At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Wednesday, 5 December 2018

এয়াওতো সম্ভৱ

এয়াওতো সম্ভৱ

মোৰ স্মৃতিত এখন মেলা বহি আছে
মই জানোঁ যে তুমি এতিয়াও সাৰে আছা

এইটো বেলেগ কথা যে মানুহে তোমাক বিচাৰি পালে
কিন্তু তুমি নিজৰ সপোনতে হয়তো  হেৰাই আছা

অলপ সঙ্কোচ কৰি অলপ ঘূৰাই পকাই
তেওঁ কাৰোবাকতো মোৰ বিষয়ে সুধি আছে৷

তোমাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰিছোঁ
মই ভাবিছিলোঁ এই পিনেই হয়তো বাটটো আছে৷

ঈশ্বৰতো সঁচাকৈয়ে আছে ক'ৰবাত, ব'লা বিচাৰোঁ
এয়াওতো সম্ভৱ যে তেওঁ চিন্তাৰ পৰাই বিচ্ছিন্ন হৈ আছে৷

মূল (হিন্দী): নৰিন্দ্ৰ শৰ্মা 
অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Monday, 13 November 2017

সাহিত্যৰ সেঁতু

সাহিত্যৰ সেঁতু

দিল্লীৰ তিলক নগৰত ভাড়ালৈ লোৱা সৰু ঘৰটোত দুপৰীয়াৰ আহাৰ কৰাৰ পাছত অলপ জিৰণি ল'বলৈ বিচনাত বাগৰ দিছোঁ৷ বহিৰৰ পৰিৱেশ প্ৰদূষিত৷ ভিতৰত সোমাই থকাই ভাল৷ তাতে শীতৰ আগমনো ঘটিছে এখোজ দুখোজকৈ৷ গাত এৰী চাদৰখন লৈ বিচনাত বাগৰ দিয়াৰ ক্ষন্তেক পাছতে আমেজত দুচকু মুদ খাই আহিল৷

প্ৰায় দুঘন্টামান পাছত কাষতে থকা মোবাইল ফোনটো বাজি উঠিল৷ চকু মোহাৰি ফোনটো হাতত ল'লোঁ৷ এটা অচিনাকী নম্বৰৰ পৰা ফোনটো আহিছে৷ কলেজৰ প্ৰাচাৰ্য হোৱা বাবে বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা ফোন আহি থাকে৷ অচিনাকী হ'লেও ফোন ধৰোঁ৷ ফোনটো ৰিচিভ কৰি লাহেকৈ মাত লগালোঁ, "হেলো....."

সিফালৰ পৰা হিন্দীতে মাত লগালে, " নমস্কাৰ, আপুনি ডঃ মাখন লাল দাসে কৈছেনে?"
:হয়, কৈছো৷  মইও হিন্দীতে উত্তৰ দিলোঁ৷
:মই ৰৱীন্দ্ৰ কুমাৰ শ্ৰীবাস্তৱ৷ "সমকালীন ভাৰতীয় সাহিত্য"ত প্ৰকাশিত আপোনাৰ হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰা কবিতাদুটা পঢ়ি খুব ভাল লাগিল৷ "ফুটপাথ" আৰু "ফেন্সি বাজাৰ" ৷ তাতে আপোনাৰ চমু পৰিচয় আৰু ফোন নম্বৰটো পাই ভাবিলোঁ আপোনাক ফোন কৰি ধন্যবাদ দিওঁ৷
সিফালৰ পৰা তেখেতে কৈ গ'ল৷

কেইমাহমান আগতে বৰপেটাৰ প্ৰসিদ্ধ কবি শ্ৰী ধ্ৰুৱ কুমাৰ তালুকদাৰক কবিতা পাঠ কৰিবলৈ সাহিত্য একাডেমীয়ে দিল্লীলৈ মাতিছিল৷ তেখেতৰ ছটা কবিতা মই হিন্দীত সিদ্ধহস্ত নহয় যদিও যথেষ্ট কষ্ট কৰি হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰি দিছিলোঁ৷ তাৰে দুটা কবিতা সাহিত্য একাডেমীৰ "সমকালীন ভাৰতীয় সাহিত্য" নামৰ হিন্দী আলোচনীখনত প্ৰকাশ পাইছিল৷ সেয়া নিসন্দেহে মোৰ বাবে এটা নতুন অভিজ্ঞতা আছিল৷ কিন্তু তাকে পঢ়ি দিল্লীৰ পৰা কোনো অচিনাকী লোকে ফোন কৰি শলাগ ল'ব বুলি ভাবিব পৰা নাাছিলোঁ৷

কিবা এক অবুজ আনন্দত মনটো উথলি উঠিল৷ মই শ্ৰী শ্ৰীৱাস্তৱ ডাঙৰীয়াক ধন্যবাদ দিলোঁ৷ তাৰপাছত নানা ধৰণৰ কথা-বতৰা চলিল৷ নিজৰ নিজৰ পৰিচয় অলপ বহলাই জনোৱাৰ পাছত আলোচনা আগবাঢ়িল সাহিত্যলৈ৷

অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰতি শ্ৰীৱাস্তৱৰ যথেষ্ট ৰাপ আছে৷ তেওঁ প্ৰায় গোটেই অসম ভ্ৰমণ কৰিছে৷ যোগেশ দাসৰ "পৃথিবীৰ অসুখ" নামৰ কিতাপখনৰ ওপৰত কাম কৰিছে অসমৰ জনৈক ডেকাৰ সহায়ত৷ ডঃ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ বিষয়েও আলোচনা চলিল৷ তেখেতৰ ঘৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ পূব অঞ্চলত৷ মাতৃভাষা ভোজপুৰী৷ অসমীয়া, বাংলা, উৰিয়া, মৈথিলী আৰু ভোজপুৰীযে অতি নিকট ভাষা, বহুতো শব্দযে একে আৰু হিন্দীৰ পৰা পৃথক সেই বিষয়ে দীঘলীয়া বক্তৃতা এটা দিলে ফোনতেই৷ হয়তো অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰতি তেখেতৰ বিশেষ অনুৰাগৰ সিও এটা কাৰণ৷

শঙ্কৰদেৱৰ ওপৰত তেখেতে গভীৰভাৱে অধ্যয়ন চলাই আছে৷ ডঃ মহেশ্বৰ নেওগ আৰু ডঃবাণীকান্ত কাকতিৰ লেখাসমূহ পঢ়িছে৷ " শঙ্কৰদেৱৰ বিষয়ে যিমান কাম হৈছে প্ৰায়ভাগ ধৰ্মীয় দৃষ্টিকোণৰ পৰা হৈছে৷ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সমালোচনামূলক ভাৱে বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ একো কাম হোৱা নাই," শ্ৰীবাস্তৱ ডাঙৰীয়াই মন্তব্য কৰিলে৷ তেওঁ এতিয়া শঙ্কৰদেৱৰ ওপৰত কাম কৰি আছে বুলি জানিবলৈ দিলে৷

মোৰ ঘৰ বৰপেটাত বুলি জনোৱাত তেখেতে তপৰাই জনালে বৰপেটা, নগাওঁ, বৰদোৱা আদিৰ কথা জানে বুলি৷

মনটো ভাল লাগিল৷ অসমীয়া মানুহে কৰিবলগা কাম উত্তৰ প্ৰদেশৰ কোনোবাই মন-প্ৰাণ দি কৰি থকা বুলি জানিব পাৰি৷

শ্ৰীবাস্তৱ ডাঙৰীয়াক সোনকালেই সাক্ষাৎ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলোঁ৷ দিল্লীত তেখেত মোৰ পৰা মাত্ৰ আঠ কিলোমিটাৰ দূৰৈত থাকে৷ সাহিত্যৰ সেঁতুখনে কিন্তু সেই দূৰত্বখিনিও নোহোৱা কৰি দিলে৷

১৩/১১/২০১৭

Friday, 11 August 2017

ইষ্ট্ৰি কৰা নহ'ল..

ইষ্ট্ৰি কৰা নহ’ল…

ইংৰাজীত কথা কোৱাটো মোৰ বাবে ভাবিব নোৱাৰা কথা আছিল অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত পঢ়া সময়লৈকে৷ নগা, মিজো, খাচীয়া, গাৰো আদি ছাত্ৰবোৰৰ লগত কথাই নাপাতিছিলো ইংৰাজী ক’ব লগা বাবে৷

তেতিয়া মই অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকৰ ছাত্ৰ৷ এদিন কিবা কথাত কাপোৰ এযোৰ ইষ্ট্ৰি কৰিবলগা হ’ল৷ আমাৰ কাপোৰবোৰ নাথনি নামৰ ধোবাজনে লৈ যায় আৰু ইষ্ট্ৰি কৰি ঘুৰাই দিয়ে৷ কিন্তু সেইদিনা কিবা এটা জৰুৰী কথাত কাপোৰ এযোৰ তেতিয়াই ইষ্ট্ৰি কৰি লোৱাৰ প্ৰয়োজন হ’ল৷ গতিকে কাৰ ওচৰত ইষ্ট্ৰি আছে খা-খবৰ ল’লোঁ৷ এজনে ক’লে, ১৭ নে ১৮ নং কোঠাত থকা মিজো ল’ৰাকেইজনৰ ওচৰত এটা ইষ্ট্ৰি আছে৷ আমাৰ কোঠাৰ ওচৰতে৷ মই মৰসাহ কৰি  সেই কোঠাৰ পিনে আগবাঢ়িলোঁ৷ দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলো৷ ভিতৰৰ পৰা মাত দিলে: “ইয়েচচচচ”

দুৱাৰখন খুলি ভিতৰ সোমালোঁ৷ ভিতৰত তিনিখন বিচনা৷ দুৱাৰৰ কাষতে থকা  বিচনাখনত ফানা বুলি চিনিয়ৰ এজন শুই আছে৷ তেওঁৰ ভৰিৰ কাষতে ইষ্ট্ৰি এটা জিলিকি আছে৷ মোৰ মনত উৎসাহ জাগিল৷ আনপিনে চুকতথকা টেবুলত পঢ়ি আছিল নিকি বুলি আন এজন চিনিয়ৰে৷ মই নিকিলৈ চাই আন একো পাতনি নেমেলি ক’লো:
“আইৰণ, প্ৰেচচচচ..” 

 আচলতে মই সিমানখিনিয়েই ক’ব পাৰোঁ ইংৰাজীত৷
কওঁতে হাতেৰে ইষ্ট্ৰি কৰাৰ অংগী-ভঙ্গী কৰিও দেখুৱালোঁ যাতে নিকিয়ে বুজি পায়৷ 

নিকিয়েও সহজে বুজি পালে মই ইষ্ট্ৰিটো বিচাৰি অহা বুলি৷ তাৰপাছত বিচনাত শুই থকা ফানাৰ ভৰিৰ পিনে থকা ইষ্ট্ৰিটোৰ পিনে আঙুলিয়াই নিকিয়ে ইংৰাজীতে ফৰফৰাই কিবা ক’লে৷ চাৰিটামান বাক্য৷ মই ভালদৰে একো বুজি নাপালোঁ৷ অলপ অনুমানহে কৰিলোঁ৷

মই এবাৰ নিকিৰ পিনে চালোঁ, এবাৰ শুই থকা ফানাৰ পিনে আৰু এবাৰ লুভীয়া দৃষ্টিৰে ইষ্ট্ৰিটোৰ পিনে৷ কিন্তু নিকিয়ে মোকনো কি ক’লে, ইষ্ট্ৰিটো নিবলৈকে ক’লে নে দিব নোৱাৰে বুলিয়েই ক’লে, নে বিচনাত শুইথকা ফানাক জগাই তেওঁৰ অনুমতি ল’বলৈকে ক’লে ভালদৰে বুজি নাপাই অলপ সময় তেনেদৰে ৰৈ থাকিলোঁ৷ ইংৰাজীতে ওলোটাই কিবা এটা সুধিবলৈও সাহস নহ’ল৷ 

গতিকে অলপ সময় তেনেদৰে থাকি, মুখেৰে একো নামাতি লাহে লাহে চুচুক চামাককৈ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ৷ নিকিৰ পিনে ঘূৰিও নাচালোঁ৷ ইষ্ট্ৰি কৰা আৰু নহ’ল৷

কথাটো কিন্তু লাজতে কাকো কোৱা নাছিলোঁ৷

আজি ৰাজহুৱা ভাৱে ক’লো কাৰণ এতিয়াযে ইংৰাজীতো কথা ক’ব পাৰোঁ৷

Tuesday, 8 August 2017

আৰু এটা অপৰিচিত দিনত….

আৰু এটা অপৰিচিত দিনত….

ইয়াত, যেতিয়াৰে পৰা হাতত পৰিছে
পৃথিবীৰ বিখ্যাত প্ৰেম-কাহিনীবোৰৰ গ্ৰন্থখনি
কিছুমান প্ৰয়োজনীয়তা বাঢ়ি গৈছে
অহেতুক আৰু অকাৰণতে,
যেনেদৰে অকণমান ঠাই
আৰু অলপ সময়
গ্ৰন্থখনৰ আঁৰ লৈ
অবৈধ ভাৱে জুমিচোৱাৰ দৰে,
সৌ দূৰত
শকত গছৰ গাত গা লগাই
বহি থকা সেই যুগলৰ
প্ৰেম-লীলাবোৰ ভাল লাগিব ধৰিছে,
আবতৰীয়া এই শীতল
আৰু এটি অপৰিচিত দিনত
কিবা যেন গুনগুননি
যেন মৌচুমী শীতৰ কোমল ,
কবিতাক বাধা দি নাৰাখে
বৰষুণৰ পাছৰ প্ৰবলক বৃষ্টিয়ে
আৰু প্ৰেমৰ গইনা লৈ
মেঘো উভতি নাহে,
মানুহক অনাই-বনাই লৈ ফুৰে
প্ৰেমৰ পুৰণি ঠিকনাই
আৰু কবিতাই প্ৰৰোচিত কৰে
নিজৰ পাৰ হৈ যোৱা সময়ক
যিদৰে প্ৰৰোচিত কৰে
গছৰ পিছপিনে
বাঢ়ি আহিব ধৰা ঘোপমৰা দৰ অনুভৱে
এনে অৱস্থাত যেন
সঁচাকৈয়ে কিবা অলপ, নিজৰ আশে-পাশে……


মূল: (হিন্দী) সতীশ জয়চৱাল ::: অসমীয়া অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

কেতিয়াও সমালোচনা নকৰোঁ....

কেতিয়াও সমালোচনা নকৰোঁ....

সুখী পৰিয়াল কেনেদৰে গঢ়িব লাগে সেই বিষয়ে আলোচনাচক্ৰ এখন আয়োজিত হৈছিল৷ তাত এটা কথা বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দি কোৱা হৈছিল যে স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত ভাল সম্বন্ধ বজাই ৰাখিবলৈ হ'লে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ দোষবোৰ যিমান পাৰে আওকাণ কৰিব লাগে, সমালোচনা কৰিবলৈ এৰি দিব লাগে, ইত্যাদি৷

আলোচনাচক্ৰৰ সামৰণি পৰিল৷ এগৰাকী মহিলাই আন এগৰাকীক ক'লে,

" খুব ভাল কথা ক'লে আজি৷ সঁচাকৈয়ে আমি গিৰিয়েকসকলক একেবাৰে সমালোচনা কৰিব নালাগে৷ তেওঁলোকৰ দোষ আনৰ আগত কেতিয়াও ক'ব নালাগে৷ আমাৰ এওঁৰ কথাই চাওঁকচোন৷ এওঁৰ মূৰত গৰুৰ গোৱৰহে আছে বুলি ক'ব পাৰি৷ এক নম্বৰ বুৰ্বক৷ একো বুজি নাপায়৷ বজাৰৰ পৰা কিবা আনিবলৈ ক'লে কিবা লৈ আহে৷ দেখিবলৈও এঙাৰৰ দৰে ক'লা৷ দাতকেইটা কি চাব? চাধা চোবাই চোবাই হালধীয়া  পৰি গৈছে৷ ঘৰৰ কুটা এগছ ইফালৰ পৰা সিফাল নকৰে৷ আচলতে একো কৰিব নাজানেও৷ মাকে যে কেনেদৰে ডাঙৰ কৰিলে ৷ এনেকুৱা মতাবোৰে বিয়া পাতিবই নালাগে৷ মোক আজিলৈকে ভাল উপহাৰ এটা দি পোৱা নাই৷ বিদেশলৈ ফুৰাবলৈ নিয়াতো দূৰৰে কথা৷ আচলতে তেওঁৰ লগত কেনেদৰে জীৱন কটাই আছোঁ মইহে জানো৷ মই বুলিহে চলি আছোঁ৷
তথাপি মইতো কেতিয়াও তেওঁক সমালোচনা কৰা নাই৷ তেওঁৰ দোষৰ কথা আনৰ আগত কোৱা নাই..........."

Thursday, 20 July 2017

কেনে সময়ৰ সাক্ষী....

কেনে সময়ৰ সাক্ষী……

এৰা, জীৱন সলনি হ’ব ধৰিছে
হয়তো, স্থায়ীভাবেই৷
এতিয়া সন্ধিয়াবোৰ আহিব আমাৰ স্মৃতিত
য’ত তুমি আৰু মই কেতিয়াও একেলগে নাছিলোঁ
তথাপি একেধৰণৰেই হ’ব
দুখ তোমাৰ-মোৰ৷
আহিবধৰা সন্ধ্যাবিহীন দিনবোৰৰ বাবে
একেধৰণৰ দুখ তোমাৰ-মোৰ৷
অকলশৰে ৰৈ যোৱা
নিজ-নিজ ঠাইত
এয়া কেনেধৰণৰ সময়ৰ সাক্ষী হৈ পৰিছোঁ
দুজন অচিনাকী মই-তুমি৷
জীৱনৰ আৰম্ভণি আৰু যাত্ৰাৰ সমাপ্তিৰ মাজত
একো নাথাকিব, স্মৃতিত সযতনে ৰাখিব থ'বৰ বাবে৷

মূল (হিন্দী): সতীশ জয়চৱাল   অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Thursday, 22 June 2017

গাজা গাজা গাজা

দুটা গাজা.....


বিটেক গৰু::
গৰুগাড়ী এখন ঘটং মটংকৈ গৈ আছিল৷
গাড়ী চলোৱা মোলু মদ খাই টং হৈ গাড়ীত পৰি আছিল৷
গৰুহাল নিজে নিজে আগুৱাই গৈ আছিল, মোলুৰ কাণসাৰেই নাই৷

তাকে দেখি অলপতে ইঞ্জিনিয়াৰিং পাছ কৰি অহা নগেনে মোলুক সুধিলে:
"তুমি যে এনেকৈ পৰি আছা, গাড়ীখন গৈ থকা বুলি তুমি গম কেনেকৈ পাবা?"

" গৰু দুটাৰ ডিঙিত থকা টিলিঙা দুটা বাজি থাকিব নহয়৷ মই তেনেকৈয়ে গম পাম৷" নিচাৰ ৰাগীত চকু নেমেলাকৈয়ে মোলুৱে উত্তৰ দিলে৷

"যদি তোমাক ঠগাবৰ বাবে গৰু দুটা একে ঠাইতে ৰৈ থাকি ডিঙি দুটা লৰাই থাকে তেতিয়াওতো শব্দ হৈ থাকিব পাৰে?" নগেনে বিজ্ঞৰ দৰে ক'লে৷

এইবাৰ মোলুৱে অতি গহীনাই উত্তৰ দিলে:
"মোৰ গৰু দুটাই বি টেক পাছ কৰি অহা নাই নহয়৷"



কি খালে?

গাঁৱৰ গোহালিঘৰ এটাত জুই লাগিল৷
সকলো গৰু-ছাগলী বচাব পৰা গ'ল কিন্তু কলী ছাগলীজনী বিচাৰি পোৱা নগ'ল৷
অলপ পাছত জুই নুমাল৷
ছাঁইৰ মাজত প্ৰায় আধাপোৰা ক'লী ছাগলীজনী পোৱা গ'ল৷

নগেনে ক'লে, : ছাগলীজনী ছাঁই হৈ যোৱা নাই৷ ছালখনহে পুৰিছে৷ গতিকে মাংসখিনি খাব পাৰি৷
খগেনেও কথাটোত সন্মতি জনালে৷
সিহঁতে হৰেনকো মাতিলে৷

তাৰপাছত তিনিও বহি পোৰা ছাগলিটোৰ মাংস বখলিয়াই বখলিয়াই উলিয়াই নিমখ তেল সানি খাবলৈ ধৰিলে৷
তিনিও পেট পূৰাই খালে৷

তেনেতে ক'ৰবাৰ পৰা ক'লী ছাগলীজনী বেবাই বেবাই আহি ওলাল৷
তিনিও আচৰিত হ'ল আৰু ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চালে৷
"আমি কি খালোঁ বাৰু?" প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টি তিনিওৰে মুখত৷

তেনেতে মোলুৱে আহি ক'লে,
"ক'লী ছাগলীজনী মৰা নাই৷ চুৱাপাত চেলেকিফুৰা , গোটেই গাত খজুৱতি হোৱা, ফপৰা কুকুৰটোহে জুইত পুৰি মৰিল৷

Tuesday, 25 April 2017

মঙলবৰীয়া গাজা

মঙলবৰীয়া গাজা..

১) নগেনৰ ল'ৰাৰ ছবছৰ বয়স৷ প্ৰথম স্কুললৈ গৈছে৷ প্ৰথম পৰীক্ষাও হৈ গ'ল৷
দুদিনমান পাছত নগেনৰ ল'ৰা কান্দি কান্দি স্কুলৰ পৰা আহিল
নগেনে সুধিলে: তই কান্দিছ কিয়?
ল'ৰা: মোক মাষ্টৰণীয়ে বিৰাট পিটিলে? কিয় নাকান্দিম?
নগেন: তোক কিয় পিটিলে? তই কি কৰিছিলি?
ল'ৰা: একো কৰা নাই৷
নগেন: তেনেহলে কিয় পিটিলে?
ল'ৰা: মই মাষ্টৰণীক কুকুৰা বুলি কৈছিলোঁ৷
নগেন: হয় নেকি? কিয় কৈছিলি কুকুৰা বুলি?
ল'ৰা: কিয় নকম? মোৰ গেটেইবোৰ পৰীক্ষাৰ বহীত কণী এটা এটা দি দিছে৷

২)  এদিন খগেনে বেছিকৈয়ে মদ খাই তলং ভটং কৰি বাটেৰে আহি আছিল৷ তেনেকৈ আহি থাকোঁতে শ্মশানলৈ গৈ মৰাশ এটা কঢ়িয়াই নি থকা মানুহ কেইজনমানক খুন্দা মাৰি দিলে৷ শৱ কঢ়িয়াই নিয়া মানুহকেইজনৰ কান্ধৰ পৰা সাঙীখন মাটিত পৰি গ'ল আৰু শৱটো মাটিত পৰি থাকিল৷ মানুহবোৰে খগেনক পিটিবলৈ ধৰিলে৷খগেনে খঙেৰে উত্তৰ দিলে:
মোক মাৰিছে কিয়? যি মাটিত পৰিছে সি মুখেৰে একো নাই মতা, আপোনালোকেনো কিয় ইমান আপত্তি কৰিছে?

৩) চহৰৰ পৰা গাঁৱলৈ অহা ডেকা এজনৰ গাঁৱৰ ছোৱালী এজনী খুব পচন্দ হ'ল৷ সুবিধা বুজি এদিন চিনাকী হ'ল আৰু কথাৰ পাতনি মেলিলে ডেকাজনে:
"তোমাৰ কি নাম?"
"বিমলা৷"
"তুমি কি ব্যৱহাৰ কৰা? ফেচবুক নে হোৱাটচ আপ?"
ছোৱালীজনীয়ে অলপ লাজ লাজকৈ উত্তৰ দিলে:
" মই এনেই বগা৷ সেইবোৰ একো ব্যৱহাৰ নকৰোঁ৷ মাজে মাজে পাউদাৰ ঘহোঁ৷"