At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Sunday, 23 April 2017

অলৌকিক কাৰ্য..

অলৌকিক কাৰ্য..
                                          (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ ডঃ মাখন লাল দাস)

এজনী আঠবছৰীয়া ছোৱালীৰ কথা৷ এদিন তাইৰ মাক-দেউতাকে তাইৰ কণমানি কেঁচুৱা ভায়েকটিৰ বিষয়ে কথা পাতি থকা তাই শুনিলে৷তাই কথা শুনি বুজি পালে যে ভায়েক অতিশয় অসুস্থ আৰু সিহঁতৰ টকা-পইচা সকলো শেষ৷সিহঁত এটা সৰু ঘৰলৈ যাব কাৰণ ডাক্তৰৰ বিলবোৰ দিয়াৰ পাছত সিহঁত আৰু বৰ্তমানৰ ডাঙৰ ঘৰটোত থাকিবলৈ টকাই নুজুৰিব৷ অতি ব্যয়বহুল অস্ত্ৰোপচাৰ এটাইহে তাইৰ ভায়েকক বচাব পাৰিব আৰু সিহঁতক ধন ধাৰে দিবলৈও কোনো নাই৷

বাপেকে অতি হতাশ ভাবে তাইৰ ধুনীয়া মাকক প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে,
“ এতিয়া একমাত্ৰ কিবা এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷”

কথাবোৰ শুনি ছোৱালীজনী নীৰৱে তাৰ পৰা আঁতৰি গৈ তাইৰ কোঠাত সোমাল৷
তাইৰ আলমাৰীত সযতনে লুকুৱাই থোৱা, তাইৰ পইচা জমা কৰা টেমাটো তাই উলিয়ালে৷ সেইটো জোকাৰি জোকাৰি তাৰ ভিতৰত তাই ইমানদিনে সাঁচি থোৱা মুদ্ৰাবোৰ উলিয়ালে৷ সেইখিনি তাই সাৱধানে হিচাব কৰিলে৷

তাৰপিছত পইচাখিনি তাত আকৌ ভৰাই তাই টেমাটো অতি সাৱধানে হাতত লৈ বাহিৰ ওলাই গ’ল৷ সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা ছঘৰমান এৰি এখন ফাৰ্মাচী আছে৷ তাই তালৈকে গ'ল৷ তাই এটা আধলি উলিয়াই লৈ ফাৰ্মাচীখনৰ গ্লাচৰ কাউন্টাৰত ৰাখিলে৷

“তোমাক কি লাগে?” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ মোৰ সৰু ভাইটিৰ কাৰণে লাগে৷ তাৰ বৰ বেমাৰ৷ তাৰ কাৰণে মই এটা অলৌকিক কাৰ্য কিনিবলৈ আহিছোঁ৷”
“ কি কৈছা? আকৌ কোৱাচোন!” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ তাৰ নাম এন্দ্ৰু৷ তাৰ মূৰৰ ভিতৰত কিবা এটা ডাঙৰ বেয়া বস্তু হৈছে৷ মোৰ দেউতাই কৈছে যে এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷ অলৌকিক কাৰ্য এটাৰ দাম কিমান হ’বনো?”
“ আমি ইয়াত অলৌকিক কাৰ্য বিক্ৰি নকৰোঁ নহয়? বেয়া নাপাবা,” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে অলপ দুখমেনেৰে হাঁহি ছোৱালীজনীক ক’লে৷
“চাওঁক, মোৰ হাতত কিনিবলৈ পইচা আছে৷ এইখিনি যদি যথেষ্ট নহয় তেনেহ’লে মই আৰু অলপ গোটাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিম৷ অলৌকিক কাৰ্যৰ দাম কিমান সেইটো মাত্ৰ মোক কওঁক৷”

সেই ফাৰ্মাচীতে সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা মানুহ এজনো আহিছিল কিবা কিনিবলৈ৷ তেওঁ সকলো শুনি আছিল৷ তেওঁ ছোৱালীজনীৰ ওচৰলৈ আহি মূৰটো অলপ তল কৰি তাইক সুধিলে,

“তোমাৰ ভাইটিক কেনেকুৱা অলৌকিক কাৰ্য লাগে?”
“মই নাজানোঁ,” চকু বহলাই তাই উত্তৰ দিলে৷ “সি বিৰাট অসুস্থ আৰু মাই কৈছে তাক বোলে অপাৰেচন কৰিব লাগিব৷ কিন্তু সেই খৰচ দিবলৈ মোৰ দেউতাৰ হাতত টকা নাই৷ গতিকে মই মোৰ গোটেইখিনি সাঁচতীয়া পইচা লৈ আহিছোঁ৷

“তোমাৰ কিমান পইচা আছে?” মানুহজনে সুধিলে৷

“এটকা আৰু এঘাৰ পইচা; কিন্তু আৰু অলপ গোটাবলৈ মই চেষ্টা কৰিব পাৰিম৷” প্ৰায় শুনা-নুশুনাকৈ ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিলে৷

“ কি আচৰিত সংযোগ,” মানুহজনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিলে, “ এটকা এঘাৰ পইচা- সৰু ভাইটিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অলৌকিক কাৰ্যটোৰ সঠিক দাম৷

তেওঁ পইচাখিনি এহাতত ল’লে আৰু আনখন হাতেৰে ছোৱালীজনীৰ হাতত ধৰিলে৷ তেওঁ ক’লে,
“তুমি ক’ত থাকা তালৈ মোক লৈ যোৱা৷ মই তোমাৰ ভাইটিক চাম আৰু তোমাৰ মা-দেউতাকো লগ পাব খোজোঁ৷ চাওঁচোন, তুমি বিচৰা সেই অলৌকিক কাৰ্যটো কিজানিবা মোৰ হাতত আছেই৷

সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা সেই মানুহজন আছিল ডঃ কাৰ্লটন আৰ্মষ্ট্ৰং , এজন নিউৰোচাৰ্জন৷

অপাৰেচন সম্পন্ন হ’ল বিনামূল্যে আৰু কিছুদিন পাছত এন্দ্ৰু আকৌ ঘৰলৈ উভতি আহিল , সুস্থ হৈ৷

“ সেই অপাৰেচনটো সঁচাকৈয়ে এটা অলৌকিক কাৰ্য আছিল৷ তাৰ আচলতে মূল্যবা কিমান আছিল?" ছোৱালীজনীৰ মাকে এদিন প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে৷ সৰু ছোৱালীজনীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে মাথোন ৷ 
তাই জানিছিল সেই অলৌকিক কাৰ্যটোৰ আচলতে মূল্য কিমান আছিল…. এটকা এঘাৰ পইচা … লগতে এটি শিশুৰ বিশ্বাস৷

নেৰানেপেৰাকৈ লাগি থাকিলে অলৌকিক কথা ঘটে৷ 
অলৌকিক ঘটনা বিভিন্ন প্ৰকাৰে ঘটিব পাৰে- এজন চিকিৎসক হিচাবে, এজন উকীল হিচাবে, এজন শিক্ষক হিচাবে, এজন পুলিচ, এজন বন্ধু, এজন অচিনাকি মানুহ, ইত্যাদি ইত্যাদি ধৰণে.. বা হয়তো আমি ভাবিব নোৱাৰা কিবা ধৰণে...

বিশ্বাস মাথোন ৰাখক৷৷৷৷

Tuesday, 4 April 2017

আমি বন্ধা এটি ঘৰ…

আমি বন্ধা এটি ঘৰ…
১৯৬৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ৮ তাৰিখে দেউতাৰ মৃত্যু হোৱাৰ পাছত আমি নিজৰ ঠাই বৰপেটালৈ আহোঁ৷ বৰপেটাৰ পালাংদিহাটীৰ দেউতাৰ পৈত্ৰিক ঘৰত আমাৰ বাবে ঠাই নোজোৰাত আমি কীৰ্তনঘৰৰ ওচৰৰ দলাহাটীত ৰত্ন ওজাৰ ঘৰটো ভাড়া লৈ থাকিবলৈ লওঁ৷ আমি মানে মা আৰু আমি পাঁচজন ভাই-ককাই৷ ডাঙৰ দাদা তেতিয়া নৱম শ্ৰেণীত৷ সৰু ভাইটি স্কুললৈ যাবলৈ লৈছিলহে৷ ভাড়া আছিল মাহে ১৫ টকা৷ সেই ভাড়া দিবলৈ খুড়া এজনে দায়িত্ব লয়৷
চিলঙৰ পৰা দলাহাটী৷ সম্পূৰ্ণ বেলেগ পৰিৱেশ৷ দুশাৰী ঘৰ৷ মাজতে দীঘলকৈ চোতালখন৷ ঘৰবোৰৰ মাজত কোনো ব্যৱধান নাই৷ এটা ঘৰৰ বেৰখন আনটো ঘৰৰো বেৰ৷ যেন এটা ডাঙৰ পৰিয়ালহে৷ সকলোৱে সকলোকে চিনি পায়৷ সকলোৱে সকলোৰে কথা জানে৷ আমাৰ মাতকথাও বৰপেটীয়ালৈ ৰূপান্তৰিত হৈ পৰিল কেইমানমানৰ ভিতৰতে৷
দুবছৰমান তেনেদৰেই পাৰ হ’ল৷ গুৱাহাটীত দেউতাই কিনি থোৱা মাটি এডোখৰ আছিল যদিও তাত ঘৰ সজাৰ সামৰ্থ আমাৰ নাছিল৷ মাহে ১৫৮ টকাকৈ ফেমিলি পেঞ্চন পাইছিলো চৰকাৰৰ পৰা৷ সাঁচতীয়া ধনো বিশেষ একো নাছিল৷ মাত্ৰ ৪৩ বছৰ বয়সতে দেউতাৰ মৃত্যু হৈছিল৷ গতিকে সাঁচিবলৈ সময়ো নাপালে৷
বৰপেটাতেই মাটি এডোখৰ কিনি ঘৰ এটা সাজি লোৱা ভাল দেখিলো আমি৷ মেটুৱাকুছিৰ পুৰণা শ্মাশানখনৰ সম্মুখতে এবিঘা মাটি আছিল৷ মালিকৰ ল’ৰাজন মোৰ সহপাঠী বন্ধু৷ এচনীয়া মাটি৷ তাকেই কিনি লোৱা হ’ল৷ মুকলি পথাৰৰ মাজত মাটিডোখৰ৷ কোনো ৰাস্তা-ঘাট নাই৷ খৰালি সমস্যা নাই, বাৰিষাহে পানীয়ে আগুৰি ধৰে৷ মানুহে কলৰ ভুৰ সাজি লয়৷ দুই-এঘৰে নাঁও ব্যৱহাৰো কৰে৷
মাটিডোখৰ ম্যাদী কৰি দিয়াৰ দায়িত্ব ল’লে গুৱাহাটীত চাকৰি কৰা মামা এজনে৷ ইফালে আমি ঘৰ সজাৰ কামত মন দিলোঁ৷ দেউতা জীয়াই থাকোঁতে গুৱাহাটীত ঘৰ সাজিম বুলি কাঠেৰে দুৱাৰ খিৰিকি আদি প্ৰায় সাজু কৰি থৈছিলেই৷ সেইবোৰ আমি বৰপেটালৈ লৈ আহিছিলো৷
দিন-বাৰ মনত নাই৷ সঠিক চনো মনত নাই৷ কোনোবা এটা দিনত ঘৰৰ খুটা পোতা হ’ল ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে৷ ইটাৰে তলৰ ভাগ গাঁঠি লৈ কাঠৰ ফ্ৰেমত বাঁহ বা ইকৰাৰে বেৰ গাঁঠি চিমেন্টেৰে প্লাষ্টাৰ কৰি বেৰবোৰ সঁজা হ’ব৷ ওপৰত টিং দিবলৈ পইচা নুজুৰিব বাবে খেৰেই দিয়া হ’ব৷ কাঠৰ দুৱাৰ-খিৰিকি সাজু হৈ আছিলেই৷ লগাই দিলেই হ’ব৷ ৰাজমিস্ত্ৰী আৰু কাঠমিস্ত্ৰীৰ লগত সকলো কামত আমিয়েই সহায় কৰি দিব পাৰিম৷ গতিকে বনুৱাৰ খৰচো বাচি যাব৷ তেনে পৰিকল্পনাৰেই কাম আৰম্ভ হ’ল৷ আমি দেহে-কেহে কামত লাগি গ’লো৷ চাওঁতে চাওঁতে প্ৰায় ৩৬ ফুট দীঘল আৰু ১২ ফুট বহল ঘৰ এটা জিলিকি উঠিল৷ ঘৰৰ ৰং দিয়া কামো আমিয়েই কৰিলো৷ ঘৰৰ পিছপিনে গাতে লগাই দীঘলে দীঘলে বাঁহ আৰু খেৰেৰে আন এটা ঘৰ সাজি দিয়া হ’ল৷ ঘৰ মানে চাল এখন৷ সেয়া হৈ পৰিল আমাৰ পাকঘৰ, তাঁত শাল ৰখা ঘৰ আৰু গোহালিঘৰ৷
সকলোৱে মিলি গোটেই মাটিবিঘা বাঁহৰ জেওৰাৰে বেৰি দিলোঁ৷ তাৰ মাজতে পাচলিৰ বাগিছা পাতিলো৷ লাও, জিকা, ভোল , বেঙেনা, বিলাহী, লাইশাক, ইত্যাদি ইত্যাদি লহ-পহকৈ গজি উঠিব ধৰিলে৷ আমি ৰাতিপুৱাতে ওলাই গৈ পথাৰত গোৱৰ বুটলি ফুৰোঁ পাচলিৰ গুৰিত দিবলৈ৷ বগৰী, মধুৰী আদি কেইজোপামান গছো ৰুলোঁ৷

তেনেদৰেই সেই পথাৰৰ মাজৰ নিৰ্জন পৰিৱেশত আমি পাঁচ ভাই আৰু মা থাকিবলৈ ল’লো৷ মাই ধেমালি কৰি কৈছিল৷ এইটো আমাৰ জতুগৃহ৷ কুন্তীয়ে পঞ্চ-পাণ্ডৱক লৈ থকাৰ দৰে ময়ো আছোঁ এই পথাৰৰ মাজত৷ বানপানী আহিল৷ ধুমুহাৰ দিনো আহিল৷ সেই সকলোৰে মাজেৰে আমি সকলোটি মিলি দিনবোৰ পাৰ কৰি গ’লো৷ মুকলি পথাৰৰ মাজত ধুমুহা বতাহে আমাৰ ঘৰটো বৰকৈ খুন্দিয়াইছিল৷ বতাহে ঘৰৰ চালখন উৰুৱাই নিব বুলি ভয় হৈছিল৷ প্ৰায়েই আমি আটাইকেইটা সোমাইছিলো সকলোতকৈ শক্তিশালী বিচনাখনৰ তলত৷ দেউতাই নিজহাতে বনাই থৈ থোৱা মজবুত পালেং আৰু দুৱাৰ-খিৰিকিবোৰৰ যোগেৰে দেউতাৰ উপস্থিতিও অনুভৱ কৰিছিলো তেনে ভয়লগা সময়বোৰত৷

Monday, 27 March 2017

এধানি মৰম

এধানি মৰম..
                                                          (মূল লেখক: অজ্ঞাত; অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ডঃ মাখন লাল দাস)

আবেলি মানৱ ঘৰলৈ উভটিছে৷ 
সদায় অহা বাছখন আজি ধৰিব নোৱাৰা বাবে বেলেগ এখন বাছত আহি আন এঠাইত নামি ঘৰলৈ খোজ লৈছে এটা নতুন বাটেৰে৷ 
বাটত মানুহ-দুনুহ বেছি নাই৷ যান-বাহনৰ চলাচলো কম৷ 
মানৱে মাৰ যাব ধৰা বেলিৰ পোহৰত আপোনমনে বাট বুলিছে৷

তেনেদৰে আহি সৰু কাঠৰ দলং এখন পালে৷ দলঙত উঠাৰ আগতে এখন সৰু চাইনবোৰ্ড দেখিলে৷ তাতে বগা কাগজ এখনত গোট গোট আখৰেৰে ডাঙৰ ডাঙৰকৈ লিখা গোহাৰি এখন লগাই থোৱা আছে৷ মানৱে ওচৰ চাপি গৈ পঢ়িলে:


"মোৰ এখন এশটকীয়া নোট হেৰাইছে৷ বাটতে ক'ৰবাত পৰিল৷ মই চকুৰে ভালদৰে নেদেখোঁ বাবে বিচাৰি নাপালোঁ৷ কোনো সদাশয় লোকে যদি নোটখন বাটত ক'ৰবাত পৰি থকা পায় তেনে অনুগ্ৰহ কৰি মোক দিয়ে যেন৷ মোৰ ঠিকনা:

......

......."

মানৱৰ কথাটো অলপ আচৰিত লাগিল৷ নোট এখন হেৰালে কোনেনো তেনেদৰে গোহাৰি লগাব? নোট এখন পালেও কোনেনো তেওঁক দিবলৈ যাব? 
তথাপি মনত কিবা এটা খুদুৱনি লগাত মানৱে জাননীখনত থকা ঠিকনাটো বিচাৰি আগবাঢ়িল সি৷

কিছুদূৰ গৈ, মানুহক সুধি, ঠিকনাটো বিচাৰি উলিয়ালে৷

এটা পুৰণা ঘৰ৷ 
বাৰান্দাত কোনো নাই৷ 
ভিতৰত পোহৰ নাই৷ কাৰো-ক'তো মাত-বোলো নাই৷ নিমাও-মাও পৰিৱেশ৷ 
ইফালে-সিফালে চাই মানৱ দুৱাৰমুখ পালেগৈ৷ তাৰপাছত লাহেকৈ দুৱাৰত টুকুৰিয়ালে৷ প্ৰথমতে কোনো সঁহাৰি নাহিল৷ মানৱে আকৌ টুকুৰয়ালে, এইবাৰ অলপ জোৰকৈ৷

"কোন?" ভিতৰৰ পৰা মহিলা এগৰাকীৰ মাত ভাঁহি আহিল৷

"মোক চিনি নাপাব৷ অলপ ওলাই আহিবনেকি বাহিৰলৈ? " মানৱে উত্তৰ দিলে৷

অলপ পাছত থৰক-বৰক খোজেৰে বুঢ়ী মানুহ এগৰাকী ওলাই আহিল৷ ভিতৰৰ পৰা বাৰান্দাৰ লাইটটো জ্বলাই দিলে৷ মানৱে মানুহ গৰাকীক ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে৷ বয়স সত্তৰৰ অধিক হ'ব৷ মানুহগৰাকীয়ে মানৱলৈ অৰ্থপূৰ্ণ ভাবে চালে৷

"কওঁকচোন৷ মই চকুৰে ভালদৰে নেদেখোঁ৷ ঘৰত আন কোনো নাই৷ কাকো ভালদৰে চিনিও নাপাওঁ৷ আপুনি বা কোন? কি বা কামত আহিল?" মানৱে কিবা কোৱাৰ আগতেই মানুহগৰাকীয়ে ক'বলৈ ধৰিলে৷

মানৱৰ মনত ইতিমধ্যে নানা ধৰণৰ চিন্তাৰ উদ্ৰেক হৈছে৷ অলপ সময় তভক মাৰি মানৱে পকেটত হাত ভৰাই মণিবেগটো উলিয়ালে, তাৰ পৰা এশটকীয়া নোট এখন উলিয়াই মানুহগৰাকীৰ পিনে আগবঢ়াই দি লাহেকৈ ক'লে,

"আপোনাৰ হেৰোৱা নোটখন মই পাইছিলো৷ গতিকে দিবলৈ আহিলো৷ লওঁক৷"

মানুহগৰাকীয়ে হাত পাতি ল'লে নোটখন৷ তাৰপাছত মানৱৰ মুখলৈ চাই গহীন ভাবে ক'বলৈ ধৰিলে:

"আচলতে মোৰ কোনো নোট হেৰোৱা নাই৷ কিন্তু আজি কিছুদিনৰ পৰা মোৰ ওচৰলৈ এনেদৰে মানুহ আহে আৰু মোক এশটকীয়া নোট একোখন দি থৈ যায়৷ ক'ৰবাত হেনো মোৰ নামত কোনোবাই জাননী এখন লগাই থৈছে৷ তাকে চাই মানুহবোৰ মোৰ ঘৰলৈ আহে আৰু নোট দি থৈ যায়৷ এতিয়ালৈকে কমেও ত্ৰিশজনমান মানুহ আহি মোক টকা দি থৈ গৈছে৷ "
মানৱে অবাক হৈ শুনি থাকিল৷ মানুহগৰাকীয়ে কৈ গ'ল,

"চাওঁক, মই কোনো ভিখাৰী নহয়৷ মই অকলশৰীয়া, বুঢ়ী মানুহ৷ যথেষ্ট অভাৱত থাকোঁ যদিও কেতিয়াও কাৰো পৰা ভিক্ষা কৰা নাই; কিন্তু কোনোবাই সেই জাননীখন লগাই দিয়াৰ পাছৰ পৰা মোক নিজকে ভিখাৰী যেন লগা হৈছে৷ আপুনি দিয়া নোটখন মই গ্ৰহণ কৰিছো বাৰু, কিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি আপুনি সেই জাননীখন তাৰ পৰা গুচাই দিব৷"

মানৱে কি উত্তৰ দিব ভাবি নাপালে৷ লাহেকৈ "বাৰু" বুলি কৈ আতৰি আহিল৷

কোনো সদাশয় মানুহে বুঢ়ীগৰাকীক তেনেদৰে পৰোক্ষ ভাবে সহায় কৰিবলৈ সেই জাননীখন তাত লগাই থোৱা বুলি মানৱে বুজিলে৷ মানুহ গৰাকীৰ অনুৰোধ মতে জাননীখন সি আঁতৰাই নিদিলে৷ তেনে কৰিলে সেই জাননী লিখা মানুহজনৰ মানৱতাক অবহেলা কৰা হ'ব বুলি ভাবিলে সি৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা পোষ্ট এটাৰ আধাৰত)

অন্য এক দৃষ্টি…

অন্য এক দৃষ্টি…

                                              (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ড়ঃ মাখন লাল দাস)

এখন হস্পিটেলত দুজন বৃদ্ধ লোক ভালেমান দিন ধৰি ভৰ্তি হৈ আছিল৷
এজনে উঠি বহিব পাৰিছিল আৰু আনজন উঠিব নোৱাৰিছিল৷
উঠিব পৰা জনৰ বিচনাখন আছিল খিৰিকিৰ কাষত আৰু উঠিব নোৱাৰাজনৰ বিচনাখন অলপ দূৰত৷

উঠিব পৰাজনে উঠি খিৰিকিৰ পিনে মুখ কৰি বহিছিল আৰু বাহিৰৰ দৃশ্য বৰ্ণনা কৰি শুনাইছিল সেই উঠিব নোৱাৰাজনক৷

বাটেৰে বেগাই চলি যোৱা গাড়ী-মটৰৰ কথা, কামলৈ খৰ-খেদাকৈ ওলাই যোৱা মানুহবোৰৰ কথা বৰ্ণাইছিল৷ ৰাস্তাৰ সিপাৰে থকা পাৰ্কখনৰ কথা, তাত বেঞ্চত বহি থকা যুৱক-যুৱতীৰ কথা, ধুনীয়া ফুলবোৰৰ কথা, তাত উৰি থকা ৰং-চঙীয়া পখিলাবোৰৰ কথা, পাৰ্কৰ মুকলি ঠাইত খেলি থকা শিশুবোৰৰ কথা, ব্যায়াম, যোগাসন কৰি থকা পুৰুষবোৰৰ কথা… সকলো তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছিল৷

আনজন বৃদ্ধই নিজৰ বিচনাত চকু মুদি পৰি থাকি সেই বৰ্ণনা শুনিছিল আৰু সেই সকলো দৃশ্য কল্পনা কৰি আনন্দ লভিছিল৷ 
মনলৈ উৰি আহিছিল নানা ধৰণৰ স্মৃতি৷

তেনেদৰেই পাৰ হৈ গৈছিল দিনবোৰ৷

সেই বৰ্ণনা কৰা বৃদ্ধজনে নাৰ্চ আৰু আন আন সকলো কৰ্মচাৰীৰ লগতে খুব ভালদৰে কথা-বতৰা পাতিছিল আৰু যথেষ্ট আনন্দ মনেৰে সময় পাৰ কৰিছিল৷

এনেদৰে ভালেমান দিন পাৰ হৈ গ’ল৷

এদিন হঠাতে ৰাতিপুৱা আনজনে মন কৰিলে সেই বৃদ্ধ বিচনাৰ পৰা উঠা নাই৷
নাৰ্চ আহি চালে, ল’ৰি ওলাই গ’ল৷ ডাক্তৰ আহি চালে৷ তাৰপাছত সকলোৱে জানিলে ৰাতি টোপনিত থাকোঁতেই তেওঁৰ মৃত্যু ঘটিল৷

কিছুসময় পাছত খিৰিকিৰ কাষৰ সেই বিচনা খালী হ’ল৷ সকলো চাই থকা আনজন বৃদ্ধৰ মন বিষাদেৰে ভৰি পৰিল৷ আজিৰ পৰা তেওঁ অকলশৰীয়া হৈ পৰিল আকৌ কোনোবা এজন তালৈ নহালৈকে৷ 
কিবা এটা ভাবি তেওঁ নাৰ্চক অনুবোধ কৰিলে তেওঁক খিৰিকিৰ কাষৰ বিচনাখনলৈ স্থানান্তৰিত কৰিবলৈ৷

তেওঁৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি নাৰ্চে তেওঁক খিৰিকিৰ কাষৰ বিচনাত শুৱাই দিলে৷

বৃদ্ধজনে বেৰত ধৰি, অলপ কষ্ট কৰি কোনোমতে উঠি বহিল বিচনাত আৰু খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ অতি আগ্ৰহেৰে চালে৷ কিন্তু তেওঁ অতি আচৰিত হ’ল৷ বাহিৰত কোনো ৰাস্তাও নাই , কোনো পাৰ্কো নাই, আছে মাত্ৰ এখন ওখ দেৱাল, মাত্ৰ কেইফুটমান দূৰত৷

তেওঁ নাৰ্চক মাতি আনি সোধাত নাৰ্চে জনালে যে সেই খিৰিকিখন খুলিলে সেই দেৱালখনেই দেখা যায়, বাকী একো দেখা নাযায়৷

“তেনেহলে তেওঁ সদায় মোক বাহিৰৰ ইমান সুন্দৰ বৰ্ণনা কেনেকৈ শুনাইছিল?” অতি আচৰিত হৈ বৃদ্ধই সুধিলে৷

মিচিকিয়া আঁহি মাৰি নাৰ্চে উত্তৰ দিলে,

“তেওঁ একো নেদেখাকৈয়ে সকলো দৃশ্য বৰ্ণনা কৰিছিল৷ তেওঁ জন্মৰে পৰা অন্ধ আছিল৷ সকলোবোৰ তেওঁ কল্পনা কৰিয়েই বৰ্ণাইছিল নিজক ভাল লগাবলৈ আৰু আপোনাকো ভাল লগাবলৈ৷ দুবছৰ ধৰি তেওঁ কেঞ্চাৰ ৰোগৰ সৈতে যুঁজি আছিল৷ আজি তেওঁ বিদায় ল’লে৷ কিন্তু শেষ দিনলৈকে তেওঁ আপোনাক আনন্দ দি গ’ল৷


জীৱনটো আমি সকলোৱে বেলেগ বেলেগ ধৰণে চাওঁ৷ কিছুমানে সকলোপিনে সুন্দৰতা দেখে , কিছুমানৰ ওজৰ-আপত্তি অন্ত নপৰে৷ 

আনন্দ বিলাই দিলেই বিনিময়ত নিজেও আনন্দ পোৱা যায়৷ দুদিনীয়া জীৱনটো এনেদৰেই সুন্দৰ কৰিব পাৰি৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা লেখা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)

Friday, 24 March 2017

মানৱতা, সংবেদনশীলতা…

মানৱতা, সংবেদনশীলতা…

পোষ্টমেনজন নতুনকৈ সেই ঠাইলৈ আহিছে৷ এদিন এটা ঘৰৰ দুৱাৰমুখত থিয় হৈ চিঞৰিলে,
“ঘৰত কোন আছে? চিঠি এখন আছে৷ লৈ যাওঁকহি৷”
“আহি আছো , অলপ ৰ’ব৷” ভিতৰৰ পৰা ছোৱালী এজনীৰ মাত ভাঁহি আহিল৷ পোষ্টমেনজনে দুৱাৰমুখত ৰৈ থাকিল৷তিনি-চাৰি মিনিট পাৰ হৈ গ’ল কিন্তু কোনো ওলাই নহাত অধৈৰ্য হৈ তেওঁ আকৌ মাত দিলে,

“বোলো ঘৰত কোন আছে৷ সোনকালে আহক, চিঠিখন লওঁকহি৷ চিঠি বিলাবলৈ মই আন ঘৰলৈকো যাব লাগিব নহয়৷”

ভিতৰৰ পৰা আকৌ সেই ছোৱালীজনীৰ মাত ভাঁহি আহিল,
“ আহি আছো ৰ’ব৷ পোষ্টমেন ডাঙৰীয়া, আপুনি নহলে চিঠিখন দুৱাৰৰ তলেৰে ভৰাই দিয়ক৷ মই আহি লৈ ল’ম৷”

“নাই, তেনেদৰে নহ’ব৷ কোনোবা আহিব লাগিব কাৰণ ৰেজিষ্টাৰ্ড চিঠি, তাতে একনলেজমেটত চহী কৰিব লাগিব নহয়৷” পোষ্টমেনজনে অলপ খং আৰু বিৰক্তি প্ৰকাশ কৰি চিঞৰি ক’লে৷

প্ৰায় ছয়-সাত মিনিটমানৰ পাছত অধৈৰ্য হৈ তেওঁ আকৌ চিঞৰিব খোজোঁতেই দুৱাৰখন খোল খালে আৰু তেওঁৰ চকু থৰ লাগিল৷ দুৱাৰ খুলি দি তেওঁলৈ চাই মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি থিয় হৈ আছে এজনী ছোৱালী৷ ছোৱালীজনীৰ ভৰি নাই, পঙ্গু৷

“বেয়া নাপাব ডাঙৰীয়া, মোৰ ওলাই আহোঁতে অলপ বেছি দেৰী হ’ল,” ছোৱালীজনীয়ে দুখ প্ৰকাশ কৰি ক’লে৷

লাজতে তলমূৰ কৰি পোষ্টমেনজনে চিঠিখন আগবঢ়াই দিলে আৰু নিৰ্দিষ্ট ঠাইত চহী লৈ গুচি গ’ল৷

দহ পোন্ধৰ দিনৰ মূৰে মূৰে সেই ছোৱালীজনীৰ চিঠি আহে, পোষ্টমেনজনে দুৱাৰ মুখৰ পৰা মাত দিয়ে আৰু ছোৱালীজনী ওলাই অহালৈকে ধৈৰ্যেৰে অপেক্ষা কৰে৷

ছোৱালীজনীয়ে এদিন লক্ষ্য কৰিলে যে পোষ্টমেনজনৰ ভৰিত কোনো জোতা বা চেণ্ডেল নাই৷ দেৱালীলৈ বেছি দিন নাছিল৷তাই ভাবিলে তাইৰ বাবে ধৈৰ্যেৰে অপেক্ষা কৰা পোষ্টমেনজনক কিবা এটা উপহাৰ দিয়া ভাল হ’ব৷
পোষ্টমেনজন যোৱাৰ পাছত তাই মক্ষ্য কৰিলে মানুহজনৰ ভৰিৰ চিন পৰিছিল মাটিৰ ওপৰত৷ তাই তাতে কাগজ এখন পাতি মানুহজনৰ ভৰিৰ ছবি এখন আঁকি ল’লে৷পিছদিনা ঘৰৰ কাম কৰিবলৈ অহা মহিলাগৰাকীৰ হতুৱাই সেই কাগজখন দোকানলৈ পঠিয়াই এযোৰ জোতা কিনাই আনিলে৷

দেৱালী আহিল৷পোষ্টমেনজনে সেই চুবুৰীৰ ঘৰে ঘৰে দেৱালীৰ বকচিচ লৈ ফুৰিছিল৷তেওঁ ভাবিলে সেই পঙ্গু ছোৱালীজনীৰ পৰানো কি বকচিচ ল’ব? তথাপি চুবুৰীলৈ আহিছে যেতিয়া মাত এষাৰ লগাই যোৱাই ভাল হ’ব৷ তেওঁ দুৱাৰত টুকুৰিয়ালে৷ ভিতৰৰ পৰা মাত দিলে,

“কোন”

“মই, চিঠি দিয়া পিয়ন৷” উত্তৰ গ’ল৷

কিছু সময় পিছত হাতত উপহাৰৰ বাকচ এটা লৈ ছোৱালীজনী ওলাই আহিল আৰু মানুহজনৰ হাতত দি ক’লে,
“খুড়া, এইটো আপোনাৰ বাবে দেৱালীৰ উপহাৰ৷”
“তুমি মোৰ বাবে নিজৰ ছোৱালীৰ নিচিনা, মোক কিয় উপহাৰ দিব লাগে?”

ছোৱালীজনীয়ে জোৰ কৰি উপহাৰটো হাতত তুলি দি ক’লে,
“আপুনি ল’বই লাগিব৷ কিন্তু আপুনি পেকেটটো ঘৰলৈ গৈহে খুলিব৷”

লওঁ নলওঁ কৈ উপহাৰৰ পেকেটটো তেওঁ হাত পাতি ল’লে৷ ঘৰলৈ গৈ খুলি চাই চকু থৰ লাগিল৷ তাৰ ভিতৰত চিকচিকাই আছিল এযোৰ দামী জোতা৷ তেওঁৰ ভৰিৰ জোখৰ সৈতে খাপ খাই মিলি যোৱা৷ মানুহজনৰ চকু চলচলীয়া হৈ পৰিল৷

পিছদিনা অফিচলৈ আহি পোষ্টমেনজনে পোষ্ট মাষ্টাৰক ক’লে,
“চাৰ, মোক আন ঠাইত চিঠি বিলাবলৈ দিয়ক, সেই চুবুৰীৰ পিনে আৰু মই যাব নোৱাৰোঁ৷”

পোষ্টমাষ্টৰে কাৰণ সুধিলত পোষ্টমেনজনে জোতাযোৰেৰে সৈতে টোপোলাটো টেবুলত ৰাখি গোটেই কাহিনী বৰ্ণনা কৰিলে ৷ 
তাৰ পাছত চলচলীয়া চকু আৰু থোকাথুকি মাতেৰে ক’লে,
“আজিৰ পৰা আৰু মই সেই গলিলৈ যাব নোৱাৰিম৷ সেই পঙ্গু ছোৱালীজনীয়েতো মোৰ খালী ভৰিৰ বাবে জোতা দি দিলে কিন্তু মই তাইক দুখন ভৰি কেনেকৈ দিওঁ?”

সংবেদনশীলতাৰ এয়া এক অপূৰ্ব উদাহৰণ৷ আনৰ দুখ বেদনা বুজি পোৱা, আনৰ দুখ-শোকৰ অংশীদাৰ হোৱা এনে মহান গুণ অবিহনে মানব জীৱন সম্পূৰ্ণ নহয়৷ এনে গুণৰ অধিকাৰী মানুহৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাওঁক যাতে দুখ-বিপদত পৰা মানুহে এই বুলি ভাবি নালাগে যে এই পৃথিবীত তেওঁ অকলশৰীয়া বৰং তেওঁ যাতে এনে অনুভৱ কৰিব পাৰে যে পৃথিবীত মানৱতা জীৱিত আছে৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা ইংৰাজী লেখা এটাৰ পৰা অসমীয়া অনুবাদ কৰা হৈছে৷ মূল লেখক : অজ্ঞাত)

Monday, 20 March 2017

এনেকৈয়ে শিকোঁ শব্দবোৰ

এনেকৈয়ে শিকোঁ শব্দবোৰ..

অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়িছিলো৷ ইংৰাজী বিষয় হিচাবে পঢ়িছিলো যদিও ইংৰাজী পঢ়া বা কোৱাৰ অভ্যাস প্ৰায় নাছিল বুলিয়েই ক'ব পাৰি৷ বৰপেটাত ইংৰাজী কোৱা কোনো মানুহৰ সৈতে মুখামুখি হ'বলগীয়াও হোৱা নাছিল৷ ইংৰাজী ব্যাকৰণ ঠিকেই জানিছিলো , কিন্তু শব্দ-ভাণ্ডাৰ আছিল অতি দুৰ্বল৷ শব্দ-ভাণ্ডাৰ টনকীয়াল হয় ভাষা পঢ়া আৰু শুনাৰ যোগেদিহে৷
১৯৭৬ চনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা পাছ কৰি গুৱাহাটীৰ কটন কলেজলৈ আহিলো৷ তাত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত সোমাই পৰিলো৷ তাৰ মাজতে ফটফটাই ইংৰাজী ক'ব পৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী কিছুমানো আছিল যিসকলক দেখি অলপ ভালো লাগিছিল, লাজো লাগিছিল৷
এদিন ৰাতি ভাত খোৱা পাছত আমাৰ ছাত্ৰাবাসৰ নবাগত আবাসীবোৰৰ চিনাকী পৰ্ব চলি আছিল৷ সকলোৱে নিজৰ চিনাকী দি আছিল৷ তেনেতে এজনে থিয় হৈ  ক'লে, " মোৰ নাম ..... ফাৰ্ষ্ট মেছৰ ব'না ফাইড বৰ্ডাৰ৷" বৰ্ডাৰ মানে আবাসী বুলি বুজি পালো যদিও ব'না ফাইড মানেনো কি একো বুজি নাপালো৷ লাজতে কাকো সুধিবলৈ সাহস নহ'ল৷ পিছত কিতাপ খুচৰি তাৰ অৰ্থ বুজি ল'লো৷
এদিন শ্ৰেণীৰ প্ৰায়বোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী একেলগে  বহি ক্ৰিকেট খেল চাই আছিলো৷ এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে টিফিন বাকচ খুলি জেম লগোৱা ব্ৰেড দুচকল উলিয়াই কিবা এটা ক'লে৷ কথাৰ মাজতে এটা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিলে, "বছ" ৷ বছ মানে কি বুজি নাপাই মনতে ভাবি থাকিলো৷ ইংৰাজী Boss শব্দটোৰ অৰ্থ বুজিবলৈ অৱশ্যে বেছি দিন নালাগিল৷
অলপ পাছত আমাৰ মাজৰে এজন বেটিং কৰিবলৈ ওলাই গ'ল৷ এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে লগৰ এগৰাকীক সুধিলে ,
"ই স্কীপাৰ নেকি?"
স্কীপাৰ? মই মনতে ভাবিলো৷ স্কিপিং কৰা মানে জানিছিলো৷ যিয়ে বেছি স্কিপিং কৰে তাকে স্কীপাৰ বোলে নেকি? নিজকে নিজে সুধিলো৷ আনক সুধিবলৈ সাহস নহ'ল৷ স্কীপাৰ মানে যে অধিনায়ক সেইটো পাছত নিজেই বুজি পালো৷
এনেদৰেই শিকি থাকিলো, আজিও শিকি আছোঁ৷৷৷৷

Sunday, 5 March 2017

অদ্ভুত সম্বন্ধ…..


অদ্ভুত সম্বন্ধ…..

সময়ে বাৰু কাৰ কাহিনী কৈ আছে
এই নৈখন কেতিয়াৰ পৰা বৈ আছে

তেওঁৰে সৈতে মোৰ সম্বন্ধ অদ্ভুত
মোক নকৈ তেওঁ মোত বাস কৰি আছে

তোমাৰ ভবিষ্যতো এক বহুৰূপী
মোৰ অতীতে তাকে মোক কৈ আছে

মোৰ ব্যক্তিত্বও হিমালয়ৰ দৰেই
এই পৰ্বতখন লাহে লাহে খহি আছে

তেওঁৰ প্ৰেম হৈ গ’ল সেই শাস্তিৰে
যুগ যুগ ধৰি যাক তেওঁ সহি আছে

মূল: (হিন্দী) নৰেন্দ্ৰ শৰ্মা (ইন্দোৰ) :: অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Wednesday, 1 March 2017

হৃদয়ৰ স্পন্দন....

হৃদয়ৰ স্পন্দন.... 

হৃদয়ৰ স্পন্দনে ৰং বিলাব চাগে
মোলৈ তেওঁৰো মনত পৰিছে চাগে.....

প্ৰেমৰ সুবাস আহি মোক পৰশিছে
সেই বতাহো তেওঁৰ বাটেই আহিছে
তেওঁৰ পদুলিও পৰশি আহিছে চাগে......

এই ৰং আয়োজন সব তেওঁৰেই দান
তেওঁহে প্ৰায়েই কৰি থাকে অভিমান
বেদনাৰে মন তেওঁৰো ভৰিছে চাগে.....

অ’ পখিলা তই তালৈকে যাচোন উৰি
যদি পাৰ লৈ আনিবি  তেওঁৰ  বাতৰি
সেই পিনে তই প্ৰায়ে গৈ থাকই চাগে.....

মূল: ৰাজিন্দৰ কৃষাণ
অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ডঃ মাখন লাল দাস

Monday, 13 February 2017

আন এক প্ৰেম...

আন এক প্ৰেম…..

এজন মানুহে প্ৰায়েই ফুটপাথৰ কাষত বহি কমলাটেঙা বেচা বুঢ়ী এগৰাকীৰ পৰা কমলাটেঙা কিনে৷ বুঢ়ী গৰাকীয়ে ওজন কৰি কমলা দিয়ে৷ মানুহজনে কমলাখিনি বেগত ভৰাই লয়৷ বুঢ়ীগৰাকীক দিবলগীয়া পইচাখিনি দিয়ে৷ তাৰপাছত বেগৰ পৰা কমলা এটা উলিয়াই লৈ, বাকলি গুচাই এটা কোঁহ উলিয়াই মুখত ভৰায়৷
“ইচ, কমলাটো বৰ টেঙা৷ মুখত দিবই নোৱাৰি৷” মানুহজনে কয়৷
“টেঙা? হ’বই নোৱাৰে৷” বুঢ়ীগৰাকীয়ে উত্তৰ দিয়ে৷
“লওঁক তেনেহলে, আপুনিয়ে খাই চাওঁক,” বুলি মানুহজনে কমলাটোৰ বাকীথকাখিনি বুঢ়ীগৰাকীৰ পিনে আগবঢ়াই দিয়ে৷ বুঢ়ীগৰাকীয়ে হাত পাতি লয় আৰু একোঁহ একোঁহকৈ মুখত ভৰায়৷ প্ৰতিবাদ কৰি কৈ উঠে,
“ইমান মিঠা, টেঙা বুলি মিছাতে আপত্তি কৰে৷”
ইতিমধ্যে মানুহজন হাতত বেগটো লৈ আঁতৰি যায়৷
প্ৰতিবাৰেই এনেদৰে চলি থাকে৷

এদিন মানুহজনক পৰিবাৰে সুধিলে,
“সেই বুঢ়ীগৰাকীয়ে কেতিয়াও টেঙা কমলা নেবেচে৷ তেওঁ বেচা কমলাবোৰ দেখোন সদায় অতি মিঠা৷ তেনেহলে আপুনি মিছাতে টেঙা বুলি এই নাটকখননো কিয় কৰে?”

হাঁহি এটা মাৰি মানুহজনে উত্তৰ দিয়ে,
“সেই দুখীয়া বুঢ়ী মানুহগৰাকীৰ কোনো নাই৷ অতি দুখীয়া৷ বাটৰ কাষত বহি কমলাটেঙা বেচে৷ কিন্তু নিজে হয়তো পানী এটুপিও নাখায়৷ গতিকে মই মোৰ কিনা কমলাৰ পৰাই বুদ্ধি কৰি বুঢ়ীগৰাকীক কমলা এটা খুৱাওঁ৷ তেওঁৰ লোকচান নহয়৷”
পৰিবাৰে শলাগি থ’লে৷

কমলা বেচা বুঢ়ীগৰাকীৰ কাষতে বহি পাচলি বেচা মানুহ এজনে কথাটো সদায় লক্ষ্য কৰে৷ তেওঁ এদিন বুঢ়ীগৰাকীক সুধিলে,
“আপুনি সেই মানুহজনক কমলা জুখি দিওঁতে সদায় অলপ বেছিকৈ কিয় জুখি দিয়ে? মানুহজনে দেখোন আপোনাৰ কমলাবোৰ সদায় টেঙা বুলিহে আপত্তি কৰে?”

বুঢ়ীগৰাকীয়ে হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে,
“ মই সকলো বুজি পাওঁ৷ মানুহজনে আচলতে মোক মাকৰ নিচিনা মৰম কৰে৷ মোক কমলা এটা খুৱাবলৈকে তেনে অভিনয় কৰে৷ মই জানিও নজনা ভাওঁ ধৰি থাকোঁ৷ যেতিয়া মানুহজনলৈ কমলাটেঙা ওজন কৰোঁ, তেতিয়া মই বেছিকৈ নিদিওঁ, মানুহজনৰ মৰমৰ শক্তিয়ে আকৰ্ষণ কৰি তৰ্জুখন তেওঁৰ পিনে অধিককৈ নমাই দিয়ে৷ গতিকে এটা কমলা বেছিকৈ উঠে৷”

এৰা, সৰু-সৰু মৰমৰ কাৰ্যবোৰে আমাৰ জীৱনটো, আমাৰ পৰিৱেশটো, আমাৰ পৃথিবীখন অধিক মধুৰ কৰি তুলিব পাৰে৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা ইংৰাজী লেখা এটাৰ আধাৰত)


Sunday, 12 February 2017

জীৱনৰ মূল্য

জীৱনৰ মূল্য….

সৰু ল’ৰা এটি ককাকৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে. “জীৱনৰ মূল্য কিমান?”
ককাকে তাক এটা পাথৰ দি ক’লে,
“এই পাথৰটোৰ মূল্য কিমান জানি লোৱা, কিন্তু এইটো নেবেচিবা৷”
ল’ৰাটোৱে পাথৰটো কমলা বেচা মানুহ এজনৰ ওচৰলৈ লৈ গৈ তাৰ দাম কিমান সুধিলে৷
সেই চিকচিকিয়া পাথৰটোলৈ চাই টেঙা বেপাৰীজনে ক’লে,
“মই তোমাক বাৰটা কমলা দিম মোক পাথৰটো দিয়া৷”
ল’ৰাটোৱে ক্ষমা খুজি ক’লে, মোক ককাই এইটো বেচিবলৈ হাক দিছে৷

সি আগবাঢ়ি গৈ পাচলি বেচা মানুহ এজন পাই সুধিলে,
“এই পাথৰটোৰ দাম কিমান হ’ব?”
সেই চিকচিকিয়া পাথৰটোলৈ চাই পাচলি বেচা মানুহজনে ক’লে,
“এপাচি আলু লৈ যোৱা আৰু মোক পাথৰটো দিয়া৷”
ল’ৰাটোৱে ক্ষমা খুজি সেইটো নেবেচে বুলি ক’লে৷

আৰু আগবাঢ়ি সি এখন অলঙ্কাৰৰ দোকান পালে আৰু তাতে পাথৰটোৰ দাম সুধিলে৷
অলঙ্কাৰৰ দোকানীজনে ক’লে,
“মই তোমাক পাথৰটোৰ দাম দহ লাখ টকা দিম৷”
ল’ৰাটোৱে মূৰ জোকাৰিলে, দোকানীজনে আকৌ ক’লে, “বাৰু , লগতে ২৪ কেৰেট সোণৰ দুডাল নেকলেচ লোৱা আৰু মোক পাথৰটো দিয়া৷
পাথৰটো বেচিব নোৱাৰে বুলি ল’ৰাজনে বুজাই দিলে৷

আৰু অলপ আগবাঢ়ি গৈ ল’ৰাজনে মূল্যবান পাথৰৰ দোকান এখন দেখি তাতে পাথৰটোৰ দাম সুধিলে৷
সেই মূল্যবান পাথৰৰ দোকানীজনে সেই প্ৰকাণ্ড ৰুবীটো দেখি এখন ৰঙা কাপোৰ পাৰি তাৰ ওপৰত ৰুবীটো থ’লে৷ তাৰপাছত তেওঁ ৰুবীটোক কেইবাবাৰো প্ৰদক্ষিণ কৰি মূৰ দোঁৱাই ৰুবীটোক প্ৰণাম কৰিলে৷ তাৰপাছত ল’ৰাটোক সুধিলে,
“তুমি এই অমূল্য ৰুবীটো ক’ত পালা? মই গোটেই জগতখন বেচিলেও, মোৰ জীৱনটো বেচি দিলেও এই অমূল্য পাথৰটো কিনিবলৈ সক্ষম নহ’ম৷”

অতি আচৰিত হৈ ল’ৰাটো ককাকৰ ওচৰলৈ উভতি গৈ সকলো কথা বৰ্ণাই ক’লে৷
“এতিয়া মোক জীৱনৰ মূল্য কিমান কোৱা, ককা৷”
ককাকে ক’লে,

“তুমি কমলা বেচা মানুহ, পাচলি বেচা মানুহ, অলঙ্কাৰ বেচোঁতা আৰু মূল্যবান পাথৰৰ দোকানীজনৰ পৰা পোৱা উত্তৰ কেইটাই আচলতে জনায় জীৱনৰ মূল্য কিমান৷
তুমি অতি অমূল্য পাথৰ হ’ব পাৰা, কিন্তু মানুহে তোমাক মূল্য দিব তেওঁলোকৰ আৰ্থিক অৱস্থা, তেওঁলোকৰ হাতত থকা তথ্য বা তেওঁলোকৰ জ্ঞানৰ পৰ্যায়, তোমাৰ ওপৰত থকা তেওঁলোকৰ বিশ্বাস, তোমাক আদৰ কৰাৰ অন্তৰালত তেওঁলোকৰ অন্তৰত থকা অভিপ্ৰায়, তেওঁলোকৰ উচ্চাকাংক্ষা আৰু প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰিব পৰা তেওঁলোকৰ ক্ষমতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি৷

কিন্তু ভয় নকৰিবা৷ তুমি নিশ্চয় কোনোবা এনেলোক বিচাৰি পাবা যিজনে তোমাৰ প্ৰকৃত মূল্য বুজি পাব৷
নিজক সন্মান কৰা৷
নিজক কম মূল্যত নেবেচিবা৷
তুমি দুষ্প্ৰাপ্য, অদ্বিতীয়, মৌলিক আৰু সকলোৰে পৰা পৃথক, একক৷
তুমি এটি অতুলনীয় সৃষ্টি কাৰণ অতুলনীয়জনাই তোমাক সৃষ্টি কৰিছে৷
কোনেও তোমাৰ স্থান ল’ব নোৱাৰে৷

মূল্যক মূল্য দিয়া৷
জীৱন অমূল্য৷৷

(ধনলক্ষ্মী আয়াৰৰ ইংৰাজী পোষ্ট এটাৰ অসমীয়া অনুবাদ)

Tuesday, 7 February 2017

গছ আৰু জন্তুৰ তুলনা

গছ আৰু জন্তুৰ তুলনা কৰা…
১) গছ মাটি ফুটি ওলায়৷ সকলোবিলাক জন্তু মাটি ফুটি নোলায়৷ কিছুমান জন্তু ওলায়, যেনে কেঁচু, কুমটি৷
২) গছৰ গুটি মাটিত পুতি থলে তাৰ পৰা গছ হয় কিন্তু জন্তু মাটিত পুতি থলে জন্তু নগজে৷ নহ’লে কবৰৰ পৰা নতুন নতুন মানুহ গজি উঠিলহেতেন৷
৩) জন্তুৱে হোৱা হোৱা কৰে কিন্তু গছে হোৱা হোৱা কৰিব নোৱাৰে৷
৪) জন্তু ৰং-বিৰঙৰ হয় কিন্তু গছ নহয়৷ গছ সেউজীয়া হয়৷
৫) গছৰ তেজ ওপৰৰ পৰা তললৈ বয় কিন্তু জন্তুৰ তেজ তলৰ পৰা ওপৰলৈ বয়৷
৬) গছ চঞ্চল নহয়, একে ঠাইতে থাকে কিন্তু জন্তু বৰ চঞ্চল, ইফালে-সিফালে গৈ থাকে৷
৭) জন্তুৱে কাজিয়া কৰে কিন্তু গছে কাজিয়া নকৰে৷
৮) জন্তুৱে আহাৰ খায়, গছে একো নাখায়৷ গতিকে গছৰ দাঁতো নাই৷
৯) জন্তুৱে কামুৰিব পাৰে, লঠিয়াব পাৰে, গছে কিন্তু নোৱাৰে৷ সেই কাৰণে গছক কোনেও ভয় নকৰে৷
১০) আমি গছত উঠিব পাৰো কিন্তু জন্তুত উঠিব গ’লে হিনকাই দিব৷
১১) জন্তু গছত উঠিব পাৰে কিন্তু গছ জন্তুত উঠা  আমি দেখা নাই৷

১২) আৰু বহুত আছে কিন্তু পাহৰি থাকিলো৷

(হোৱাটচ আপ পোষ্ট এটাৰ পৰা সহায় লোৱা হৈছে)

Thursday, 2 February 2017

যদিওবা

যদিওবা…


জোনটো হৈ আছিল নীৰৱ
মুখ চিলাই লৈছিল তৰাবোৰেও
লাজতে---
আকাশখন খাইছিল কোঁচ-মোচ
পাৰ হৈ গৈছিল উচুপি উচুপি নিশাটিও
কেৱল, সমুদ্ৰইহে কৰি আছিল কোলাহল
ভালদৰেই জানিছিল যে পাৰ পোৱালৈকে
শেষ হৈ যায় তাৰ জোৰ
তথাপিও, সি দিছিল সাক্ষ্য
যদিওবা. অপৰাধ সংঘটিত হোৱা দেখিছিল 
সকলোৱে৷


মূল: (হিন্দী) শৈলেন্দ্ৰ শান্ত ::: ::: অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

মেলেৰিয়া

মেলেৰিয়া কি? ইয়াৰ লক্ষণ কি? ই কিয় হয়? ইয়াক কেনেদৰে প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি?

উত্তৰ:
মেলেৰিয়া এটা অসমীয়া শব্দ৷ ইৎৰাজী বা বেলেগ ভাষাতো ইয়াক মেলেৰিয়া বুলিয়েই কয়৷ গতিকে ই এটা আন্তৰ্জাতিক শব্দ৷
এই শব্দটো খুব শুনা যায় মানুহৰ মুখত, ডাক্তৰ নাৰ্চ, কম্পাউণ্ডাৰ আদিৰ মুখত৷
এইটো বহুতে বেমাৰ বুলি ভাবে৷
আচলতে মেলেৰিয়া বুলি একো বেমাৰ নাই৷ ই এটা মনৰ ভ্ৰম মাত্ৰ৷

লক্ষণ: মেলেৰিয়া যিকোনো ক্ষণত হ’ব পাৰে, এইটোয়েই তাৰ লক্ষণ৷ অৱশ্যে যেতিয়া মানুহে চকু দুটা ডাঙৰ কৰি ভয়ে ভয়ে ইফালে সিফালে চায় আৰু হাত দুখন জোৰকৈ মুঠা মাৰি ধৰে আৰু কঁপিবলৈ ধৰে তেতিয়া মেলেৰিয়া হোৱা বুলি বুজি পাব পাৰি৷ সেই সময়ত ওচৰত নথকাই ভাল৷ কাৰণ ওচৰৰ মানুহৰ হাতত জোৰকৈ খামুচি ধৰিব পাৰে৷
মেলেৰিয়া দিনতো হ’ব পাৰে ৰাতিও হ’ব পাৰে৷ সেইটো মানুহজনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে৷
মেলেৰিয়া কিয় হয়: ই মনৰ ভ্ৰম৷ গতিকে মনৰ ভ্ৰম হ’লে মেলেৰিয়া হোৱা বুলি মানুহজনে ভাবে আৰু ওচৰৰ মানুহবোৰেও ভাবে৷
ৰাতি চোৰৰ মেলেৰিয়া হ’ব পাৰে যদি কাৰোবাৰ ঘৰত মনে মনে সোমোৱাৰ পাছত গৃহস্থই সাৰ পাই লাইটটো জ্বলাই দিয়ে৷ তেতিয়া চোৰটো বিচনাৰ তলত মেলেৰিয়াত আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে৷
পৰীক্ষাৰ সময়ত বহুত গাধা ল’ৰা-ছোৱালীৰ মেলেৰীয়া হয়৷ ভাইভাৰ সময়তযে বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই মেলেৰিয়াৰ কবলত পৰে৷
জাৰকালি মেলেৰীয়া সহজে হয়৷
আমাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াই ডাঙৰ ডাঙৰ নোটবিলাক নচলা কৰি দিয়াৰ পাছত বহুতো ধনী ধনী মানুহৰ মেলেৰিয়া হৈছিল৷
এনেকুৱা বহুত উদাহৰণ দিব পাৰি৷

প্ৰতিৰোধৰ উপায়: যেতিয়া আপোনাৰ মেলেৰিয়া হ’ব খোজে তেতিয়া নিজৰ গাত জোৰকৈ চিকুটি দিয়ক৷ কিবা ভাললগা কথা চিন্তা কৰক৷ মেলেৰিয়া ভয়তে পলাই ফাঁট মাৰিব৷
মেলেৰিয়া বৰ সংক্ৰামক৷ মেলেৰিয়া হোৱা মানুহৰ ফালে নাচাব৷ চালে তেওঁৰ কঁপনি দেখি আপোনাৰো মেলেৰিয়া হ’ব পাৰে৷ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গ’লে বিৰাট তিতা দৰব খুৱাই দিয়ে৷ তেতিয়া ইমান তিতাৰ প্ৰকোপত সকলো পাহৰি গৈ মেলেৰিয়াও নোহোৱা হয়৷


Monday, 30 January 2017

ভয়ানক উত্তৰ

ভয়ানক উত্তৰ..
পৰীক্ষাৰ বহীত কোনে যে কি নিলিখে!
এবাৰ বুৰঞ্জীৰ পৰীক্ষাত এজন পৰীক্ষাৰ্থীয়ে পানিপথৰ যুদ্ধৰ বিষয়ে লিখা উত্তৰ অতি ভয়ানক আছিল৷

পানিপথৰ যুদ্ধ অতি ভয়ানক যুদ্ধ আছিল৷ বাবৰৰ দিনতে আৰম্ভ হৈছিল কিন্তু বাবৰ মৰি যোৱাৰ পাছত আকবৰে যুদ্ধ কৰিবলৈ লৈছিল৷ আকবৰ আৰু হিমুৰ মাজত তয়াময়া যুদ্ধ লাগিছিল৷ তয়াময়া মানে তই-মই৷ মানে হয় তই জিকিবি, নহলে মই জিকিম৷ কোনোমতে দ্ৰ হ'ব নোৱাৰিব৷
আকবৰৰ হাতত আছিল বিশ কেজি ওজনৰ তৰোৱাল৷ তৰোৱালখন দেখিলেই ভয় লাগে৷ কিন্তু সেইখন দেখি হিমুৱে ভয় খোৱা নাছিল৷ কাৰণ হিমুৰ হাতত আছিল দীঘল যাঠি৷ হিমু আৰু আকবৰে যেতিয়া যুদ্ধ কৰিছিল তেতিয়া তৰোৱাল আৰু যাঠিৰ মাজত খুন্দা লাগি শব্দ হৈছিল..খন..খনাখন.খন.খন খনাখন খন.. একেবাৰে জুইৰ ফিৰিঙতি ওলাইছিল৷ তেনেদৰে ৰাতিপুৱাৰ পৰা যুদ্ধ কৰি আছিল৷ লাহে লাহে সূৰ্যৰ ৰ'দ প্ৰখৰ হৈ আহিছিল৷ দুয়োৰে অলপ অলপ ভাগৰো লাগিছিল৷ কিন্তু উপায় নাই৷ যুদ্ধ কৰিবই লাগিব৷ কাৰণ যুদ্ধখন তয়াময়া যুদ্ধ আছিল৷ দুয়োৰে কঁকালত একোটা চামৰাৰ মোনা আছিল৷ তাতে পানী ভৰাই থোৱা আছিল৷ পিয়াহ লাগিলে খাব পাৰি৷ আকবৰৰ আগতে পিয়াহ লাগিল৷ গতিকে এহাতেৰে তৰোৱালখন ঘূৰাই ঘূৰাই আনখন হাতেৰে পানীৰ মোনাটো লৈ পানী খাবলৈ ধৰিলে৷ তাকে দেখি হিমুৰো পানী খাবলৈ মন গ'ল আৰু পানীৰ মোনাটো খুলিবলৈ হাত মেলিলে৷
কিন্তু এহাতেৰে যুদ্ধ কৰি থাকিল.. খন, খনাখন ,খন..থন থনাথন থন..
হিমুৰ পানীৰ মোনাটোৰ সাঁফৰখন অলপ টান আছিল৷ সহজে খুলিক নোৱাৰি৷ গতিকে অলপ বেছি জোৰ দিব লগা হ'ল খুলিবলৈ৷ বিৰাট জোৰেৰে সাঁফৰখন খুলিলে৷ কিন্তু কথাতে কয়, দাতাই দিলেও বিধাতাই নিদিয়ে৷ আকৌ এইবুলিও কয়, কপালৰ লিখন নাযায় খণ্ডন৷ বেচেৰা হিমুৱে পানীৰ মোনাটোত মুখ লগাই পানী খাবলৈ ধৰোঁতেই  কৰবাৰ পৰা কাঁড় এপাত আহি হিমুৰ চকুত সোমাল৷ একেবাৰে চকুৰ ভিতৰ সোমাই গ'ল৷ ধাৰাসাৰে তেজ ওলাব ধৰিলে৷ হিমুৱে চাৰিওফালে অন্ধকাৰ দেখিলে৷ দেখিবই অন্ধকাৰ, চকুত কাঁড় সোমালে কোনে অন্ধকাৰ নেদেখিব৷
হিমুৰ সেই অৱস্থা দেখি আকবৰে সহজে এৰিবনে? কেতিয়াও নেৰে৷ কোনেও নেৰে৷ আকবৰে লগেলগে হিমুৰ ডিঙিত তৰোৱালেৰে আঘাত কৰি দিলে৷ প্ৰচণ্ড আঘাত.. ঘেচেক.. লগেলগে.. হিমুৰ ডিঙি কাটি গ'ল৷ হিমু মাটিত বাগৰি পৰিল৷ হাতৰ পৰা পানীৰ মোনাটো সৰি পৰিল৷ মোনাটোৰ পৰা পানী ওলাই বৈ গ'ল৷ বহুত পানী আছিল৷ সেই পানী নদীৰ দৰে বৈ গ'ল৷
তেতিয়াৰে পৰা সেই ঠাইৰ নামো পানীপথ হ'ল৷

কিমান নম্বৰ দিয়ে দিয়ক এতিয়া৷

Saturday, 21 January 2017

অপ্ৰত্যাশিত পুৰস্কাৰ

“যদি আপুনি কোনো বাধা নথকা বাট এটা পায়, সেই বাটে বোধকৰো আপোনাক ক’লৈকো লৈ নাযায়৷”
                                                                                                                                      - লেখক অজ্ঞাত


প্ৰাচীন কালৰ কথা৷ এজন ৰজাই বাটৰ সোঁমাজত ডাঙৰ শিল এটা ৰাখিলে৷ তাৰপাছত তেওঁ বাটৰ কাষত লুকাই থাকি চাবলৈ ধৰিলে কোনোবাই সেই শিলটো আঁতৰাই থয় নে নথয়৷ ৰাজ্যৰ কিছুমান ধনী, চহকী মানুহ, মন্ত্ৰী আদি সেই পিনে আহিল আৰু শিলটো দেখি অলপ কষ্ট কৰি কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ বহুতে বাটটো পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাত ব্যৰ্থ হোৱা বাবে ৰজাক গালি পাৰি থৈও গ’ল৷ কিন্তু বাটৰ পৰা শিলটো আঁতৰাবলৈ কোনেও একো নকৰিলে৷

তাৰপাছত শাক-পাচলিৰ গধুৰ বোজা এটা কঢ়িৱাই কৃষক এজন আহিল৷ বাটৰ মাজত থকা শিলটো দেখি তেওঁ থমকি ৰ’ল৷ শাক-পাচলিৰ বোজাটো মাটিত থৈ তেওঁ শিলটোৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু শিলটো বাটৰ মাজৰ পৰা ঠেলি কাষলৈ নিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ বহু সময় চেষ্টা কৰি ঠেলি ঠেলি তেওঁ শিলটো আঁতৰাবলৈ সক্ষম হ’ল৷ শিলটো আঁতৰাই শাক-পাচলিৰ বোজাটো পুনৰ মূৰত তুলি ল’ব খোজোঁতেই কৃষকজনে হঠাৎ দেখিবলৈ পালে যে শিলটোৰ তলত এটা ধনৰ মোনা আছিল আৰু শিলটো গুচাই দিয়াৰ পাছত ধনৰ মোনাটো দেখা গৈছে৷ মোনাটোৰ ভিতৰত বহুতো সোণৰ মুদ্ৰা আছিল৷ ভালদৰে চাই কৃষকজনে দেখিলে মোনাটোৰ ভিতৰত ৰাজমোহৰ মৰা কাগজ এখন৷ তাত লিখা আছিল: যিজনে শিলটো আঁতৰাব তেওঁলৈ পুৰস্কাৰ হিচাবে এই সোণৰ মুদ্ৰাৰ টোপোলাটো ৰজাৰ পৰা দিয়া হ’ল৷

প্ৰতিটো বাধাই আচলতে কিবা এটা নতুন শিকাৰ সুযোগ আগবঢ়ায়৷

কৃষকজনে এটা নতুন কথা শিকিলে৷ বাকীসকল বঞ্চিত হ’ল, শিকাৰ পৰাও, পুৰস্কাৰৰ পৰাও৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা লেখা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)

Wednesday, 4 January 2017

ৰচীদ হেৰাই গ’ল……

ৰচীদ হেৰাই গ’ল……
-------------------------


মিছাৰ অন্ধকাৰত সত্যতা হেৰাই গ’ল
বেলি মাৰ যোৱাত ছাঁবোৰ হেৰাই গ’ল

গাঁৱৰ একেই মাটি, পথাৰো একেই পিছে
মাতৃৰ সঙ্গ হেৰালত, আমো হেৰাই গ’ল

অপৰাধী আছিল যিবোৰ সাৰি গ’ল নিৰ্বিঘ্নে
দেখা সাক্ষী বেচা গ’ল, সাক্ষ্য হেৰাই গ’ল

বৰ কথাৰ মানুহৰ কথা মানি লোৱা হ’ল
মোৰ নীৰৱতাৰ সব আবেদন হেৰাই গ’ল

তেওঁ, তুমি আৰু মই সকলো ধাৰ শুজিলোঁ পিছে
মই অসাৱধান বাবে, মোৰ ৰচীদ হেৰাই গ’ল৷


মূল: (হিন্দী) নৰেন্দ্ৰ শৰ্মা
অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস