At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Thursday, 31 December 2015

ভিলাই

ভিলাই..


জিৰ জিৰ বৰষুণত
মূৰ দোঁৱাই
তিতি থিয় হৈ
বাটৰ কাষত
গছবোৰ সলনি হৈ পৰা
ছাঁয়ালৈ
নিজৰ সম্মুখতে
ঘটিত হোৱা এই ৰূপান্তৰণ,


টপ্-টপকৈ সৰি থকা টোপালত
জিলমিলোৱা পোহৰবোৰ
আৰু ৰং-বিৰঙৰ ডাৱৰৰ
যাদু ৰচনা কৰা
কাৰখানাৰ চিমনিবোৰ,


ইফালে বাট
সিফালে বাট
মাজেৰে পাৰহৈ যোৱা
ৰেলৰ চিৰিবোৰ,


এই মাথোন সলনি হৈছে হয়তো
পালপাতি কৰা ডিউটিবোৰ,
ক্ৰচিঙৰ গেটত
আৱদ্ধ হৈ পৰা
ভীৰৰ অস্থিৰতা,

চাকি-বন্তিৰ এনে সময়তে
ঘৰ পাবলৈ অস্থিৰ
তেনেকুৱা ভীৰত
মইহে কেতিয়াও নহ’লো
চাইকেল ৰখাই
হেণ্ডেলত ওলোমাই থোৱা
পাচলিৰ মোনা,


মোৰ হাতঘড়ীত
কিয় নহ’ল
ঘৰলৈ ওভতাৰ সময়,
এনেই হোৱা নাই
মুম্বাইৰ পৰা কলকাতালৈ যোৱা
ডাউন গাড়ী এখন
পাৰ হৈ যোৱা,


কোনো ক্ৰুৰ সিদ্ধান্ত অবিহনে
কিদৰে সম্ভৱ হ’ব
এটি বীতৰাগ মন
কিদৰে হ’ব
এটি আধ্যাত্মিক সন্ধ্যা….

মূল (হিন্দী): সতীশ জয়চৱাল;  অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Monday, 14 December 2015

ভাল ল’ৰা

ভাল ল’ৰা

পাঠকে ছোৱালীজনীৰ বাবে বহুদিনৰ পৰাই ভাল ল’ৰা এটা বিচাৰি আছে৷ ছোৱালী কম্পিউটাৰ ইঞ্জিনিয়াৰ৷ নাম থকা কোম্পানীত কাম কৰে৷ ভাল নাচে, গানো গায়৷ দেখিবলৈও চিনেমাৰ অভিনেত্ৰীৰ দৰেই৷ স্বভাৱে-চৰিত্ৰই সতী-সাৱিত্ৰীতকৈ কোনো গুণে কম নহ’ব যেন লাগে৷ যি ঘৰলৈকে বোৱাৰী হৈ যাব সেই ঘৰেই ভাগ্যবান বুলি ভাবিব লাগিব৷ পঢ়ি থকা অৱস্থাতে আন বহুতৰ নিচিনাকৈ ল’ৰা এটা যোগাৰ কৰি ল’ব নোৱাৰিলে তাই৷ হয়তো দেউতাক বিয়া-বাৰুৰ ক্ষেত্ৰত খুব কাঢ়া বুলি ভাবিয়েই তাই সাবধানে দিনবোৰ পাৰ কৰিলে৷ কিন্তু এতিয়া দৰা বিচাৰি হায়ৰাণ হৈছে দেউতাক পাঠক৷

পাঠক মোৰ বাল্যবন্ধু৷ ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজতো একেলগে পঢ়া দুয়ো৷ পাছ কৰি তেওঁ ৰিফাইনাৰিৰ চাকৰিত সোমাল, মই সোমালোঁ কলেজতে শিক্ষকতাৰ কামত৷ বিয়াও প্ৰায় একে সময়তে পাতিছিলো দুয়ো৷ প্ৰায়েই অহা-যোৱা চলিছিল দুয়ো ঘৰৰ মাজত৷ এতিয়া অৱসৰ পাই ওচৰা-ওচৰিকৈ ফ্লেট কিনি প্ৰায় একেলগে আছোঁহি৷

প্ৰথমতে ছোৱালীজনীৰ বাবে দৰাৰ কথা ভাবি বেছি মূৰ ঘমোৱা নাছিল পাঠকে৷ ইমান ভাল ছোৱালী যেতিয়া অতি সহজে দৰা পাবই বুলি নিশ্চিন্তে বহি আছিল৷ প্ৰথমতে তাই পঢ়ি-শুনি থিতাপি লওঁক, তাৰপাছত বিয়া-বাৰুৰ কথা লাহে-ধীৰে ভাবিব লাগিব৷ কেতিয়াবা কথা-প্ৰসঙ্গত পাঠকে কৈছিল৷ ছোৱালীৰ পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতিয়েই ইমান দিনে মনোযোগ দি আহিল পাঠকে৷ তাইও দেউতাকক নিৰাশ নকৰি খুব ভালদৰেই পাছ কৰি গ’ল সকলো পৰীক্ষা৷

কিন্তু ছোৱালীৰ বিয়াৰ চিন্তা মনলৈ অহাৰ পাছৰে পৰা দৰা বিচাৰি পাঠক ভাগৰি পৰিছে৷ দৰাৰ ক্ষেত্ৰত পাঠকৰ চৰ্ত বহুত৷ ল’ৰা ইঞ্জিনিয়াৰ হ’ব লাগিব৷ ভাল চাকৰি কৰা হ’ব লাগিব৷ দেখোতো ভাল হ’ব লাগিব৷ ভাল পৰিয়ালৰ হ’ব লাগিব৷ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ ভাল হ’ব লাগিব৷ কেৱল অসমীয়া হ’লেই নহ’ব, পাৰিলে তেওঁৰ নিজৰ অঞ্চলৰ মূল বাসিন্দা হ’ব লাগিব৷ সেইবোৰ ঠিকে থাকিলেও নহ’ব পঞ্জিকা মতেও ৰাহি-যোৰাও মিলিব লাগিব৷ এবাৰ খুব ভাল ল’ৰা এজনৰ খবৰ পাই পাঠকক জনাইছিলো৷ পাঠকে পঞ্জিকা চাই নাকচ কৰি পেলালে৷ তাৰপাছত কিছুদিন বিয়াৰ কথা তল পৰি আছিল৷ আজি হঠাতে ৰাতিপুৱাতে পাঠকৰ ফোন পালোঁ৷
“আবেলি এপাক ঘৰলৈ আহিবাচোন৷”
“কিয়? কিবা পাতিছা নেকি?”
“নাই৷ ল’ৰা এজন ফুৰিবলৈ আহিব৷ তোমাক চিনাকি কৰাই দিম বুলি ভাবিছো৷ সোনকালে আহিবা”

অৱসৰ পোৱা মানুহ৷ হাতত সময় অপৰ্যাপ্ত৷ ভাত-পানী খাই সোনকালেই পাঠকৰ ঘৰ পালোঁগৈ৷ পাঠকেই কথাটো উলিয়ালে৷
“ভাল ল’ৰা এজনৰ খবৰ পালোঁ৷ ইঞ্জিনিয়াৰ, পুণেত থাকে৷ পঞ্জিকা মতেও মিলাই চাইছো৷ মিলিছে৷ মাজনীক ইতিমধ্যে পুণেত দেখি পচন্দও কৰিছে৷”
“খুব ভাল কথা৷ সোনকালে সকলো ঠিক কৰি দিয়া তেনেহলে৷” মই অতি উৎসাহেৰে ক’লো৷
“ল’ৰাজন দুদিনমানৰ কাৰণে ঘৰলৈ আহিছে৷ খবৰটো পাই আজি ঘৰলৈ মাতিছো৷ তোমাৰ কলেজৰ পৰাই পাছ কৰা ল’ৰা৷ তুমি চিনি পাব পাৰা৷ সেইকাৰণে তোমাৰ মত এটাও লৈ ল’ব খুজিছো৷”
“ল’ৰাজন কি ইঞ্জিনিয়াৰ? চিভিল যদি ভালদৰে চিনি পাম৷”
“নহয়, ইলেক্ট্ৰিকেল৷ তথাপি তুমি চিনি পাবও পাৰা৷ হোষ্টেলত আছিলতো৷ অলপ কথা-বতৰা পাতি চাবা৷”

মইও হয়ভৰ দি ৰৈ থাকিলোঁ ল’ৰাজনৰ বাবে৷ ভালো লাগিল মোৰ মতামতকো পাঠকে ইমান গুৰুত্ব দিব খোজা দেখি৷ দুয়ো ইটো-সিটো কথা পাতি কিছু সময় পাৰ কৰিলোঁ৷ বেছি সময় বাট চাব লগা নহ’ল৷ ল’ৰাজন আহি ওলাল৷ মুখখন চিনাকি চিনাকি লাগিল৷ পাঠকনীয়ে আথে-বেথে বহুৱালে৷ পাঠকে মোক চিনাকি কৰি দিলে৷ আশাকৰা ধৰণেই ল’ৰাজন মোৰ চিনাকি পোৱাৰ পাছত অলপ নাৰ্ভাচ হোৱা যেন লাগিল৷ 

দুই-এটা কথাৰ আদান-প্ৰদান হোৱাৰ পাছত পাঠকনী পাকঘৰত সোমাল৷ পাঠকো ভিতৰলৈ গ’ল ল’ৰাজনৰ লগত মোক অকলে এৰি দি৷ মই কথা আৰম্ভ কৰিলো৷ কথা মানে যেন মৌখিক পৰীক্ষাহে৷ নাম কি? এতিয়া কি কৰি আছা? কোন চনত পাছ কৰিছিলা? কোন হোষ্টেলত আছিলা? ইত্যাদি ইত্যাদি৷
ল’ৰাজনে উত্তৰ দি গ’ল মোৰ প্ৰশ্নবোৰৰ এটা এটাকৈ৷ চন আৰু হোষ্টেলৰ কথা জনাৰ লগে লগেই ফট-ফটকৈ বহুতো কথা মনত পৰি গ’ল মোৰ৷
পাঠক সোমাই আহিল৷ পাঠকনীয়ে চাহ-জলপান দি গ’ল৷ কিছুসময় কথা-বতৰা চলিল৷ তাৰপাছত ল’ৰাজন বিদায় লৈ গ’লগৈ৷

“চিনি পালানে ল’ৰাজন?” আশাকৰা মতেই পাঠকৰ প্ৰথম প্ৰশ্ন৷
“পাইছো৷ মই অধীক্ষক হৈ থকা হোষ্টলতে আছিল৷” উত্তৰ দিলোঁ৷ কিন্তু মোৰ মনটোত সমান্তৰাল ভাবে বেলেগ এটা চিন্তা চলি আছিল বুলি পাঠকে সহজে অনুমান কৰি আকৌ পোনে-পোনে সুধিলে,
“কেনেকুৱা ল’ৰা? ভালনে? তোমাৰ মতামত কি?”
এইবাৰহে দোমোজাত পৰিলো৷ ল’ৰাজনক চিনি পোৱাৰ পাছত ল’ৰাজনৰ বিষয়ে যিমানখিনি কথা মনত পৰিছে গোটেইখিনি জনাই দিয়া উচিত হ’বনে নাই মনতে ঠাৱৰ কৰিব নোৱাৰি উত্তৰ দিলোঁ,
“নাই, মই চিনি পাইছো যদিও মাত্ৰ এদিনহে লগ পাইছিলো৷ গতিকে কেনেকুৱা ল’ৰা সেই বিষয়ে মতামত নিদিয়াই ভাল হ’ব৷”
“মাত্ৰ এদিন? সেইটো আকৌ কেনেকুৱা কথা? তুমি অধীক্ষক হৈ থকা হোষ্টেলতে আছিল হেনো ল’ৰাজন?” পাঠকৰ স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন৷
“মই তিনিবছৰ বাহিৰত আছিলো উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে৷ উভতি আহি হোষ্টেলৰ অধীক্ষকৰ দায়িত্ব লৈছিলো৷ ইতিমধ্যে ল’ৰাজনে ফাইনেল পৰীক্ষা দি সেই হোষ্টেল এৰি গৈছিল মাত্ৰ৷ ফাইনেলৰ ৰিজাল্ট দিয়াৰ পাছত হোষ্টেলৰ ক্লিয়াৰেঞ্চ ল’বলৈ, মানে হোষ্টেলত একো দিবলগীয়া নাই বুলি চাৰ্টিফিকেট ল’বলৈহে মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল৷ এদিনৰ চিনাকি মাত্ৰ৷”
“মাত্ৰ এদিন লগ পালা৷ তাকো ইমান বছৰ আগতে৷ তথাপি ল’ৰাজন চিনি পালানে?” পাঠকৰ পৰা এইটো প্ৰশ্নও আহিব পাৰে বুলি মই ভয় কৰি আছিলো৷ সকলো কথা কৈ দিয়াই ভাল হ’ব বুলি ভাবি উত্তৰ দিলোঁ,
“কেতিয়াবা মনত থাকি যায়৷ ল’ৰাজনৰ আচলতে অলপ টকা দিবলৈ বাকী আছিল৷ বেছি নহয় এশ টকামান আছিল বোধকৰো৷ এটকাও বাকী থাকিলে ক্লিয়াৰেঞ্চ মই নিদিওঁ কাৰণ কলেজৰ পৰা একেবাৰে ওলাই যোৱাৰ পাছত আৰু সেই টকা পোৱাৰ কোনো আশা নাথাকে৷ গতিকে পাছত ময়েই ভৰিবলগীয়া হ’ব৷” পাঠক নিজেও ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজৰ হোষ্টেলত থাকি অহা৷ সকলো জানেই বুলি জানিও অলপ ব্যাখ্যা কৰি ক’লো৷
“ল’ৰাজনক ক্লিয়াৰেঞ্চ দিয়া নাছিলা নেকি তুমি?” পাঠকে জেৰা কৰাৰ দৰেই সুধিলে৷ 

ক্ষন্তেক ৰৈ উত্তৰ দিলো,
“এদিন ৰাতিপুৱাতে আহি ওলাইছিল ল’ৰাজন ক্লিয়াৰেঞ্চ ল’বলৈ৷ মই টকা দিবলৈ বাকী থকা ল’ৰাবোৰৰ তালিকাখন চালো৷ ল’ৰাজনৰ নামটো প্ৰায় ওপৰতে আছিল৷ তেওঁক জনাই দিলো তেওঁৰ অলপ দিবলগা থকা কথাটো৷ ল’ৰাজনে অনুৰোধ কৰি কৈছিল,
“ছাৰ, মই দূৰৰ পৰা আহিছো৷ লগত বেছি টকা নাই৷ ক্লিয়াৰেঞ্চটো দি দিয়ক৷ মোৰ মাহীৰ ঘৰ ইয়াতে৷ অফিচৰ কামখিনি কৰি আবেলি মাহীৰ ঘৰৰ পৰা টকাখিনি আনি আপোনাক দি থৈ যামহি৷ আপোনাক কথা দিছো৷ মোক বিশ্বাস কৰক৷”
ল’ৰাজনৰ কথাত পতিয়ন গৈ ক্লিয়াৰেঞ্চৰ ফৰ্মখনত চহী কৰি দিলো৷ ল’ৰাজন গ’লগৈ৷ সেইদিনা আবেলি নাহিল৷ পিছদিনাও নাহিল৷ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল৷ কোনোদিনেই নাহিল৷ আজিহে ইমান দিনৰ মূৰত আকৌ মুখা-মুখি হৈছোঁ৷ মূখখন অলপ অলপ চিনিব পাৰিছিলো৷ নামটো কোৱাত গোটেই ঘটনাটো মনত পৰি গ’ল৷ ল’ৰাজনৰ বিষয়ে অৱশ্যে মই আৰু একো নাজানো” কথাখিনি কৈ শেষ কৰি পাঠকৰ পিনে চালো৷ মোৰ বুকুৰ পৰা বোজা এটা আঁতৰি যোৱা যেন লাগিল৷ 

পাঠক কিছু সময় মনে মনে থাকিল৷ তাৰপছত লাহেকৈ মাত দিলে,
“ভুল তোমাৰেই৷ তুমি ইমান সহজে সকলোকে বিশ্বাস কৰি লোৱা৷ ল’ৰাজন বুধিয়ক৷ আজিৰ যুগৰ লগত খাপ খাই চলিব পৰা ল’ৰা৷ সেইটো একো ডাঙৰ দোষ বা দ্ৰবেক বুলি ক’ব নোৱাৰি৷”

মই পাঠকৰ কথাখিনি শলাগি থলোঁ৷ বিদায় লৈ ঘৰ পালোঁহি৷ দুদিনমান পাছত বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণী পত্ৰখন পাম বুলি প্ৰায় নিশ্চিত হ’লো৷

Sunday, 13 December 2015

জাপানৰ মুকুতা-মণি

জাপানৰ মুকুতা-মণি

স্বামী –স্ত্ৰী হাত আৰু চকুৰ নিচিনা হোৱা উচিত: হাতে আঘাত পালে চকুৱে কান্দে; আৰু যেতিয়া চকুৱে কান্দে, হাতে চকুলো মোহাৰি দিয়ে৷

কোনো এটা সমস্যা যদিহে সমাধান কৰিব পাৰি তেনেহলে তাৰ বিষয়ে অনাহক চিন্তা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ যদিহে সমস্যাটোৰ সমাধান নাই তেনেহলে চিন্তাত মূৰ ঘমোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই৷

ওপৰলৈ উঠি যোৱাৰ প্ৰৱল হেঁপাহ যাৰ আছে তেওঁ জখলা এখন তৈয়াৰ কৰাৰ উপায় চিন্তা কৰিবই৷

ভালদৰে দিন্তা কৰাৰ পাছত কামত লাগি যাওক৷ আৰু সেইটো কৰাৰ পাছত চিন্তা কৰিবলৈ বাদ দিয়ক৷

নাদত থকা ভেকুলীয়ে সাগৰৰ বিশালতাৰ উমান নাপায়৷

সৌভাগ্য সদায় হাঁহিৰে ভৰি থকা ঘৰলৈকে আহে৷


(সংগ্ৰহ)

আপিগিলানে কলাত লবো…

আপিগিলানে কলাত লবো…

সৰুতে বৰ চাপৰ আছিলো৷ মূৰটো ডাঙৰ, নাকটোও চেপেটা বাবে আৰু অধিক চাপৰ দেখা গৈছিল মোক৷ কিছুমানে “গাইথা” বুলি জোকাইছিল৷ কিছুমানে জোকাইছিল “মাদা” (শকত) বুলি৷ ওখ হোৱাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ এটা মনত পুহি ৰাখিছিলো৷ এবাৰ অষ্টম নে নৱম শ্ৰেণীত থাকোঁতে বৰপেটাত অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ অধিৱেশন এখন হৈছিল৷ প্ৰদৰ্শনী চাবলৈ আমি শাৰী পাতিছিলো৷ সকলোতকৈ চাপৰ বাবেই হয়তো মোক একেবাৰে আগত থিয় কৰাই দিয়া হৈছিল৷ দুৱাৰমুখতে আছিল এখন দীঘল আইনা৷ মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে সম্পূৰ্ণকৈ দেখা যায়৷ তাতে নিজৰ চেহেৰাটো ভালদৰে চালো৷ চাই দৃষ্টি ঘূৰাই দিলোঁ৷ সঁচাকৈয়ে মই ইমান চাপৰ৷

মোৰ সহপাঠী প্ৰভাতো প্ৰায় মোৰ সমানেই ওখ আছিল৷ দুয়ো আছিলো নলে-গলে লগা বন্ধু৷ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাৰ আগে আগে এদিন সন্ধিয়া দুয়ো চাউলখোৱা নদীৰ দলঙৰ ওপৰেৰে গৈ আছিলো অলপ মুকলি বতাহ খোৱাৰ মানসেৰে৷ সেই সময়ত বহুতো যুৱক তাত গোট খায়, একে উদ্দেশ্যেৰেই৷ 

আমি খোজ কাঢ়ি কিছুদূৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছতে প্ৰভাতে মাত দিলে,
“সিহঁতে আমাক দুটাক দেখি কি কৈছে মন কৰিলিনে?”
“নাই কৰা৷ মই বেলেগ কিবা চিন্তা কৰি আছিলোঁ৷” মই উত্তৰ দিলোঁ৷
“আমাক দেখি সিহঁতে কৈছে, কি সৰু-সৰু ছলিয়ে৷ আহুন কলেজত গেলি আপিগিলানে কলাত লবো৷ (ইহঁত কলেজলৈ গ’লে ছোৱালী বিলাকে কোলাত ল’ব)৷”
একো উত্তৰ নিদিলো৷ ওখ হোৱাৰ বাসনা আৰু অধিক প্ৰবল হ’ল৷ দুৱাৰত ধৰি ওলমি থকা, ৰিঙত ধৰি উঠা-নমা কৰা আদি ব্যায়াম কৰি থাকিলো৷
সময় বাগৰি গ’ল৷ চাপৰ বুলি কোনেও হাঁহিব নোৱাৰা অৱস্থা এটা পালোঁ৷

কলেজত অৱশ্যে কোনেও কোলাত ল’বলৈ সাহস নকৰিলে৷

Saturday, 12 December 2015

ধনৰ ধনী-মনৰ ধনী

ধনৰ ধনী-মনৰ ধনী


খুব ধনী মহিলা এগৰাকী শাৰীৰ দোকান এখনলৈ আহি ক’লে,
“মোক অলপ সস্তীয়া শাৰী দুখনমান দেখুৱাওকচোন৷ কোনোমতে কাম চলা ধৰণৰ হ’লেও হ’ব৷ আমাৰ ঘৰত বিয়া আছে; কামকৰা বাইজনীক এখন নিদিলে নহয় বাবে দিব খুজিছো৷”

আবেলি সেই কামকৰা বাইগৰাকী একেখন শাৰীৰ দোকানলৈ গৈ ক’লে,
“মোক অলপ দামী শাৰী দুখনমান দেখুৱাওকচোন৷ আমাৰ মালিকৰ ঘৰত বিয়া আছে৷ মালিকনীক এখন উপহাৰ দিব লাগে৷”

দাৰিদ্ৰ মনত নে টকাৰ বেগত?
ধনী কোন?

এখন ডাঙৰ হোটেলত লঘূ আহাৰৰ বাবে আহিছিল পৰিয়াল এটা৷ লগত তেওঁলোকৰ ছমহীয়া কেঁচুৱাটো৷ অলপ পাছত কেঁচুৱাটোৰ ভোক লগাত কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ মাক সাজু হৈ অহা নাছিল৷ হোটেলৰ মেনেজাৰৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে,
“আপোনালোকৰ ইয়াত গাখীৰ পোৱা যাব নেকি একাপমান? মোৰ কে্চুৱাটোৰ বাবে?”
“পাব, কিন্তু একাপত এশ টকা৷’

এশ টকাৰে গাখীৰ একাপ খুৱালে কেঁচুৱাটোক৷

তাৰপাছত গাড়ীৰে ঘৰমুৱা হ’ল৷ কিছুসময় পাছত কেঁচুৱাৰ আকৌ ভোক লগাত কান্দিবলৈ ধৰিলে৷বাটৰ কাষত এখন চাহ দোকান দেখি গাড়ী ৰখালে৷ অতি সাধাৰণ চাহ দোকান৷ দোকানীজনৰ ওচৰলৈ গৈ মহিলাগৰাকীয়ে "কেঁচুৱাটোৰ বাবে গাখীৰ একাপ খুজিলে৷ গাখীৰৰ দাম সোধাত দোকানীয়ে উত্তৰ দিলে,

"কেঁচুৱাৰ বাবে লোৱা গাখীৰৰ আমি দাম নলওঁ নহয়৷ বাটত আকৌ ভোক লাগিব পাৰে৷ বটল এটাত আৰু অলপ ভৰাই দিওঁ৷ লৈ যাওঁক৷”


মহিলাগৰাকীয়ে বাটে বাটে ভাবি গ’ল,
”কোন ধনী, সেই দামী হোটেলৰ মানুহজন নে সাধাৰণ চাহ দোকানী জন?”


টকাৰ পিছে পিছে দৌৰি থাকোঁতে আমি প্ৰায়েই পাহৰি যাওঁ যে আমি সকলো মানুহ৷

অভাৱত থকা, বিপদত পৰা, প্ৰয়োজন থকা কাৰোবাক বিনিময়ত একো আশা নকৰাকৈ সহায় কৰোঁ আহক৷ তেনে কৰিলে আমি যি সন্তুষ্টি লাভ কৰিম সেয়া অধিক ধনে দিব নোৱাৰে৷

গাখীৰ আৰু চেনীৰ সৈতে মিহলি হোৱাৰ আগলৈকে কফিয়ে জানো ভাবিব পাৰিছিল সিও ইমান সোৱাদ হ’ব পাৰে বুলি? আমি ব্যক্তিগত ভাবে ভাল ঠিকেই, কিন্তু উচিত লোকৰ সৈতে মিলিত হৈ আমি অধিক উন্নত, অধিক ভাললগা হৈ পৰিব পাৰোঁ৷


(ফেচবুক আপডেট এটাৰ আধাৰত)

Tuesday, 8 December 2015

পাগলী

পাগলী
ঘৰৰ চাদত বহি ককাই ৰ’দ পুৱাইছে৷ জাৰকালি প্ৰায়েই ককা ৰাতিপুৱা তাতে বহে৷ কাষৰ ঘৰৰ চাদত মাধৱৰ ছোৱালীজনী থিয় হৈ আছে৷ ককাই ছোৱালীজনীলৈ চালে৷ বয়স পোন্ধৰমান হৈছে৷ আজি বোধকৰো স্কুল বন্ধ৷ সেইবাবে অকলে চাদত থিয় হৈ আছে৷ ককাই অলপ ভালদৰে মন কৰিলে তাইক৷ তাই এবাৰ ইফালে যায়, এবাৰ সিফালে যায়৷ এবাৰ ওপৰলৈ চায়৷ এবাৰ তললৈ চায়৷ এবাৰ মূৰটো বেঁকা কৰি নিজে নিজে হাঁহে৷ এবাৰ মূৰটো চিধা কৰি ওঁঠ দুটা জোঙা কৰি দিয়ে৷ লাহে লাহে ককা চিন্তাত পৰিল৷ বেচেৰা মাধৱৰ ছোৱালীজনী পাগল হ’ল৷
ইচ, ইমান কম বয়সতে তাই পাগল হ’ল৷ মাধৱে কি কৰিব এতিয়া? সোনকালে চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা ভাল৷ মাধৱে কথাটোবা মন কৰিছে নে নাই?
ছোৱালীজনীলৈ আকৌ চালে৷ এইবাৰ তাই চুলিবোৰ মেলি দি চিনেমাৰ নায়িকাৰ নিচিনা ভঙ্গিমাৰে থিয় দিছে৷ সম্মুখত কোনো নাই কিন্তু তাই কালৈ চাই হাঁহি আছে?
চিন্তিত মনেৰে ককা তললৈ নামি গ’ল আৰু নাতিয়েকক মাতি আনিলে৷
“ছোৱালীজনী ভালদৰে চাচোন৷ তাই কেনে আচৰিত ধৰণৰ ব্যৱহাৰ কৰি আছে৷ পাগল হোৱা যেন লগা নাইনে?”
নাতিয়েকেও অলপ ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে ছোৱালীজনী৷
তাৰপাছত ককালৈ চাই ক’লে,
“ককা, তাই পাগল হোৱা নাই৷
তাই চেল্ফীহে লৈ আছে৷”

(হোৱাটচাপ পোষ্ট এটাৰ আধাৰত)

মৰমৰ ঘৈণীলৈ পতিদেৱৰ কবিতা..

মৰমৰ ঘৈণীলৈ পতিদেৱৰ কবিতা..


প্ৰিয়া তুমি নতুন চুটনো চিলোৱা কিয়
পুৰণি শাৰীতেই তোমাক অপ্সৰা যেন লাগে৷

বিউটি পাৰ্লাৰলৈ কিয়নো যোৱা তুমি
জোন যেন চেহেৰা ক্ৰিমেৰে কিয় ঢাকিব লাগে?

হোটেল-ৰেষ্টোঁৰাত খোৱাতনো কিহৰ মজা
তোমাৰ হাতৰ ৰহৰ দাইল শতগুণে ভাল লাগে৷

ঠাই ফুৰিবলৈ গৈ জানো সিমান ভাল লাগে
তোমাৰ দেউতাৰ ঘৰত থাকি যি আৰাম লাগে৷

চাকৰনীৰ চক্ৰত পৰি স্বাস্থ্য কিয় নষ্ট কৰা
ঘৰ সৰা-মোচা কৰি লঘূ ব্যায়ামহে কৰিব লাগে৷

সোণ-ৰূপ নিকিনিবা তাতো ভেজাল হ’ল
তোমাৰ সৌন্দৰ্যহে ২৪ কেৰেট সোণ যেন লাগে৷

আনৰ সম্পত্তি দেখি জ্বলিবনো কিয় লাগে
তোমাকে দেখোন ঘৰৰ দেৱী লক্ষ্মী যেন লাগে৷

(হিন্দী কবিতা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)

Monday, 7 December 2015

অলৌকিক

অলৌকিক..

হস্পিটেলত ঘৈণীয়েকৰ কাষত বহি গিৰিয়েকে উচুপি উচুপি কান্দি আছিল৷ ঘৈণীয়েক অচেতন৷ প্ৰায় তিনিদিনেই হ'ল৷
ডাক্তৰ সোমাই আহিল৷ গিৰিয়েকৰ কান্ধত হাত থৈ সান্তনা দিবলৈ চেষ্টা কৰি ক'লে,
" কি কৰিব? সকলো ঈশ্বৰৰ হাতত৷ আমি যিমান পাৰো চেষ্টা চলালোঁ৷ চিকিৎসাত একো ত্ৰুটি কৰা নাই৷ কিন্তু আপোনাৰ পৰিবাৰ এতিয়া "ক'মা" অৱস্থালৈ গ'ল৷ কেতিয়া চেতনা ঘূৰাই পায় কোনেও ক'ব নোৱাৰে৷"
নিজক যিমান পাৰে চম্ভালি গিৰিয়েকে সুধিলে,
"চেতনা ঘূৰাই পোৱাৰ সম্ভাৱনা আছেনে নাই?"
ডাক্তৰে ক'লে, "আপোনাক মিছা কৈনো কি লাভ? চেতনা ঘূৰাই পাবও পাৰে, নাপাবও পাৰে৷ সকলো ঈশ্বৰৰ হাতত৷ আমি কৰিব পৰা সকলোখিনি কৰিলো৷"
অচেতন ঘৈণীয়েকৰ ফালে গিৰিয়েকে এবাৰ চালে৷তাৰপাছত উচুপি উচুপি আকৌ ক'বলৈ ধৰিলে,
"ইচ বেচেৰী৷ আমাৰ বিয়া হৈছিলহে মাত্ৰ৷ তাই জীৱনটো উপভোগ কৰিবলৈকে নাপালে৷ সম্মুখত গোটেই জীৱনটো পৰি আছিল৷ তাইৰ বয়সনো কিমান হৈছিল.. মাত্ৰ ত্ৰিশবছৰ৷
গিৰিয়েকে আকৌ উচুপিব ধৰিলে কথাখিনি কৈ..
ডাক্তৰে কান্ধত হাত দি সান্তনা দি থাকিল৷
হঠাতে অলৌকিক ঘটনা ঘটি গ’ল৷ অচেতন হৈ পৰি থকা ঘৈণীয়েকৰ হাতৰ আঙুলি দুটা কঁপিবলৈ ধৰিলে৷ গিৰিয়েক আৰু ডাক্তৰে অবাক হৈ চাই থাকিল৷
তাৰপাছত গৈণীয়েকে দুয়ো শুনাকৈ স্পষ্টকৈ কৈ উঠিল,
“নহয়, নহয়, ত্ৰিশবছৰ নহয়, সাতাইশহে…….”


(বন্ধু এজনৰ পোষ্ট এটাৰ আধাৰত)

Sunday, 6 December 2015

আত্ম-সন্মান

আত্ম-সন্মান

সময়মতেই উৰিল উৰাজাহাজখন৷ লাহে-লাহে ওপৰ উঠিবলৈ ধৰিলে৷ খিৰিকিৰে দিগন্তই তললৈ চাই থাকিল আপোনমনে৷ সুউচ্চ অট্টালিকাবোৰ লাহে-লাহে পুতলাযেন দেখা গ’ল৷ এটা সফল যাত্ৰাৰ সামৰণি পৰিল৷ হেঁপাহ পলুৱাই উপভোগ কৰিলে সিহঁতে যোৱা পোন্ধৰটা দিন৷ দেশখনৰ পূব-পশ্চিম-উত্তৰ-দক্ষিণ সকলোপিনে ভুমুকি মাৰিলে৷ কিছুদিনৰ বাবে সকলো পাহৰি গৈছিল সি৷  গুৱাহাটীত থকা তাৰ ব্যৱসায়, বন্ধু-বান্ধৱ, ল’ৰা-ছোৱালী সকলো৷ এনেদৰে কিছুদিন কটোৱাটো তাৰ আৰু উপাসনাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আছিল৷ বিয়াৰ পাছত হনিমুন বুলি ক’লৈকো যোৱাই নহ’ল সিহঁতৰ৷ তেতিয়া দিগন্তৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ হৈছেহে মাত্ৰ৷ কোনোমতে ঠন ধৰি উঠিব ধৰিছে তাৰ কাৰখানাটো৷ এদিনো আহৰি নাই৷ বিয়াখনো ঘৰৰ হেঁচাত পৰিহে পাতিবলৈ মত দিছিল সি সিমান সোনকালে৷ তাৰপাছত পৰিয়াল বাঢ়িল৷ ব্যৱসায়ো বাঢ়িল৷ চাওঁতে-চাওঁতে ত্ৰিশটা বছৰ পাৰেই হৈ গ’ল চকুৰ পচাৰতে৷ উপাসনাই অৱশ্যে কোনো দিনে আপত্তি কৰা নাই এনে এটা ব্যস্ত জীৱনৰ বাবে৷ ঘৰৰ সকলো তায়েই চম্ভালি আহিছে  আজিলৈকে৷

ত্ৰিশ বছৰীয়া বিবাহ-বাৰ্ষিকীটো অলপ ডাঙৰকৈয়ে পাতিছিল দিগন্তই৷ হাইস্কুল-কলেজত একেলগে পঢ়া প্ৰায় সকলোবোৰ বন্ধু-বান্ধৱকে মাতিছিল সি৷ ফেচবুক-হোৱাটচআপৰ যোগেদি প্ৰায়বোৰৰ লগতেই পুনৰ সম্বন্ধ স্থাপন হৈ গৈছিল ইতিমধ্যে৷ গুৱাহাটীত থকা সকলোবোৰ আহিছিল৷ দূৰত থকা বন্ধুও ভালেকেইজন আহিছিল৷ বিদেশত থকা কিছুমানে মেচেজ পঠাইছিল৷ সেই উৎসৱমুখৰ পৰিৱেশতে সুজিত নামৰ উৎপতীয়া বন্ধু এজনে দিগন্ত আৰু উপাসনা দুয়োকো সকলোৰে সম্মুখলৈ টানি নি সিহঁতৰ প্ৰথম হনিমুনৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল৷ এক মিনিটো পলম নকৰি হাঁহি মুখে দিগন্তই ঘোষণা কৰি দিছিল সিহঁত হনিমুনলৈ নগ’লেই বুলি৷
“মিছা কথা, হ’বই নোৱাৰে৷ উপাসনা, তুমি ইমান দিন কিয় মনে-মনে আছা? এতিয়াও সময় আছে৷ ইট ইজ বেটাৰ লেট ডেন নেভাৰ৷” সুজিতে কৈছিল৷
“য়েচচচ.. এইবাৰ ভালকৈয়ে ফুৰি আঁহা ৷ ভাৰতত নহয়, বিদেশলৈ যাব লাগিব৷ উপাসনাৰ প্ৰাপ্য তেনে এটা ডাঙৰ উপহাৰ৷” কুন্তলাই সমৰ্থন কৰি কৈছিল৷ সকলোৱে হাত-চাপৰি মাৰি সমৰ্থন জনাইছিল সেই প্ৰস্তাৱত৷
“আমেৰিকাত ইমানবোৰ বন্ধু আছে, আমেৰিকালৈকে যোৱা৷ তাৰ পৰা ইউৰোপ হৈ উভতি আহিবা৷” আন এজনে পৰামৰ্শ দিলে৷

তাৰ পৰাই আৰম্ভণি৷ কথাটো দিগন্তই গুৰুত্ব সহকাৰে ল’লে৷ সি এতিয়া যথেষ্ট ধন-সম্পত্তিৰ মালিক যদিও এবাৰো বিদেশলৈ যোৱাই নাই৷ যাবলৈ চেষ্টাও কৰা নাই, আহৰিও পোৱা নাই৷ তাৰ সহপাঠী বহুতেই বিদেশত, ঘাইকৈ আমেৰিকাত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ ল’লে কেতিয়াবাৰ পৰাই৷ চেষ্টা কৰা হ’লে দিগন্তও যাব পাৰিলেহেতেন বিদেশত থাকিবলৈ৷ সি কিন্তু অসমতে থাকি যাবলৈ ভাল পালে৷ অসমতে উদ্যোগ এটা খুলি অসমৰ উন্নতিত কিঞ্চিত হ’লেও অৰিহণা যোগোৱা তাৰ লক্ষ্য আছিল৷ নানা ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে সি তাৰ উদ্যোগটো গঢ়ি তুলিছে, জীয়াই ৰাখিছে, শতাধিক লোকক কৰ্ম-সংস্থান দিছে, ৰাজ্যৰ বাবে অলপ হ’লেও ৰাজহ বৃদ্ধি কৰিছে৷ সেয়েই তাৰ সন্তুষ্টি৷

আমেৰিকাৰ কথা ভাবোঁতেই প্ৰথমেই তাৰ মনলৈ আহিছিল মৃদুলৰ কথা৷ তাৰ বাল্যকালৰ অতি নলে-গলে লগা বন্ধু৷ সৰুৰে পৰা দুয়ো একেলগে পঢ়া৷ প্ৰাইমাৰী স্কুলৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈকে দুয়ো একেলগে বহা৷ শ্ৰেণীত মৃদুল সদায় প্ৰথম, সি দ্বিতীয়৷ অংকত অতিপাত চোকা আছিল মৃদুল৷ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত প্ৰথম দহজনৰ মাজত মৃদুলে স্থান পাব বুলি সকলোৱে আশা কৰিছিল৷ কিন্তু ফলা-ফলে সকলোকে আচৰিত কৰি দিছিল যেতিয়া দিগন্তইহে অসমীয়াত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পাই মৃদুলতকৈ বহুখিনি বেছি নম্বৰ পাই পাছ কৰিছিল৷ দিগন্ত সকলো বিষয়তে সমানে ভাল বাবেই মৃদুলতকৈ সৰ্বমুঠ নম্বৰ বেছিকৈ পালে৷ ৰিজাল্ট পাই মৃদুল হতাশ হ’ল নিজে বেছি ভাল নকৰা বাবে নহয়, কিন্তু দিগন্তই তাতকৈ অধিক ভাল নম্বৰ পোৱা বাবেহে৷ তদুপৰি অসমীয়াত অসমৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পোৱা বাবে দিগন্তৰ নাম সকলোৰে মুখে-মুখে৷ ইমান দিনে সেই ঠাইত সদায় প্ৰাধান্য পাই অহা মৃদুলে কথাটো সহজে হজম কৰিবলৈ টান পালে৷ সি দিগন্তৰ লগত মাত-বোল কৰিবলৈকে এৰি দিলে ৰিজাল্ট ওলোৱাৰ পিছৰ পৰা৷
দিগন্ত গুচি আহিল গুৱাহাটীলৈ৷ কটন কলেজত নাম ভৰ্তি কৰিলে৷ মৃদুলে তাতকৈ কম নম্বৰ পোৱা বাবে কটন কলেজত চীট নাপালে৷ গুৱাহাটীৰে আন এখন কলেজত সি নাম লগালে৷ মৃদুলে দিগন্তৰ লগত কোনো ধৰণৰ যোগাযোগ ৰখা নাছিল যদিও আনৰ পৰা মৃদুলৰ সকলো খবৰ দিগন্তই পাইছিল৷ প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় পৰীক্ষাতো দিগন্তৰ ৰিজাল্ট বেচ ভালেই হ’ল৷ সি গুচি গ’ল অসমৰ বাহিৰলৈ ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ৷ অসমৰ বাহিৰৰ সেই বিখ্যাত কলেজত সি মৃদুলৰ মুখামুখি হ’ল আকৌ৷ মৃদুলে দিগন্তৰ নিচিনা ভাল বিভাগত চীট নাপাই কোনেও পঢ়িব নিবিচৰা বিভাগ এটাতে নাম ভৰ্তি কৰিছিল৷ দিগন্তক দেখিও নেদেখা ভাও ধৰি মৃদুল আঁতৰি গৈছিল৷ সকলো ধৰণে সি দিগন্তক এৰাই চলিছিল৷ কথাটোৱে দিগন্তক কিন্তু যথেষ্ট আমনি কৰিছিল মানসিক ভাবে৷ মৃদুলক সি কোনো দিনে তাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী বুলি ভবা নাই৷ কিন্তু সৰুৰে পৰা সদায় প্ৰথম হৈ অহা মৃদুলে হয়তো সহজভাবে ল’ব পৰা নাই দিগন্ত তাতকৈ আগবাঢ়ি যোৱা বাবে৷ দিগন্তই মৃদুলৰ লগত সহজ হ’বলৈ চেষ্টা কৰিও বিফল হৈছিল বাৰে-বাৰে৷ মৃদুলে তাক সম্পূৰ্ণৰূপে এৰায়েই চলিল কলেজৰ গোটেই বছৰ কেইটা৷

দিন পাৰ হৈ গৈ থাকিল৷ কথাবোৰ সহজ ভাবে ল’বলৈ শিকিলে দিগন্তইও৷ পৰীক্ষাৰ ফলাফল ভালেই কৰি গ’ল দিগন্তই৷ মৃদুলো আগবাঢ়িল৷ যথাসময়ত পাছ কৰি অসমলৈ উভতি আহি ব্যৱসায়ত মন দিলে দিগন্তই৷ কিছুদিনৰ বাবে বাকী সকলো পাহৰি গ’ল সি কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজত৷

এবছৰমান আগৰ পৰা ইন্টাৰনেটৰ যোগেৰে মৃদুলৰ লগত আকৌ সম্বন্ধ স্থাপন কৰিলে সি৷ ইঞ্জিনিয়াৰিং পাছ কৰি মৃদুল আমেৰিকালৈ গুচি যোৱা বুলি দিগন্তই শুনিছিল আনৰ মুখত৷ মাজে-মাজে মৃদুল অসমলৈ আহিছিল যদিও দিগন্তৰ লগত কেতিয়াও মুখা-মুখি হোৱা নাছিল৷ মৃদুলে আমেৰিকাত খুব ভাল নাম কৰিছে, তাতে নিগাজীকৈ থাকিবলৈ লৈছে৷ আমেৰিকাত থকা অসমীয়া প্ৰতিজনেই তাক ভালদৰে চিনি পায়৷ ফেচবুকত মৃদুলৰ প্ৰফাইলটো বিচাৰি উলিয়াবলৈ অসুবিধা নহ’ল দিগন্তৰ৷ প্ৰফাইল ফটোখন আগ্ৰহেৰে চালে৷ একেই হৈ আছে দেখাত৷ চুলিও সৰা নাই এডালো৷ সি অলপো সংকোচ নকৰাকৈ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট পঠাই দিলে মৃদুললৈ৷ মৃদুলে ততালিকে সেই ৰিকুৱেষ্ট গ্ৰহণ কৰাত সি আচৰিতেই হ’ল৷ বহুদিনৰ পাছত আকৌ বাৰ্তালাপ৷ খবৰৰ আদান-প্ৰদান৷ হেৰোৱা বন্ধুক পুনৰ ঘূৰাই পাই দিগন্তৰ ভাল লাগিল৷ বুকুৰ পৰা ডাঙৰ বোজা এটা আঁতৰি যোৱা যেন লাগিল তাৰ৷

আমেৰিকালৈ ফুৰিবলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পাছতে দিগন্তই মৃদুলক কথাটো জনালে৷
“বঢ়িয়া৷ কেতিয়া কেনেকৈ আহিবা মোক সবিশেষ জনাবা৷ তোমালোক দুয়ো মোৰ ঘৰতে থাকিব পাৰিবা৷ বেছি সময় হাতত লৈ আহিবা৷ গোটেইখন আমেৰিকা দেখুৱাই দিম৷” মৃদুলে অতি উৎসাহেৰে মেচেজ পঠালে৷

সেই অনুসাৰেই সকলো আগবাঢ়িল৷ যথাসময়ত দিগন্ত আৰু উপাসনা আমেৰিকাত উপস্থিত হ’লগৈ৷ মৃদুলে সিহঁতক আথে-বেথে নিজৰ ঘৰলৈ লৈ গ’ল৷ দিগন্তহঁতক এটা ডলাৰো সি খৰচ কৰিবলৈ নিদিলে আমেৰিকাত থকা দিন কেইটাত৷ তেনেদৰে পোন্ধৰটা দিন কেনেদৰে পাৰ হৈ গ’ল দিগন্তহঁতে গমেই নাপালে৷ বিদেশত থকা যেন এবাৰো অনুভৱেই নহ’ল সিহঁতৰ৷

আজি গধুৰ মনেৰে বিদায় লৈ দিগন্তহঁত পুনৰ উৰা মাৰিছে, ভাৰতলৈ বুলি৷
“সাংঘাটিক ভাল লাগিল দেই৷ দিনকেইটা কেনেদৰে পাৰ হ’ল গমেই নাপালো৷” ভাবত বিভোৰ হৈ থকা দিগন্তক উদ্দেশ্যি ক’লে উপাসনাই৷
“ওঁ”, উপাসনাৰ ফালে নোচোৱাকৈয়ে উত্তৰ দিলে দিগন্তই৷
“ইমান ভাল বন্ধু এজনৰ লগত ইমান দিনে কিয় সম্পৰ্ক নৰখাকৈ আছিলা তুমি?”
‘হুঁ?” উপাসনাৰ প্ৰশ্নৰ কি বুলি উত্তৰ দিব ভাবি নাপালে দিগন্তই৷ সি নিজেও সম্পূৰ্ণকৈ বুজি উঠা নাই মানুহৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ খুটি-নাটিবোৰ৷

সিহঁতৰ উৰাজাহাজখন তেতিয়া অপাৰ মহাসাগৰৰ ওপৰত আপোনমনে উৰিছে৷



Saturday, 5 December 2015

আবৰ্জনা..

আবৰ্জনা..
ফ্লেটত খকাৰ সুবিধা যেনেদৰে আছে অসুবিধাও বহুত আছে৷ বহুতো নীতি-নিয়ম মানি চলিবলগীয়া হয়৷ কামবোৰ কৰোঁতে আনে যাতে কোনো অসুবিধা নাপায়, কোনো ধৰণৰ অশান্তিৰ যাতে সৃষ্টি নহয় তালৈ লক্ষ্য ৰাখি চলিব লাগে৷ গুৱাহাটীত ফ্লেট এটা কিনি থাকিবলৈ লোৱা প্ৰায় দহবছৰেই হৈ গ’ল হাজৰিকাৰ৷ মাটি কিনি ঘৰ নিজে সাজি লোৱাৰ সাহস কৰিব নোৱাৰি ফ্লেটকে ল’বলৈ ভাল পালে তেওঁ৷ সৰু-সুৰা সমস্যাবোৰ আহি থাকিল যদিও কেনেদৰে ফ্লেটত চলিব লাগে লাহে-লাহে সকলো শিকি ল’লে৷ হাজৰিকা এনেও অলপ বেছি ভদ্ৰ৷ গাড়ীখন পাৰ্ক কৰাৰ সময়তো বহুত চিন্তা কৰে৷ বেলেগৰ অসুবিধা নহয়তো? আন গাড়ী কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱাত অসুবিধা নহয়তো? তেওঁ পাৰ্ক কৰাৰ পাছতো গাড়ীখনলৈ চাই এবাৰ চিন্তা কৰে৷ সেইটো আচলতে তেওঁৰ ভদ্ৰতা নে ভীৰুতা মাজে-মাজে তেওঁ নভবা নহয়৷ আনৰ নিচিনা দাদাগিৰি কৰি, সকলোৱে দেখাকৈ নীতি-নিয়ম অমান্য কৰি চলিব তেও্ঁ নোৱাৰে৷ কোনো ধৰণৰ বেমেজালিত তেওঁ পৰিব নোখোজে৷ বাটত গাড়ী চলাওঁতে আনক সহজে পাৰ হৈ যাবলৈ ঠাই এৰি দিয়ে৷ প্ৰায় ক্ষেত্ৰতেই মনৰ খং মনতে মাৰ নিয়াই চলাত তেওঁ অভ্যস্ত হৈ গৈছে৷

গুৱাহাটীত ফ্লেটলৈ অহাৰ পাছত এবছৰমান ভালেই গৈছিল যদিও লাহে-লাহে আবাসীবোৰৰ মাজত নানা ধৰণৰ কন্দলৰ সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰে৷ দুই-এটা ঘটনাত পুলিচ মাতিবলগীয়া অৱস্থাও হৈ পৰিছিল৷ হাজৰিকাই সেই সকলোৰে পৰা সাৱধানে নিজক আঁতৰাই ৰাখি চলি আহিছে আজিলৈকে৷

চাকৰিৰ খাটিৰত হাজৰিকা আজি কিছুদিন আগৰ পৰা নতুন ঠাইত অকলে আছেহি৷ অফিচৰ পৰা প্ৰায় দুই কিলোমিটাৰমান দূৰতে ফ্লেট এটা ভাড়ালৈ লৈ থাকিবলৈ লৈছে৷ নতুন ফ্লেট৷ বাৰটা ফ্লেটৰ সৰু চোচাইটি৷ তাৰে কেইঘৰমান মানুহ বিদেশতে থাকে৷ বছৰত এবাৰকৈ আহি ফ্লেটটো চাই যায়৷ মাত্ৰ ছটামান ফ্লেটতহে নিয়মীয়াকৈ মানুহ থাকে বুলি হাজৰিকাই দুমাহমান থাকি বুজি পাইছিল৷ কাৰো লগত বেছি একো কথা-বতৰা নহয়৷ মাজে-মাজে তত্ত্বায়ধায়ক জনৰ লগতে কথা পাতে৷ একেবাৰে বাটৰ কাষতে ফ্লেটটো৷ নতুনকৈ গঢ়ি উঠিছে ঘৰ-বাৰী, ফ্লেট, দোকান-পোহাৰ চাৰিওফালে৷

ফ্লেটলৈ আহিয়েই হাজৰিকাই খবৰ ল’লে ঘৰৰ আৱৰ্জনা পেলোৱাৰ কিবা ব্যৱস্থা সমুহীয়াকৈ কৰা আছে নে নাই৷ গুৱাহাটীৰ ফ্লেটত ৰাতিপুৱাতে ফ্লেটৰ সম্মুখত ৰাখি থৈ দিয়া আৱৰ্জনাৰ টোপোলা চোচাইটিয়ে ৰাখি থোৱা কৰ্মীয়ে সংগ্ৰহ কৰি লৈ যায়৷
“কোনোবাই ৰাতিপুৱা ঘৰৰ আৱৰ্জনা সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আহে নে?” তেওঁ তত্ত্বাৱধায়কজনক সুধিছিল৷
“নাই কোনো নাহে৷ তেনে কোনো ব্যৱস্থা কৰা নাই এতিয়ালৈকে৷”  তত্ত্বাৱধায়কজনে উত্তৰ দিলে৷
“তেনেহলে মানুহে জাবৰ-জোথৰ ক’ত পেলায়?” হাজৰিকাই অলপ চিন্তিত ভাবেই সুধিলে কাৰণ য’তে-ত’তে জাবৰ-জোথৰ পেলাই এই অচিনাকী ঠাইত তেওঁ কোনো বেমেজালিত পৰিব নিবিচাৰে৷
“আমাৰ ফ্লেটৰ আগফালে বাটৰ কাষতে পেলাই দিয়ে৷ মাজে-মাজে সেইবোৰ আমি জ্বলাই দিওঁ৷” তত্ত্বাৱধায়কজনে বুজাই দিলে৷

আবেলি হাজৰিকাই বাটৰ পিনে ওলাই গৈ ভালদৰে চালে৷ তেওঁলোকৰ বিল্ডিংটোৰ কাষতে থকা হাউচিং চচাইটিৰ গেটৰ কাষতে থকা দেৱালৰ সম্মুখতে আৱৰ্জনাৰ এটা প্ৰকাণ্ড দ’ম দেখিলে৷ দেৱালত লিখা আছে, লেতেৰা নকৰিব বুলি৷ মানুহবোৰে পেলোৱা আৱৰ্জনাৰ মাজেৰে লিখাখিনি জিলিকি আছে৷
প্ৰথম দুদিনমান হাজৰিকাই আৱৰ্জনা নেপেলালে৷ পলিথিনৰ পেকেট এটাতে ভৰাই ৰাখিলে৷ তেওঁ মন কৰি থাকিল কোনোবাই সেই ঠাইখিনিত আৱৰ্জনা পেলায় নেকি৷ ৰাতি দহমান বজাত এজনে পলিথিনৰ পেকেট এটা পেলোৱা দেখি তেৱোঁ নিজৰ পেকটটো লৈ মাজনিশা নামি গ’ল ফ্লেটৰ পৰা৷ ইফালে-সিফালে চালে৷ কোনো নাই৷ পেকেটটো আৱৰ্জনাৰ দ’মটোৰ পিনে দলিয়াই দি প্ৰায় দৌৰ মাৰি অহাৰ নিচিনাকৈয়ে উভটি আহিল৷ খোৱা বস্তুৰ সন্ধানত কেইটামান কুকুৰ আহি পেকটটোৰ ওপৰত জপিয়াই পৰা বুলি তেওঁ বুজিলে কুকুৰৰ মাজত হোৱা ভুকভুকনিৰ শব্দৰ পৰাই৷ এটা স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলাই তেওঁ টোপনি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷

তেনেদৰেই সেই ঠাইতে জাবৰ পেলাই থাকিল তেওঁ সেই একে সময়তে, মাজৰাতি৷ ইতিমধ্যে কুকুৰ কেইটাইও তেওঁক ভালদৰে চিনি পোৱা হৈ গৈছিল৷ মাজে-মাজে কোনোবাই জাবৰবোৰ জ্বলাই দিয়ে৷ পোৰা প্লাস্টিক, ৰবৰ আদিৰ গোন্ধটো সহজে আহি নাকত লাগে৷ সেই ধোঁৱা স্বাস্থ্যৰ বাবে হানিকাৰক বুলি তেওঁ জানে যদিও সকলোৱে চাৰিওফালে তেনেদৰেই আৱজৰ্নাবোৰ পলিথিনৰ পেকেটত ভৰায়েই পেলায় আৰু মাজে-মাজে জ্বলাই থাকে৷

এদিন ৰাতিপুৱা মানুহৰ গালি-গালাজৰ শব্দত তেওঁ সাৰ পালে৷ কোনোবাই চিঞৰি-চিঞৰি কাৰোবাক কিবা কৈ আছে৷ সেই ঠাইত আৱৰ্জনা পেলোৱা বাবেই কিবা বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হোৱা নাইতো? হাজৰিকাৰ মনত সন্দেহ উপজিল৷ অফিচলৈ ওলাই যাওঁতে দেখিলে তেওঁলোকে জাবৰ পেলোৱা ঠাইখিনিত দপ-দপাই জুই জ্বলি আছে৷ তাৰমানে তেওঁৰ অনুমান ঠিক বুলি বুজিলে৷ সেই ঠাইত আৱৰ্জনা পেলোৱাকে লৈ ৰাতিপুৱাতে চিঞৰ-বাখৰ চলিছিল৷ সেইপিনে চাই অলপ চিন্তিত মনেৰেই হাজৰিকা অফিচলৈ গুচি গ’ল৷
আবেলি উভতি আহি দেখিলে জাবৰ পেলোৱা ঠাইখিনি পৰিষ্কাৰ কৰি তাৰ ওপৰত অলপ নতুনকৈ মাটি দি একেবাৰে ৰূপেই সলনি কৰি পেলোৱা হ’ল ঠাইখিনিৰ৷ তাতে গাড়ী এখনো পাৰ্ক কৰি থৈছে কোনোবাই৷ কেৱল সেই ঠাইখিনিয়েই নহয়, আশে-পাশে থকা সকলো ঠাইৰ জাবৰ-জোথৰবোৰ সাৰি গোটাই জ্বলাই দি গোটেই পৰিৱেশটোৱেই সলনি কৰি পেলোৱা হ’ল৷ দেখি ভাল লাগিল যদিও এতিয়া জাবৰ ক’ত পেলাব সেই চিন্তাইহে হাজৰিকাক আমনি কৰিবলৈ ধৰিলে৷

পিছদিনা ৰাতিপুৱা হাজৰিকাই বাটৰ আনটো দিশে সৰু-সৰু পেকেট দুটামান পৰি থকা দেখিলে৷ ৰাতি কোনোবাই পেলাই থৈ গৈছে৷ অলপ পাছত মানুহ এজন আহি সেই ঠাইৰ আৱৰ্জনাবোৰ গোটাই জ্বলাই দিলে৷ হয়তো পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্চন্নতাৰ কিবা বিশেষ অভিযান চলিছে৷ কথাটো ভালেই কিন্তু আৱৰ্জনাবোৰ পেলোৱাৰ সুব্যৱস্থা এটাৰো প্ৰয়োজন৷ হাজৰিকাই কেইদিনমান আৱজৰ্নাবোৰ পেকেটত ভৰাই ভৰাই ঘৰতে জমা কৰি ৰাখিলে৷ আন মানুহে ক’ত আৱৰ্জনা পেলায় লক্ষ্য কৰি থাকিল৷ তেওঁলোকৰ চচাইটিৰ মানুহবোৰে এতিয়া ক’ত আৱৰ্জনা পেলাবলৈ লৈছে গম নাপালে, সুধিবলৈও লাজ লাগিল৷ আশে-পাশে ক’তো ৰাজহূৱা ডাষ্টবিন আদিও চকুত নপৰিল৷ লাহে-লাহে হাজৰিকাৰ ঘৰত আৱৰ্জনাৰ পেকেট বাঢ়ি আহিল৷ প্ৰায় এসপ্তাহমান হৈ গ’ল৷ ঘৰত সোমালেই গেলা-পচা গোন্ধ এটা নাকত লগা হ’ল৷

আজি কিবা এটা কৰিবই লাগিব৷ জাবৰবোৰ ক’ৰবাত পেলাবই লাগিব৷ হাজৰিকাই ভাবিলে৷ অফিচলৈ যাওঁতে তেওঁ গাড়ীখন লাহে-লাহে চলাই গ’ল৷ বাটৰ দুয়োকাষে নিৰীক্ষণ কৰি গ’ল জাবৰ পেলাবলৈ ক’ৰবাত সুবিধাজনক ঠাই আছে নেকি৷ প্ৰায় ১০০ মিটাৰ মান যোৱাৰ পাছত অলপ জন বসতি সেৰেঙা ঠাই এডোখৰ পালে৷ বাটৰ কাষত দুটামান সৰু সৰু পেকেট পৰি আছে৷ ওচৰে-পাজৰে মানুহৰ ঘৰ বেছি নাই বাবে হয়তো জাবৰ-জোথৰো পেলাওঁতা কোনো নাই তেতিয়ালৈকে৷ ঠাইখিনি ভালদৰে মনত ৰাখিলে হাজৰিকাই৷ আবেলি অফিচৰ পৰা আহোঁতেও ঠাইখিনি আকৌ চাই আহিল তেওঁ৷

ৰাতি এঘাৰমান বজাত ভাত-পানী খাই হাজৰিকাই ডাঙৰ পেকেট এটা ল’লে৷ তাতে আৱৰ্জনাৰে ভৰা সৰু-সৰু পেকেট চাৰিটা থেলি-হেঁচি ভৰাই পেকেটটো খুব ভালদৰে বান্ধি ল’লে৷ তাৰপাছত সন্তৰ্পণে নামি গ’ল তললৈ৷ গাড়ীৰ দুৱাৰ খুলি পেকেটটো দ্ৰাইভাৰৰ কাষৰ চীটৰ ভৰি থোৱা ঠাইখিনিত ৰাখিলে৷ তাৰপাছত গাড়ীত বহি ষ্টাৰ্ট কৰি লাহে-লাহে আগবাঢ়ি গ’ল দিনত চাই থোৱা সেই ঠাইখিনিৰ ফালে৷ ঠাইখিনি পাওঁ পাওঁ হওঁতেই সম্মুখৰ পৰা গাড়ী এখন আহি থকা যেন দেখি হাজৰিকাই গাড়ী নৰখাই ধীৰ গতিৰে আগবাঢ়ি গ’ল৷ কিছুদূৰ আগুৱাই গৈ এঠাইত গাড়ীখন ৰখালে৷ গাড়ীখন ঘূৰাই লৈ তেওঁ আকৌ লাহে-লাহে আহিবলৈ ধৰিলে ঠাইখিনিৰ ফালে৷ ঠাইখিনি পাই গাড়ীখন বাটৰ কাষত ৰখালে৷ দুৱাৰ খুলি গাড়ীৰ পৰা নামিল৷ বিপৰীত পিনৰ দুৱাৰখন খুলি ইফালে-সিফালে চালে৷ ঘোপমৰা আন্ধাৰ৷ গাড়ী-মটৰ আদিৰ হেডলাইটৰ পোহৰো অহা নাই কোনো দিশৰ পৰা৷ সম্পূৰ্ণ নিৰাপদ দেখি তেওঁ আৱৰ্জনাৰ প্ৰকাণ্ড পেকেটটো হাতত ল’লে আৰু ততালিকে বাটৰ কাষলৈ দলিয়াই দিলে৷ ক’ত পৰিল চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলে তেওঁ৷

তেনেতে সম্মুখৰ পৰা মটৰ চাইকেল এখন অহা দেখি হাজৰিকাই নিজৰ গাড়ীৰ চকা কেইটা ভালদৰে চোৱাৰ অভিনয় কৰিলে৷ যেন চকাৰ পাম কম হৈছে নেকি পৰীক্ষা কৰিবলৈহে গাড়ীখন তেওঁ তাত ৰাখিছিল৷ তাৰপাছত সম্পূৰ্ণ ভদ্ৰ ভাবে গাড়ীত বহি সন্তুষ্ট মনেৰে ঘৰ অভিমুখে গাড়ী চলাই দিলে৷
পিছদিনা অফিচলৈ যাওঁতে সেই ঠাইখিনি পাই নাচাওঁ বুলিও বাটৰ কাষলৈ চালে হাজৰিকাই৷ ইতিমধ্যে ভালেকেইটা পলিথিনৰ পেকেটেৰে ঠাইখিনি ওপচি পৰিছে যদিও তেওঁ পেলোৱা নীলা ৰঙৰ প্ৰকাণ্ড পেকেটটো চিনি পোৱাত অসুবিধা নহ’ল তেওঁৰ৷ সেই ঠাইৰ পৰা পেকেটটোৱে তেওঁলৈ চাই যেন হাঁহি এটাহে মাৰিলে এনেকুৱা লাগিল হাজৰিকাৰ৷
তাৰপৰা দৃষ্টি আঁতৰাই লাহে-লাহে তেওঁ আগবাঢ়ি গ’ল৷

----------------------ডঃ মাখন লাল দাস, ৫ ডিচেম্বৰ, ২০১৫, নৱচাৰি, গুজৰাট

Friday, 30 October 2015

থমকি ৰৈছো

কিবা এটা নতুন কৰাৰ মানসেৰে এই ব্লগটো লিখিবলৈ লৈছিলো৷ জীৱনৰ অনুভৱ আদি লিখিছিলো৷ তাৰ পাছত অনূদিত কবিতা, অণুগল্প আদি৷ গৰুৰ বিষয়ে ৰচনা এখন ধেমালিতে লিখি পেলাইছিলো৷ ৰচনাখনে যথেষ্ট সমাদৰ পোৱাত ৰস ৰচনা আৰু ৰগৰ লিখিবলৈ লওঁ৷ গল্পও লিখি থাকো৷
নিজকে সাহিত্যিক সাহিত্যিক লাগিবলৈ ধৰে৷
এতিয়া অলপ থমকি ৰৈছো৷
নিজকে কিছুমান কথা সুধি চাইছো৷
কিহৰ বাবে, কাৰ বাবে লিখি আছো?
সাহিত্যিক বুলি বিখ্যাত হোৱাৰ উচ্চাকাংক্ষা নাই৷
ৰগৰ লিখি দুই-একক ৰস যোগোৱাৰো আৰু মন নাই৷
মোৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতা আনে পঢ়ি কিবা লাভবান হ'বনে?
ইয়াৰ লেখাবোৰ কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ লৈছো pothi.com আৰু createspace.com যোগেৰে। স্থায়ী স্মৃতি হিচাবে ৰৈ ৰাওক বুলি।
কিতাপবোৰ কিনি কোনোবাই পঢ়িব বুলি অৱশ্যে আশা কৰা নাই।

Wednesday, 14 October 2015

অভিনৱ পৰীক্ষা..

অভিনৱ পৰীক্ষা..

আপোনাৰ পত্নীক এটা কোঠাত বন্ধ কৰি থওক৷
আপোনাৰ পোহনীয়া কুকুৰটোক আন এটা কোঠাত বন্ধ কৰি থওক৷
চাৰি ঘন্টা পাছত দুয়োটা কোঠাৰ দুৱাৰ খুলি দিয়ক৷ চাওক,

আপোনাক দেখি কোন আনন্দিত হৈছে?

আৰু..

আপোনাক কামুৰিবলৈ কোনে খেদি আহিছে?


(অনুগ্ৰহ কৰি ভাবি-চিন্তিহে এই পৰীক্ষাটো নিজৰ ঘৰত কৰিব৷ যিকোনো পৰিস্থিতিৰ বাবে আমি দায়ী নহয়)


এতিয়া এই পৰীক্ষাটো মহিলাসকলে বিপৰীত ধৰণে কৰি চাব পাৰে….


নিজৰ স্বামীক এটা কোঠাত বন্ধ কৰি থওক৷
আপোনাৰ পোহনীয়া কুকুৰটো আন এটা কোঠাত বন্ধ কৰি থওক৷

পাঁচঘন্টা পাছত কোঠাদুটা খুলি দিয়ক৷

আপুনি দেখি অতি আনন্দিত হ’ব যে আপোনাৰ ওচৰলৈ উৎসাহেৰে দৌৰি আহিব আপোনাৰ কুকুৰটো৷

আৰু?

আপুনি দেখি খঙত উতলি উঠিব যে…

আপোনাৰ স্বামীয়ে এনেদৰে লালকাল দি শান্তিৰে নাক ঘোৰঘোৰাই টোপনি গৈ আছে যেন জীৱনত আগতে কেতিয়াও শোৱাহে নাছিল…..

শুবলৈ দিয়ক..


(হোৱাটচাপ পোষ্ট এটাৰ অসমীয়া ৰূপ)

Friday, 9 October 2015

প্ৰশ্ন নাপালো বুজি, কোব খালো খুজি..

প্ৰশ্ন নাপালো বুজি, কোব খালো খুজি..

১৯৬৯ চন৷ মই বৰপেটা বিদ্যাপীঠৰ চতু্ৰ্থ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ তেতিয়া৷ শ্বিলঙৰ পৰা বৰপেটালৈ অহা এমাহমান হৈছেহে মাত্ৰ৷ বৰপেটাৰ মাত-কথা ভালদৰে বুজিব পৰা হোৱাই নাই৷
স্কুলত শিক্ষকসকলে কোৱা কথাবোৰো লাহেলাহে বুজি উঠিব ধৰিছো৷ শিক্ষকসকলৰ ভিতৰত সকলোতকৈ ভয় কৰিছিলো নৰেন শৰ্মা চাৰক৷ আমাক হিন্দী শিকাইছিল৷ হাতত বেতডাল অনবৰতে থাকেই৷ হিন্দীৰ বৰ্ণমালা শিকা হৈ গ’ল৷ আখৰবোৰ ভালদৰেই চিনি পোৱা হৈছো৷ চাৰে ছাত্ৰবোৰক বোৰ্ডৰ ওচৰলৈ মাতি নি কিবা কিবি লিখিবলৈ কয়৷ নোৱাৰিলে পিঠিত চেটেপ চেটেপ বেতৰ কোব৷ কেতিয়াবা হিন্দীত লিখি দিয়ে সেইটো লিখিব লাগে অসমীয়াত৷ কেতিয়াবা অসমীয়াত লিখি দি সেইটো লিখিবলৈ কয় হিন্দীত৷ তেনেদৰে দুটামান দিন পাৰ হে গ’ল৷ হিন্দী আখৰবোৰ ভালদৰেই চিনি পাওঁ বাবে মোৰ অলপো ভয় লগা নাছিল কিবা লিখিবলৈ দিলে পাৰিম বুলি জানি৷
এদিন মোৰ পাল পৰিল৷ চাৰে বোৰ্ডত অসমীয়াতে লিখিলে, “পইচা”৷ মোক ক’লে হিন্দীত লিখা৷ মই অলপো চিন্তা নকৰাকৈ ধামধুম লিখি দিলো, “पइचा” ৷ লিখা শেষ হ’বলৈহে পালে , পিঠিত বেতৰ কোব পৰিলেই৷ কেইটা পৰিল হিচাব নাই৷ কাণমূৰ গৰম হৈ গ’ল৷ লাজে-অপমানে নিজৰ ঠাইত আহি বহিলোহি৷ অসমীয়া আখৰ কেইটা হিন্দী আখৰেৰে লিখিবলৈ দিয়া বুলি ভাবিয়েই তেনেদৰে লিখিছিলো৷ মুখেৰে একো নামাতিলো৷ চকুৰ পানীও নোলাল৷
চাৰে বাকী ছাত্ৰবোৰলৈ চাই সুধিলে কোনোবাই পাৰিব নেকি লিখিবলৈ৷ কোনোবা এজন উঠি আহি লিখি দিলে, “पैसा” ৷ চাৰে শলাগিলে৷ সকলোৰে আগত বৰ লাজ পালো৷ মই ভাবিলো, সেইটোতো মইও জানিছিলো৷ অসমীয়া আখৰ কেইটা হিন্দী আখৰেৰে লিখিবলৈ কোৱা বুলি ভাবিহে মই তেনেদৰে লিখিছিলো৷ কিন্তু জানিলে কি হ’ব? প্ৰশ্ন বুজি নাপালে পিঠিত বেতৰ কোব পৰিবই৷

ইমান বছৰ পাৰ হৈ গ’ল৷ সেই কোব কেইটা আজিও পাহৰিব পৰা নাই৷

Wednesday, 30 September 2015

কামত আহিব..

কামত আহিব..


এজন খেতিয়ক ইমান বুঢ়া হ’ল যে তেওঁ একো কাম কৰিব নোৱাৰা হ’ল৷ গতিকে দিনৰ দিনটো ঘৰৰ বাৰান্দাত বহি থাকে৷ তেওঁৰ পুতেকে দিনটো কষ্ট কৰি কাম কৰে আৰু মাজে মাজে এনেই বহি থকা বাপেকলৈ চাই ভাবে,

“এই বুঢ়াৰ একো কাম নাই ৷ কোনো কামত নহা হ’ল৷ সোনকালে মৰি গ’লেই ভাল আছিল৷”

অতিপাত বিৰক্ত হৈ এদিন পুতেকে এটা কাঠৰ কফিন সাজি আনিলে আৰু বাপেকক তাত সোমাবলৈ ক’লে৷ বুঢ়া বাপেকে একো আপত্তি নকৰি ভিতৰত সোমাল আৰু পুতেকে ঢাকনিখন জপাই দিলে৷ তাৰপাছত কফিনটো চোচোৰাই টানি লৈ গৈ থাকিল৷কিছুদূৰ টানি নি নি পাহাৰৰ ওখ ঠাই পালেগৈ আৰু তাৰ পৰা সেইটো বগৰাই দিব বুলি ভাবিলে৷

তেনেতে কফিনৰ ভিতৰৰ পৰা বুঢ়া বাপেকে টুকুৰিয়ালে৷ পুতেকে খুলি দি চালে৷ বাপেকে মাত লগালে,

‘ তুমি এতিয়া মোক এই কফিনটোৰে সৈতে পাহাৰৰ তললৈ পেলাই দিবা বুলি মই বুজিছো কিন্তু তাৰ আগতে মই এটা পৰামৰ্শ দিব খুজিছো৷”

“কি পৰামৰ্শ?” অলপ বিৰক্তিৰ ভাবেৰেই পুতেকে সুধিলে৷

“মোক বাৰু তললৈ পেলাই দিব খুজিছা দিয়া, কিন্তু এই সুন্দৰ, মজবুত কাঠৰ কফিনটো ভালদৰে ৰাখি থোৱা৷ তোমাৰ ল’ৰাহঁতে পাছত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব৷”

(মদন গান্ধীৰ হিমালয়ান ডায়েৰীৰ পৰা অনুবাদ)

Monday, 24 August 2015

কিমান খাবা খোৱা…

কিমান খাবা খোৱা…

এজন খুব ধনী মানুহে তেওঁৰ প্ৰকাণ্ড গাড়ীখনেৰে গৈ থাকোঁতে ৰাস্তাৰ কাষত দুজন মানুহে ঘাঁহ খাই থকা দেখি গাড়ী ৰখাই মানুহদুজনক সুধিলে,
“তোমালোকে ঘাঁহ কিয় খাইছা?”
“ছাৰ আমি অতি দুখীয়া, খাবলৈ একো নাই৷ সেইকাৰণে ঘাঁহ খাইছো৷আমি ঘাঁহ খাই কোনোমতে জীয়াই আছো৷” এজনে উত্তৰ দিলে৷
“হয় নেকি? কিমান দিনৰ পৰা এনেদৰে ঘাঁহ খাইছা?"
"ছাৰ, প্ৰায় এমাহমান আমি ঘাঁহেই খাই আছো৷ এতিয়া অভ্যাস হৈ গৈছে৷"
"হয় নেকি? চিন্তা কৰিব নালাগে মোৰ ঘৰলৈ আহা৷ মই খাবলৈ দিম,” ধনী মানুহজনে ক’লে৷
“ ছাৰ, মোৰ ঘৈণী আৰু ল’ৰা-ছোৱালী দুটাও আছে সৌ গছৰ তলত,” মানুহজনে ক’লে৷
“ভালেই, সিহঁতকো মাতি আনা,” ধনী মানুহজনে ক’লে৷
অতি উৎসাহ পাই দুখীয়া মানুহজনে ক’লে,
“ছাৰ মোৰ এই লগৰীয়াজনক কেনেকৈ এৰি যাওঁ?”
“তেওঁকো লগত লোৱা৷ মোৰ ঘৰলৈ ব’লা,” ধনী মানুহজনে ক’লে৷
তেতিয়া আনজন মানুহে ক’লে,
“ছাৰ মোৰ পৰিয়ালটো কেনেকৈ এৰি যাম?”
“তেওঁলোককো মাতি আনা আৰু গেটেই কেইজন মোৰ গাড়ীত উঠা৷ ডাঙৰ গাড়ী৷ আঠজন মানুহ সহজে বহি যাব পাৰি৷”
দুখীয়া মানুহদুজনে পৰিয়ালৰ সৈতে অতি উৎসাহেৰে গাড়ীত উঠিল৷ আজিৰ দিনতো ইমান ভাল মানুহ থাকিব পাৰে বুলি তেওঁলোকৰ বিশ্বাসেই নহ’ল৷
এজন দুখীয়া মানুহে মাত লগালে,
“ছাৰ আপুনি বৰ দয়ালু মানুহ৷ ইমানবোৰ মানুহক বিনামূল্যে খুৱাবলৈ ঘৰলৈ লৈ গৈছে৷”
ধনী মানুহজনে উত্তৰ দিলে,
“মোৰ বৰ ডাঙৰ ঘৰ৷ চৌহদটো প্ৰকাণ্ড৷ চাৰিওফালে এফুট এফুট লহপহীয়া ঘাঁহ৷ তোমালোক গোটেই কেইজনে এমাহতো শেষ কৰিব নোৱাৰিবা খাই খাই৷”

(শুনা কথাহে)

Thursday, 20 August 2015

পাতল ভাজি.. তাকে খাম আজি

পাতল ভাজি.. তাকে খাম আজি

প্ৰায় ত্ৰিশবছৰমান আগৰ কথা৷ প্ৰথম মুম্বাইলৈ গৈছো৷ লগত থকা কেইজনো প্ৰথমবাৰৰ বাবেই মুম্বাইলৈ গৈছে৷ গৈ ধৰমশালা এটাত উঠিলো৷ সন্ধিয়া ওলাই গৈ হঠাতে ব্যস্ত বজাৰৰ পৰা মুকলি ৰাজপথ এটা দেখিলো৷ তাৰ কিছু দূৰৰ পৰাই সাগৰ৷ পথৰ কাষে-কাষে চকুৰে মনিব পৰালৈকে শাৰী-শাৰীকৈ লাইট৷ অভিনৱ দৃশ্য৷ প্ৰায় দুমিনিটমান স্তব্ধ হৈ একে ঠাইতে ৰৈ থাকিলো৷ লগৰ এজনে কলে, “মেৰিন দ্ৰাইভ, কুইনচ নেকলেচ…”
মুম্বাই আৰু মেৰিন দ্ৰাইভ৷ শুনিছিলো৷ আজি দেখিলো৷ হেঁপাহ পলুৱাই উপভোগ কৰিলো সেই মায়াময় পৰিৱেশ৷

নিশাৰ আহাৰ খাবলৈ সাধাৰণ ৰেষ্টোঁৰা এখনত সোমালো৷ বোৰ্ড এখনত খোৱা-বস্তুৰ তালিকাখন লিখি থোৱা আছিল৷ প্ৰায় সকলোবোৰ নামেই অচিনাকী৷ কিবা এটা অৰ্ডাৰ দি খালো৷ কোনোমতে ক্ষুধা নিবাৰণ হ’ল ৰাতিটোৰ বাবে৷

পিছদিনা ৰাতিপুৱা আকৌ একেখন ৰেষ্টোঁৰাত সোমালো৷ ইতিমধ্যে আমি দুজনমানে অলপ চিনি পাব ধৰিছো কোনবিধ কি বস্তু৷ আমি কিবা এবিধ বস্তুৰ অৰ্ডাৰ দিলো৷ 

লগৰ এজন কিন্তু অলপ ব্যতিক্ৰম আছিল৷ তেওঁ লিষ্টখন চালে, কান্দা ভাজি, ….., পা্তল ভাজি….আৰু অৰ্ডাৰ লবৰ বাবে কাষত ৰৈ থকা ল’ৰাজনলৈ চাই ক’লে,

“এক প্লেট পাতল ভাজি…”

“ মাত্ৰ পাতল ভাজি? আৰু একো নালাগে?” ল’ৰাজনে আচৰিত হৈ সুধিলে৷

“ নালাগে, মই একপ্লেট  পাতল ভাজিয়েই খাম৷”

কিছুসময় পাছত আমাৰ খোৱাবস্তুবোৰ আহিল৷ কিন্তু পাতল ভাজি অৰ্ডাৰ দিয়াজন ৰৈ থাকিল৷

অলপ পাছত ল’ৰাজনে এখন ডাঙৰ প্লেটত পাতল ভাজি লৈ আহি আমাৰ লগৰীয়াজনৰ সম্মুখত থ’লে৷ আমি সকলোৱে পাতল ভাজিনো কি চালোঁ৷

চাই দেখো, প্লেটখনত কেৱল হালধীয়া পানী আৰু মাজতে এডোখৰ আলু, যেন সাগৰৰ মাজত এটা দ্বীপহে৷ অৰ্ডাৰ দিয়াজনে আমাৰ ফালে চাই লাজতে সেমেনা-সেমেনি কৰিব ধৰিলে৷ 

পাতল ভাজি লৈ অহা ল’ৰাজনে ক’লে,

“ এইটো অকলে কেনেকৈ খাব? মই দীঘল পাওৰুটি এটা লৈ আহিছো৷ তাৰ লগতে খাওঁক৷”

বেচেৰা লগৰীয়াজনে পাওৰুটিটো হাত পাতি ল’লে বাধ্য ছাত্ৰৰ দৰে৷ তাৰপাছত এডোখৰ ভাঙি ডুবাই দিলে “পাতল ভাজি”ত৷


আমি মিচিক-মাচাককৈ হাঁহি খোৱাত মন দিলো৷

Thursday, 13 August 2015

অতি সুন্দৰ, গভীৰ অৰ্থবহ কথা..

অতি সুন্দৰ, গভীৰ অৰ্থবহ কথা..

তলত উল্লেখ কৰা কথা কেইটা কোনো লিখিছিল জনা নাযায় , কিন্তু ইয়াৰ মাজত থকা গভীৰ অৰ্থ আমি বুজিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত৷ এই কথাবোৰ মনত ৰাখি চলিলে আমাৰ জীৱন অধিক সুখময় হ’ব বুলি দৃঢ়ভাবে ক’ব পাৰি৷

১) প্ৰাৰ্থনা গাড়ীৰ চকা ফুটি বিপদত পৰিলে ডিকিৰ পৰা উলিয়াই অনা “স্পেয়াৰ হুইল” নহয়৷ প্ৰাৰ্থনা হ’ব লাগে আমাৰ জীৱনৰ গাড়ীৰ “ষ্টিয়েৰিং হুইল” আমাক সকলো সময়তে সঠিক পথত ৰাখিবলৈ৷
২) গাড়ীৰ সম্মুখৰ গ্লাচখন ইমান ডাঙৰ আৰু পিছলৈ চোৱা গ্লাচখন ইমান সৰু কিয়? কাৰণ আমাৰ ভৱিষ্যত আমাৰ অতীততকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ গতিকে আগলৈ চাওক, আগবাঢ়ি যাওক৷
৩)বন্ধুত্ব এখন কিতাপৰ নিচিনা৷ জ্বলাই দিবলৈ মাত্ৰ কেইমিনিটমান লাগে কিন্তু লিখিবলৈ লাগে হয়তো বহুবছৰ৷
৪)জীৱনৰ সকলো কথাই অস্থায়ী৷ যদি জীৱনটো ভালে চলি আছে তেনেহলে উপভোগ কৰক, কাৰণ এই অৱস্থা চিৰদিন নাথাকে৷ আনহাতে যদি বেয়া অৱস্থা চলি আছে তেনেহলে চিন্তা নকৰিব৷ সেই অৱস্থাও বেছি দিন নাথাকে৷
৫) পুৰণি বন্ধু সোণৰ নিচিনা আৰু নতুন বন্ধু হীৰাৰ নিচিনা৷ কিন্তু হীৰাৰ বাবে সোণখিনি দলিয়াই নেপেলাব কাৰণ হীৰা এডোখৰ ধৰি ৰাখিবলৈ সোণৰ বান্ধনি এটাৰেই প্ৰয়োজন হয়৷
৬)আমি যেতিয়া আশা এৰি দি কওঁ সকলো শেষ বুলি তেতিয়া প্ৰায়ে ঈশ্বৰে কয়, “ ধৈৰ্য ধৰা বাচা, এইয়া শেষ বিন্দু নহয়, এটা আলি-কেঁকুৰি মাত্ৰ৷
৭) যেতিয়া ঈশ্বৰে আপোনাৰ সমস্যা সমাধান কৰে, তেওঁৰ সামৰ্থৰ ওপৰত আপোনাৰ বিশ্বাস জন্মে৷ আনহাতে যদি তেওঁ আপোনাৰ সমস্যা সমাধান নকৰে তেনেহলে জানিব যে আপোনাৰ সামৰ্থৰ ওপৰত তেওঁৰ বিশ্বাস আছে৷
৮) এজন অন্ধ মানুহে সাধু এজনক সুধিছিল, “ দৃষ্টিশক্তি হেৰোৱাতকৈ আৰু বেয়া কিবা ঘটিব পাৰেনে?” সাধুজনে উত্তৰ দিছিল, “পাৰে, যদিহে দৰ্শন হেৰাই পেলোৱা৷”
৯)যেতিয়া আপুনি আনৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে ঈশ্বৰে আপোনাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনি তেওঁলোকক আশীৰ্বাদ কৰে৷ যেতিয়া আপুনি ভালে আছে, আনন্দত আছে, আপুনি জানিব লাগে যে আন কোনোবাই নিশ্চয় আপোনাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছে৷
১০) দুশ্চিন্তাই আহিবলগীয়া দিনৰ সমস্যা নোহোৱা নকৰে, বৰং বৰ্তমানৰ শান্তিহে হৰণ কৰে৷

(অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ডঃ মাখন লাল দাস)


Wednesday, 12 August 2015

যিমানে বিলাই দিবা…..


যিমানে বিলাই দিবা…..

এগৰাকী অতি জাক-জমক সাজ পৰিহিতা, অতিশয় সুন্দৰী , ধনী নাৰীয়ে তেখেতে দেখা কৰিবলৈ যোৱা মনোৰোগ চিকিৎসকজনৰ আগত কৈছিল যে তেখেতৰ জীৱনটো একেবাৰে শূণ্য, একেবাৰে অৰ্থহীন৷

পৰামৰ্শ ল’বলৈ মহিলাগৰাকী কাউনচেলৰ এজনৰ ওচৰলৈ গ’ল জীৱনত সুখ লাভ কৰাৰ উপায় বিচাৰি৷

কাউনচেলৰজনে ঘৰ-মজিয়া সৰা-পোছা কৰা বুঢ়ী মহিলা গৰাকীক মাতিলে৷

তাৰপাছত ধনী মহিলাগৰাকীক ক’লে, “মই অনুৰোধ কৰিছো আপুনি এখেতৰ কথা মন দি শুনক, এখেতে এতিয়া আপোনাক ক’ব এখেতেনো কেনেকৈ জীৱনত সুখ লাভ কৰিলে৷”

বৃদ্ধা মহিলা গৰাকীয়ে হাতৰ ঝাড়ুপাত বেৰত আউজাই থৈ চকী এখনত বহিল আৰু নিজৰ কাহিনী ক’বলৈ ধৰিলে:

“মোৰ স্বামী মেলেৰিয়া হৈ ঢুকাল৷ তিনিমাহ পাছত একমাত্ৰ ল’ৰাটো গাড়ীয়ে খুন্দিয়াই মাৰিলে৷ মোৰ আত্মীয়-স্বজন কোনো নাই৷ মোৰ বাবে একোৱেই বাকী নাছিল৷ মই হৈ পৰিছিলো সম্পূৰ্ণ নিথৰুৱা৷ লাও-লোৱা ভিকহু৷ মই শুব নোৱাৰিছিলো, খাব নোৱাৰিছিলো, কালৈকো চাই কেতিয়াও হাঁহি এটাও নামাৰিছিলো৷ আনকি মই আত্মহত্যা কৰাৰ কথাহে ভাবিব ধৰিছিলো৷

এদিন আবেলি মই কামৰ পৰা উভতি আহোঁতে মোৰ পাছে-পাছে মেকুৰী পোৱালী এটা আহিল৷ তালৈ মোৰ মৰম লাগিল৷ বাহিৰত বৰ জাৰ৷ তাক মই ভিতৰলৈ লৈ আহিলো৷ প্লেট এখনত অলপ গাখীৰ দিলো৷ সি চেলেকি চেলেকি খাই শেষ কৰি দিলে৷ তাৰপাছত মেকুৰী পোৱালীটোৱে শব্দ এটা কৰি তাৰ নেজডাল মোৰ ভৰিত ঘঁহাই ঘঁহাই মৰম কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু বহু মাহৰ পাছত মোৰ মুখত প্ৰথম বাৰৰ বাবে হাঁহি বিৰিঙি উঠিল৷

তাৰপাছত মই ভাবিবলৈ ধৰিলো, যদি সামান্য মেকুৰী পোৱালী এটাক সহায় কৰিয়েই মই মনত ইমান আনন্দ পাইছো তেনেহলে মানুহক সহায় কৰিলে কিজানি মই অধিক আনন্দ পাম৷

গতিকে, পিছদিনা মই পিঠা কেইখনমান বনাই বেমাৰত পৰি থকা দুখীয়া চুবুৰীয়া এজনক খাবলৈ দিলোগৈ৷

প্ৰত্যেক দিনাই মই কাৰোবাৰ প্ৰতি কিবা ভাল কাম এটা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ৷ আনক আনন্দিত দেখিলে মই নিজে খুব আনন্দিত হওঁ৷

আজি হয়তো মোতকৈ ভালদৰে টোপনি যাব পৰা বা খাব পৰা আন কোনো নাই৷

“আনক সুখ দিয়াৰ যোগেৰেই মই সুখ বিচাৰি পাইছো৷”


কথাখিনি শুনি ধনী মহিলাগৰাকীৰ চকুলো বৈ আহিল৷ টকাৰে কিনিব পৰা সকলো তেওঁৰ আছে, কিন্তু টকাৰে কিনিব নোৱাৰা মূল্যবান সম্পদ তেওঁ হেৰুৱাইছে৷


“জীৱনৰ প্ৰকৃত মূল্য, প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য আপুনি কিমান সুখী তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে কিন্তু আপোনাৰ বাবে আনলোক কিমান সুখী হ’ব পাৰে তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে৷”
“সুখ এটা লক্ষ্য নহয়, সুখ এটা অবিৰত যাত্ৰা..”
“সুখ আহিবলগীয়া দিনটো নহয়, সুখ আজিয়েই..”
“সুখ আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা নহয়, ই এটা সিদ্ধান্ত..”
“সুখ আপোনাৰ কি আছে সেইটো নহয়, বৰং আপুনি নিজে কি সেইটোহে..”


অ্তি সুন্দৰ অথচ সহজ বাৰ্তা৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা বাৰ্তা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ৷ মূল লেখক অজ্ঞাত)

Tuesday, 11 August 2015

মনতেই আছে আনন্দৰ উৎস……

মনতেই আছে আনন্দৰ উৎস……


এজন ৯২ বছৰ বয়সীয়া , সুন্দৰ পোছাক পৰিহিত ভদ্ৰলোক আজি বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ আহিছে৷ কেবাঘন্টাও লবীত বহি অপেক্ষা কৰাৰ পাছত তেওঁ মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিলে যেতিয়া তেওঁক কোৱা হ’ল তেওঁৰ কোঁঠাটো সাজু হোৱা বুলি৷ তেওঁৰ ৮০ বছৰীয়া ভাৰ্যাৰ অলপতে মৃত্যু ঘটিছে আৰু তেওঁ ঘৰ এৰি ইয়ালৈ আহিবলগীয়া হৈছে৷

হাতৰ লাখুটিত ভৰ দি লাহে লাহে তেওঁ লিফ্টটোৰ পিনে আগবাঢ়ি যাব ধৰিলে আৰু মই তেওঁৰ সৰু কোঁঠাটো কেনেকুৱা হ’ব তাকে তেওঁৰ আগত বৰ্ণনা কৰিবলৈ ধৰিলো, খিৰিকীত পৰ্দা হিচাবে ওলোমাই ৰখা কাপোৰখনকে ধৰি৷

“ খুব ভাল লাগিছে মোৰ ৰুমটো”, কুকুৰ পোৱালি এটা পাই উৎফুল্লিত হোৱা ৮বছৰীয়া ল’ৰা এটাৰ নিচিনাকৈ তেওঁ উৎসাহেৰে ক’লে৷

“ আপুনি আপোনাৰ ৰুমটো দেখাই নাই৷ অলপ পৰ ৰ’ব৷ আমি পালোহিয়েই৷”

“ দেখা-নেদেখাৰ ওপৰত কথাটো নিৰ্ভৰ নকৰে”, তেওঁ উত্তৰ দিলে৷

“মই ইতিমধ্যেই মোৰ মনত সিদ্ধান্ত কৰিছো যে মই মোৰ ৰুমটো ভাল পাইছো৷ মই প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা শুই উঠি এনেদৰে সিদ্ধান্ত লওঁ৷..”

“মই আনন্দ আগতীয়াকৈ বাছি লওঁ৷ মই ৰুমটো ভাল পাওঁ নে নাপাওঁ সেইটো ফাৰ্ণিচাৰৰ ওপৰত নাইবা ৰুমটো কেনেদৰে সজোৱা হৈছে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে বৰং মই ৰুমটো কেনেভাবে চাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছো তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰিছে৷

মই বাছি ল’ব পাৰো৷ মই গোটেই দিনটো বিচনাত পৰি মোৰ শৰীৰৰ কোন কোন অংগই ভালদৰে কাম নকৰা হৈছে তাকে চিন্তা কৰি মনটো বেয়া কৰি থাকিব পাৰো, অথবা মই উঠি ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিব পাৰো মোৰ শৰীৰৰ যিবোৰ অংগই এতিয়াও ভালদৰে কাম কৰি আছে সেইবোৰৰ বাবে৷

প্ৰতিটো দিনেই একোটা উপহাৰ, যদিহে মই মোৰ চকু মেলিব পৰা হৈ আছো, মই নতুন দিনটোলৈ মোৰ মনোযোগ দিম আৰু লগতে মোৰ গোটেই জীৱনত মই গোটাই লোৱা ভাললগা স্মৃতিবোৰ আকৌ মনলৈ আনিম৷


বৃদ্ধাৱস্থা এটা বেংক একাউন্টৰ নিচিনা৷ আপুনি ইমান দিনে সঞ্চয় কৰি থোৱা বস্তুবোৰ আপুনি উলিয়াবলৈ ধৰে৷

সেয়েহে, মোৰ উপদেশ এয়ে যে সেই স্মৃতিৰ একাউন্টত যিমান পাৰে আনন্দ জমা কৰক৷

মোৰ সেই একাউন্টত আনন্দ যোগ দিয়া বাবে ধন্যবাদ৷ একাউন্টত মই এতিয়াও জমা থৈ আছো৷

আনন্দৰ বাবে এই সৰল নিৰ্দেশনা কেইটা মনত ৰাখিব:
১) আপোনাৰ অন্তৰখন ঘৃণাৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰাখক৷
২) আপোনাৰ মনটো দুশ্চিন্তাৰ পৰা মুক্ত কৰক৷
৩) সহজ-সৰল জীৱন যাপন কৰক৷
৪) অধিককৈ দিয়ক৷
৫) কমকৈ আশা কৰক|

সৰু-সৰু কথা, সাধাৰণ কথা, সহজ কথা অথচ অতি উপযোগী, অতিকৈ প্ৰয়োজনীয় কথা৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা লেখা এটাৰ আধাৰত৷ মূল লেখক অজ্ঞাত)



.




Monday, 10 August 2015

নিশাৰ বীৰ.. উন্নত শিৰ

নিশাৰ বীৰ.. উন্নত শিৰ
১৯৭৬ চন৷ কটন কলেজৰ প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় শ্ৰেণীত নাম ভৰ্তি কৰি ফাৰ্ষ্ট মেছত আবাসী হিচাবে থাকিবলৈ লৈছো৷ পুৰণি ছাত্ৰ বা দাদা সকলে ৰাতি নিজৰ ৰুমলৈ মাতি নি চা-চিনাকি হৈ থাকে৷ নানা ধৰণৰ প্ৰশ্ন সোধে৷ ধেমালিও কৰে৷ কেতিয়াবা ভালো লাগে, কেতিয়াবা ভয় লাগে৷ তথাপি কোনো আপত্তি নকৰাকৈ জ্যেষ্ঠসকলৰ আদেশ শিৰোধাৰ্য কৰি সকলো কৰি গৈ আছিলো৷
নবাগত আদৰণি সভা হোষ্টেলত বেলেগকৈ হয়৷ সেইদিনা ৰাতিহে হেনো চা-চিনাকি অলপ বেছিকৈ হয়৷ ভাবি ভয় লাগি আছিল৷
অৱশেষত সেই দিনটো আহি পালে৷ সন্ধিয়া আদৰণি সভা শেষ হ’ল৷ নিমন্ত্ৰিত অতিথি আদি সকলো গ’লগৈ৷ ৰাতি দহমানবজাৰ পৰা আৰম্ভ হ’ল এক বিশেষ কাৰ্যক্ৰম৷ মেডকেল পৰীক্ষা৷ চা-চিনাকিৰ সেইটো হেনো বিশেষ পৰ্ব৷ আমাক এজন এজনকৈ এটা বিশেষ কোঠালৈ মাতি নিয়া হ’ল৷ ভিতৰত হেনো কিবা মেডিকেল কৰা হয়৷  আমি নিজৰ পাল কেতিয়া পৰে বুলি অপেক্ষা কৰি থাকিলো৷

অৱশেষত মোৰ পাল পৰিল৷ কোনে মাতিলে মনত নাই৷ লাহেকৈ ভিতৰ সোমাই গ’লো৷ কোঠাটোৰ ভিতৰৰ লাইটটো জলোৱা নাই৷ বাহিৰৰ পৰা লাইটৰ পোহৰত দেখিলো এখন টেবুলৰ কাষত দুজন চিনিয়ৰ৷ এজন প্ৰাকবিশ্ববিদ্যালয় দ্বিতীয় বাৰ্ষিক আৰু আনজন বি.এ. প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ৷

মোক আদেশ দিয়া হ’ল দিগাম্বৰ হ’বলৈ৷ মই নহওঁ বুলি ক’লো৷ আকৌ জোৰকৈ ক’লে৷ মই মান্তি নহ’লো৷

“টেবুলৰ তলত সোমাই থাকা৷” এচুকত থকা টেবুল এখনৰ পিনে আঙুলিয়াই এজনে মোক আদেশ দিলে৷ মই টেবুলৰ তলত সোমাবলৈ আঁঠু কাঢ়ি দেখিলো ইতিমধ্যে আন এজন সোমাই আছে৷ চিনি পালো৷ শিৱসাগৰৰ মৃদুল ৷ তাৰমানে দিগাম্বৰ হ’বলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে মৃদুলেও৷ ভাল লাগিল৷

সৰু টেবুলখনৰ তলতে কুচিমুচি দুয়ো সোমাই থাকিলো৷
তাৰপাছত কোন কোন আহিল আৰু কি কি হ'ল চাবলৈ নহ'ল৷ 
কিছুসময় পাৰ হ'ল৷
সোমাই আহিল লক্ষীমপুৰৰ গোকুল৷ লগত চতিয়াৰ ৰূপক৷ চিনিয়ৰ দুজনে আদেশ দিবলৈহে পালে, গোকুলে চিঞৰি চিঞৰি গালি পাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে …. 
“চিনি পোৱা নাই? এফালৰ পৰা কাটি থৈ যাম….” আৰু বহুত কিবা কিবি…
হয়তো গালি পাৰিবলৈ সাজু হৈয়েই আহিছিল গোকুল৷
সাহস পাই ৰূপকেও ফেৰ পাতি ধৰিলে চিনিয়ৰ দুজনক৷
কথা বিষম দেখি চিনিয়ৰ দুজনে গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ তাতেই সমাপ্তি ঘটাই আমাক টেবুলৰ তলৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ ক’লে৷ আমি কানি-কাপোৰ জোকাৰি বাহিৰ ওলাই আহিলো৷
সেইসময়ত লক্ষীমপুৰৰ গোকুল আমাৰ বাবে হৈ পৰিল ৰক্ষাকৰ্তা বীৰ৷
চিনিয়ৰ দুজনকহে আৰু কেতিয়াও ভাল ভাবে ল’ব নোৱাৰিলো৷

Wednesday, 15 July 2015

সংঘৰ্ষ আৰু সাফল্যৰ আন নাম: চিলভাষ্টাৰ ষ্টেলোন



সংঘৰ্ষ আৰু সাফল্যৰ আন নাম: চিলভাষ্টাৰ ষ্টেলোন

চিলভাষ্টাৰ ষ্টেলোন চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এটা চিৰস্মৰণীয় নাম, হিলউদৰ বিখ্যাত তাৰকা৷ তেওঁ একেদিনাই সেই স্থান অজৰ্ন কৰা নাছিল৷ আচলতে যথেষ্ট দুখ-কষ্ট সহ্য কৰিব লগা হৈছিল তেওঁ জীৱনত৷ তেওঁৰ জীৱনৰ সংঘৰ্ষৰ কাহিনীয়ে সকলোকে প্ৰেৰণা যোগাব পাৰে৷
এটা সময়ত তেওঁৰ আৰ্থিক অৱস্থা ইমান শোচনীয় আছিলযে তেওঁ ঘৈণীয়েকৰ অলঙ্কাৰ চুৰ কৰি বিক্ৰি কৰিব লগা হৈছিল৷ অৱস্থা বেয়া হৈ গৈ থাকিল আৰু এসময়ত তেওঁ হৈ পৰিছিল গৃহহীন৷ নিউইয়ৰ্কৰ বাচ আস্থানতে তেওঁ তিনি ৰাতি কটাবলগীয়া হৈছিল৷ ঘৰৰ ভাড়া দিবলৈ পইচা নাছিল৷ আহাৰ কিনিবলৈও পইচা নাছিল৷ অৱশেষত তেওঁ নিজৰ অতি মৰমৰ কুকুৰটোকে মদৰ দোকান এখনলৈ অহা অচিনাকী মানুহ এজনৰ ওচৰত বেচি দিব লগা হৈছিল মাত্ৰ ২৫ ডলাৰত৷ কুকুৰটোক খুৱাবলৈ তেওঁৰ টকা নথকাৰ বাবেই সেই চৰম পদক্ষেপটো ল’বলগীয়া হৈছিল৷ কুকুৰটো বেচি কান্দি কান্দি তেওঁ আতৰি গৈছিল৷
তাৰ দুসপ্তাহ পাছত তেওঁ মহম্মদ আলি আৰু চুক ৱেপনাৰৰ মাজত হোৱা বক্সিং খেল এখন চায়৷ সেই খেলখন চাই তেওঁ অনুপ্ৰাণিত হয় বিখ্যাত চিনেমা ৰকিৰ কাহিনী লিখিবলৈ৷ তেওঁ ২০ ঘন্টা বহি বহি সেই চিনেমাৰ চিত্ৰনাট্য লিখিলে৷ সেইখন তেওঁ বেচিবলৈ চেষ্টা কৰিলে আৰু চিত্ৰনাট্যখনৰ বাবে ষ্টুডিঅ’ এটাৰ পৰা তেওঁ ১২৫,০০০ টকাৰ অফাৰ পালে৷ কিন্তু তেওঁৰ আছিল মাত্ৰ এটা অনুৰোধ: চিনেমাখনৰ মূল নায়ক তেওঁ নিজে হ’ব৷ ৰকিৰ চৰিত্ৰ তেওঁ ৰূপায়িত কৰিব৷ কিন্তু ষ্টুডিঅ’টো মান্তি নহ’ল৷ তেওঁলোকে এজন ভাল প্ৰকৃত ষ্টাৰকহে ৰকি হিচাবে ল’ব বিচাৰিলে৷
তেওঁলোকে ক’লে “ তেওঁ দেখিবলৈ ভাল নহয়, কথা কোৱাৰ ধৰণটোও থিক নহয়”৷ তেওঁ চিত্ৰনাট্যখন লৈ ওলাই আহিল৷ কেইসপ্তাহমান পাছত সেই একেটা ষ্টুডিঅ’ই তেওঁক চিত্ৰনাট্যখনৰ বাবে ২৫০,০০০ ডলাৰ দিবলৈ ওলাল৷ তেওঁ মান্তি নহ’ল৷ তেওঁলোকে ৩৫০,০০০ ডলাৰ আগবঢ়ালে৷ তথাপি তেওঁ অমান্তি হ’ল৷ তেওঁলোকক তেওঁৰ চিনেমাখন লাগে , তেওঁক নালাগে৷ তেওঁ ক’লে নহব৷ তেওঁ নায়ক হ’বই লাগিব৷
অৱশেষত ষ্টুডিঅ’টোৱে তেওঁক চিত্ৰনাট্যৰ বাবে ৩৫,০০০ ডলাৰ দিলে আৰু চিনেমাৰ মূল নায়ক হিচাবে তেওঁকেই ল’লে৷ ৰকি নিৰ্মিত হ’ল আৰু ইতিহাস ৰচনা হ’ল৷ চিনেমাখনে শ্ৰেষ্ঠ চিনেমা, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক আৰু শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনাৰ বাবে অস্কাৰ বঁটা লাভ কৰে৷ আনকি তেওঁৰ নাম শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা বঁটাৰ বাবেও প্ৰস্তাৱিত হৈছিল৷ ৰকি চিনেমাখন আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ পঞ্জীত সৰ্বকালৰ এখন শ্ৰেষ্ঠ চিনেমা হিচাবেও অন্তৰ্ভুক্ত হয়৷
তেওঁ লাভ কৰা ৩৫,০০০ ডলাৰেৰে তেওঁ কৰা প্ৰথম কামটো আছিল হৃদয়স্পৰ্শী৷ সৰ্বপ্ৰথমে তেওঁ বেচি দিয়া মৰমৰ কুকুৰটো আকৌ কিনিলে৷ কুকুৰটোৰ বাবে তেওঁ সেই মদৰ দোকানৰ আগত তিনিদিন অপেক্ষা কৰি থাকিল সেই অচিনাকী মানুহজনৰ বাবে৷ তৃতীয়দিনা সেই মানুহজন কুকুৰটো লগত লৈ তালৈ আহিল৷ ষ্টেলোনে মানুহজনক বুজাই ক’লে কিয় বাধ্য হৈ তেওঁ কুকুৰটো বেচিব লগা হৈছিল আৰু কুকুৰটো তেওঁ ওভোটাই কিনি ল’ব বিচাৰে বুলি৷ মানুহজন মান্তি নহ’ল৷ ষ্টেলোনে তেওঁক ১০০ ডলাৰ দিলে৷ মানুহজন মান্তি নহ’ল৷ ৫০০ ডলাৰ যাচিলে তথাপি মান্তি নহ’ল৷ আনকি ১০০০ ডলাৰতো মান্তি নহ’ল৷ অবিশ্বাস্য হ’লেও সত্য যে ষ্টেলোনে যিটো কুকুৰ মাত্ৰ ২৫ ডলাৰত বেচিছিল সেইটো ঘুৰাই পাবলৈ ১৫,০০০ ডলাৰ দিবলগা হ’ল৷ তথাপি তেওঁ কিনিলে, নিজৰ মৰমৰ কুকুৰটো৷
এসময়ৰ ভিকহু সেই চিলভাষ্টাৰ ষ্টেলোন আজি পৃথিবীবিখ্যাত অভিনেতা, মেগাষ্টাৰ৷
ভিকহু হোৱাটো নিশ্চয় বেয়া কথা৷ হয়তো আপোনাৰ বহুতো সপোন আছে কিন্তু সেইবোৰ বাস্তৱত ৰূপায়িত কৰিবলৈ আপুনি অক্ষম, অতি নিঃকিন৷ আমাৰ বহতৰে এনেকুৱা সপোন থাকে৷
জীৱনটো কঠিন৷ হয়তো সুযোগবোৰ আহিব আৰু আপোনাৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যাব কাৰণ আপুনি এজন অতি সাধাৰণ মানুহ৷ মানুহে হয়তো আপোনাৰ সৃষ্ট বস্তুটো বিচাৰিব কিন্তু আপোনাক নিবিচাৰে৷ জগতখন বৰ নিষ্ঠুৰ৷ যদি আপুনি ইতিমধ্যেই বিখ্যাত, ধনী নাইবা প্ৰভাৱশালী লোকৰ সৈতে পৰিচিত নহয় তেনেহলে জগতত আপুনি অধিক কষ্টই পাব৷
হয়তো আপোনাৰ মুখৰ আগতে দুৱাৰ জপাই দিব, মানুহে আপোনাৰ যশ চুৰ কৰি নিব আৰু আপোনাৰ আশা চুৰমাৰ কৰি পেলাব৷ হয়তো আপুনি অহৰহ চেষ্টা চলাই যাব কিন্তু একো নঘটিব৷
হয়তো আপুনি আশাহত হ’ব৷ আপুনি ভিকহুত পৰিণত হ’ব৷ হয়তো জীৱিকাৰ বাবে অতি সাধাৰণ কাম কৰিবলগীয়া হ’ব৷ হয়তো নিজৰ ভাতমুঠি যোগাৰ কৰিবলৈও কষ্ট হ’ব৷ আৰু হয়তো ফুটপাথত শুবলগীয়াও হ’ব পাৰে৷ এনেকুৱা ঘটে, ঘটি থাকে৷
কিন্তু আপোনাৰ সপোন ধ্বংস কৰিবলৈ কাকো অনুমতি নিদিব৷ লাগিলে যিয়েই নঘটক সপোনটো সযতনে জীয়াই ৰাখক৷ আপোনাৰ আশা নোহোৱা কৰি পেলালেও সপোন দেখি থাকক৷ আপোনাক বাৰে বাৰে খেদি পঠিয়ালেও সপোন দেখি থাকক৷
সপোন দেখি থাকক৷
আপুনি আচলতে কিমান কি কৰিবলৈ সমৰ্থ সেইটো আপোনাৰ বাহিৰে কোনেও ভালদৰে নাজানে৷ মানুহে হয়তো আপুনি দেখাত কেনেকুৱা নাইবা আপোনাৰ কি আছে তাৰ ভিত্তিতেই আপোনাৰ বিষয়ে কিবা এটা মতপোষণ কৰি ল’ব৷ কিন্তু যুঁজি থাকক৷ যুঁজি থাকক ইতিহাসৰ পাতত আপোনাৰ নিজৰ ঠাই অকণমানৰ বাবে৷ যুঁজি থাকক নিজৰ অকণ নাম আৰু যশস্যাৰ বাবে৷
কেতিয়াও এৰি নিদিব৷
লাগিলে আপোনাৰ যথাসৰ্বস্ব বেচি দি কুকুৰৰ লগতে শুবলগীয়া হওঁক৷ তথাপি একো নাই৷ যেতিয়ালৈকে আপুনি জীয়াই আছে আপোনাৰ কাহিনীৰ অন্ত পৰা নাই৷
যুদ্ধ কৰি যাওক৷ আপোনাৰ সপোন আৰু আশা জীয়াই ৰাকক৷

মূল : নাম্মাটিভি চেনেল ; অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ডঃ মাখন লাল দাস