ ভায়েকক বচাব পাৰিব আৰু সিহঁতক ধন ধাৰে দিবলৈও কোনো নাই৷

বাপেকে অতি হতাশ ভাবে তাইৰ ধুনীয়া মাকক প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে,
“ এতিয়া একমাত্ৰ কিবা এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷”

কথাবোৰ শুনি ছোৱালীজনী নীৰৱে তাৰ পৰা আঁতৰি গৈ তাইৰ কোঠাত সোমাল৷
তাইৰ আলমাৰীত সযতনে লুকুৱাই থোৱা, তাইৰ পইচা জমা কৰা টেমাটো তাই উলিয়ালে৷ সেইটো জোকাৰি জোকাৰি তাৰ ভিতৰত তাই ইমানদিনে সাঁচি থোৱা মুদ্ৰাবোৰ উলিয়ালে৷ সেইখিনি তাই সাৱধানে হিচাব কৰিলে৷

তাৰপিছত পইচাখিনি তাত আকৌ ভৰাই তাই টেমাটো অতি সাৱধানে হাতত লৈ বাহিৰ ওলাই গ’ল৷ সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা ছঘৰমান এৰি এখন ফাৰ্মাচী আছে৷ তাই তালৈকে গ'ল৷ তাই এটা আধলি উলিয়াই লৈ ফাৰ্মাচীখনৰ গ্লাচৰ কাউন্টাৰত ৰাখিলে৷

“তোমাক কি লাগে?” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ মোৰ সৰু ভাইটিৰ কাৰণে লাগে৷ তাৰ বৰ বেমাৰ৷ তাৰ কাৰণে মই এটা অলৌকিক কাৰ্য কিনিবলৈ আহিছোঁ৷”
“ কি কৈছা? আকৌ কোৱাচোন!” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ তাৰ নাম এন্দ্ৰু৷ তাৰ মূৰৰ ভিতৰত কিবা এটা ডাঙৰ বেয়া বস্তু হৈছে৷ মোৰ দেউতাই কৈছে যে এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷ অলৌকিক কাৰ্য এটাৰ দাম কিমান হ’বনো?”
“ আমি ইয়াত অলৌকিক কাৰ্য বিক্ৰি নকৰোঁ নহয়? বেয়া নাপাবা,” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে অলপ দুখমেনেৰে হাঁহি ছোৱালীজনীক ক’লে৷
“চাওঁক, মোৰ হাতত কিনিবলৈ পইচা আছে৷ এইখিনি যদি যথেষ্ট নহয় তেনেহ’লে মই আৰু অলপ গোটাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিম৷ অলৌকিক কাৰ্যৰ দাম কিমান সেইটো মাত্ৰ মোক কওঁক৷”

সেই ফাৰ্মাচীতে সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা মানুহ এজনো আহিছিল কিবা কিনিবলৈ৷ তেওঁ সকলো শুনি আছিল৷ তেওঁ ছোৱালীজনীৰ ওচৰলৈ আহি মূৰটো অলপ তল কৰি তাইক সুধিলে,

“তোমাৰ ভাইটিক কেনেকুৱা অলৌকিক কাৰ্য লাগে?”
“মই নাজানোঁ,” চকু বহলাই তাই উত্তৰ দিলে৷ “সি বিৰাট অসুস্থ আৰু মাই কৈছে তাক বোলে অপাৰেচন কৰিব লাগিব৷ কিন্তু সেই খৰচ দিবলৈ মোৰ দেউতাৰ হাতত টকা নাই৷ গতিকে মই মোৰ গোটেইখিনি সাঁচতীয়া পইচা লৈ আহিছোঁ৷

“তোমাৰ কিমান পইচা আছে?” মানুহজনে সুধিলে৷

“এটকা আৰু এঘাৰ পইচা; কিন্তু আৰু অলপ গোটাবলৈ মই চেষ্টা কৰিব পাৰিম৷” প্ৰায় শুনা-নুশুনাকৈ ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিলে৷

“ কি আচৰিত সংযোগ,” মানুহজনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিলে, “ এটকা এঘাৰ পইচা- সৰু ভাইটিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অলৌকিক কাৰ্যটোৰ সঠিক দাম৷

তেওঁ পইচাখিনি এহাতত ল’লে আৰু আনখন হাতেৰে ছোৱালীজনীৰ হাতত ধৰিলে৷ তেওঁ ক’লে,
“তুমি ক’ত থাকা তালৈ মোক লৈ যোৱা৷ মই তোমাৰ ভাইটিক চাম আৰু তোমাৰ মা-দেউতাকো লগ পাব খোজোঁ৷ চাওঁচোন, তুমি বিচৰা সেই অলৌকিক কাৰ্যটো কিজানিবা মোৰ হাতত আছেই৷

সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা সেই মানুহজন আছিল ডঃ কাৰ্লটন আৰ্মষ্ট্ৰং , এজন নিউৰোচাৰ্জন৷

অপাৰেচন সম্পন্ন হ’ল বিনামূল্যে আৰু কিছুদিন পাছত এন্দ্ৰু আকৌ ঘৰলৈ উভতি আহিল , সুস্থ হৈ৷

“ সেই অপাৰেচনটো সঁচাকৈয়ে এটা অলৌকিক কাৰ্য আছিল৷ তাৰ আচলতে মূল্যবা কিমান আছিল?" ছোৱালীজনীৰ মাকে এদিন প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে৷ সৰু ছোৱালীজনীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে মাথোন ৷ 
তাই জানিছিল সেই অলৌকিক কাৰ্যটোৰ আচলতে মূল্য কিমান আছিল…. এটকা এঘাৰ পইচা … লগতে এটি শিশুৰ বিশ্বাস৷

নেৰানেপেৰাকৈ লাগি থাকিলে অলৌকিক কথা ঘটে৷ 
অলৌকিক ঘটনা বিভিন্ন প্ৰকাৰে ঘটিব পাৰে- এজন চিকিৎসক হিচাবে, এজন উকীল হিচাবে, এজন শিক্ষক হিচাবে, এজন পুলিচ, এজন বন্ধু, এজন অচিনাকি মানুহ, ইত্যাদি ইত্যাদি ধৰণে.. বা হয়তো আমি ভাবিব নোৱাৰা কিবা ধৰণে...

বিশ্বাস মাথোন ৰাখক৷৷৷৷

Tuesday, 4 April 2017

আমি বন্ধা এটি ঘৰ…

আমি বন্ধা এটি ঘৰ…
১৯৬৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ৮ তাৰিখে দেউতাৰ মৃত্যু হোৱাৰ পাছত আমি নিজৰ ঠাই বৰপেটালৈ আহোঁ৷ বৰপেটাৰ পালাংদিহাটীৰ দেউতাৰ পৈত্ৰিক ঘৰত আমাৰ বাবে ঠাই নোজোৰাত আমি কীৰ্তনঘৰৰ ওচৰৰ দলাহাটীত ৰত্ন ওজাৰ ঘৰটো ভাড়া লৈ থাকিবলৈ লওঁ৷ আমি মানে মা আৰু আমি পাঁচজন ভাই-ককাই৷ ডাঙৰ দাদা তেতিয়া নৱম শ্ৰেণীত৷ সৰু ভাইটি স্কুললৈ যাবলৈ লৈছিলহে৷ ভাড়া আছিল মাহে ১৫ টকা৷ সেই ভাড়া দিবলৈ খুড়া এজনে দায়িত্ব লয়৷
চিলঙৰ পৰা দলাহাটী৷ সম্পূৰ্ণ বেলেগ পৰিৱেশ৷ দুশাৰী ঘৰ৷ মাজতে দীঘলকৈ চোতালখন৷ ঘৰবোৰৰ মাজত কোনো ব্যৱধান নাই৷ এটা ঘৰৰ বেৰখন আনটো ঘৰৰো বেৰ৷ যেন এটা ডাঙৰ পৰিয়ালহে৷ সকলোৱে সকলোকে চিনি পায়৷ সকলোৱে সকলোৰে কথা জানে৷ আমাৰ মাতকথাও বৰপেটীয়ালৈ ৰূপান্তৰিত হৈ পৰিল কেইমানমানৰ ভিতৰতে৷
দুবছৰমান তেনেদৰেই পাৰ হ’ল৷ গুৱাহাটীত দেউতাই কিনি থোৱা মাটি এডোখৰ আছিল যদিও তাত ঘৰ সজাৰ সামৰ্থ আমাৰ নাছিল৷ মাহে ১৫৮ টকাকৈ ফেমিলি পেঞ্চন পাইছিলো চৰকাৰৰ পৰা৷ সাঁচতীয়া ধনো বিশেষ একো নাছিল৷ মাত্ৰ ৪৩ বছৰ বয়সতে দেউতাৰ মৃত্যু হৈছিল৷ গতিকে সাঁচিবলৈ সময়ো নাপালে৷
বৰপেটাতেই মাটি এডোখৰ কিনি ঘৰ এটা সাজি লোৱা ভাল দেখিলো আমি৷ মেটুৱাকুছিৰ পুৰণা শ্মাশানখনৰ সম্মুখতে এবিঘা মাটি আছিল৷ মালিকৰ ল’ৰাজন মোৰ সহপাঠী বন্ধু৷ এচনীয়া মাটি৷ তাকেই কিনি লোৱা হ’ল৷ মুকলি পথাৰৰ মাজত মাটিডোখৰ৷ কোনো ৰাস্তা-ঘাট নাই৷ খৰালি সমস্যা নাই, বাৰিষাহে পানীয়ে আগুৰি ধৰে৷ মানুহে কলৰ ভুৰ সাজি লয়৷ দুই-এঘৰে নাঁও ব্যৱহাৰো কৰে৷
মাটিডোখৰ ম্যাদী কৰি দিয়াৰ দায়িত্ব ল’লে গুৱাহাটীত চাকৰি কৰা মামা এজনে৷ ইফালে আমি ঘৰ সজাৰ কামত মন দিলোঁ৷ দেউতা জীয়াই থাকোঁতে গুৱাহাটীত ঘৰ সাজিম বুলি কাঠেৰে দুৱাৰ খিৰিকি আদি প্ৰায় সাজু কৰি থৈছিলেই৷ সেইবোৰ আমি বৰপেটালৈ লৈ আহিছিলো৷
দিন-বাৰ মনত নাই৷ সঠিক চনো মনত নাই৷ কোনোবা এটা দিনত ঘৰৰ খুটা পোতা হ’ল ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে৷ ইটাৰে তলৰ ভাগ গাঁঠি লৈ কাঠৰ ফ্ৰেমত বাঁহ বা ইকৰাৰে বেৰ গাঁঠি চিমেন্টেৰে প্লাষ্টাৰ কৰি বেৰবোৰ সঁজা হ’ব৷ ওপৰত টিং দিবলৈ পইচা নুজুৰিব বাবে খেৰেই দিয়া হ’ব৷ কাঠৰ দুৱাৰ-খিৰিকি সাজু হৈ আছিলেই৷ লগাই দিলেই হ’ব৷ ৰাজমিস্ত্ৰী আৰু কাঠমিস্ত্ৰীৰ লগত সকলো কামত আমিয়েই সহায় কৰি দিব পাৰিম৷ গতিকে বনুৱাৰ খৰচো বাচি যাব৷ তেনে পৰিকল্পনাৰেই কাম আৰম্ভ হ’ল৷ আমি দেহে-কেহে কামত লাগি গ’লো৷ চাওঁতে চাওঁতে প্ৰায় ৩৬ ফুট দীঘল আৰু ১২ ফুট বহল ঘৰ এটা জিলিকি উঠিল৷ ঘৰৰ ৰং দিয়া কামো আমিয়েই কৰিলো৷ ঘৰৰ পিছপিনে গাতে লগাই দীঘলে দীঘলে বাঁহ আৰু খেৰেৰে আন এটা ঘৰ সাজি দিয়া হ’ল৷ ঘৰ মানে চাল এখন৷ সেয়া হৈ পৰিল আমাৰ পাকঘৰ, তাঁত শাল ৰখা ঘৰ আৰু গোহালিঘৰ৷
সকলোৱে মিলি গোটেই মাটিবিঘা বাঁহৰ জেওৰাৰে বেৰি দিলোঁ৷ তাৰ মাজতে পাচলিৰ বাগিছা পাতিলো৷ লাও, জিকা, ভোল , বেঙেনা, বিলাহী, লাইশাক, ইত্যাদি ইত্যাদি লহ-পহকৈ গজি উঠিব ধৰিলে৷ আমি ৰাতিপুৱাতে ওলাই গৈ পথাৰত গোৱৰ বুটলি ফুৰোঁ পাচলিৰ গুৰিত দিবলৈ৷ বগৰী, মধুৰী আদি কেইজোপামান গছো ৰুলোঁ৷

তেনেদৰেই সেই পথাৰৰ মাজৰ নিৰ্জন পৰিৱেশত আমি পাঁচ ভাই আৰু মা থাকিবলৈ ল’লো৷ মাই ধেমালি কৰি কৈছিল৷ এইটো আমাৰ জতুগৃহ৷ কুন্তীয়ে পঞ্চ-পাণ্ডৱক লৈ থকাৰ দৰে ময়ো আছোঁ এই পথাৰৰ মাজত৷ বানপানী আহিল৷ ধুমুহাৰ দিনো আহিল৷ সেই সকলোৰে মাজেৰে আমি সকলোটি মিলি দিনবোৰ পাৰ কৰি গ’লো৷ মুকলি পথাৰৰ মাজত ধুমুহা বতাহে আমাৰ ঘৰটো বৰকৈ খুন্দিয়াইছিল৷ বতাহে ঘৰৰ চালখন উৰুৱাই নিব বুলি ভয় হৈছিল৷ প্ৰায়েই আমি আটাইকেইটা সোমাইছিলো সকলোতকৈ শক্তিশালী বিচনাখনৰ তলত৷ দেউতাই নিজহাতে বনাই থৈ থোৱা মজবুত পালেং আৰু দুৱাৰ-খিৰিকিবোৰৰ যোগেৰে দেউতাৰ উপস্থিতিও অনুভৱ কৰিছিলো তেনে ভয়লগা সময়বোৰত৷