At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Monday, 8 October 2012

এপ্ৰিল ফুল

"ঐ তোক মধুচাৰে মাতিছে",
কাৰোবাৰ মাতত মূৰ ঘূৰাই চালো৷
দেখিলো, দীপক, মোৰ ফালে গহীন ভাবে চাই আছে৷
"কিয় মাতিছে?" মই সুধিলো৷
" নাজানো, মই পানী খাবলৈ যাওঁতে লগ পাই ক'লে, মাখনক মই মাতিছো বুলি ক'বি৷ সোনকালে মাতিছে, যা৷" তপৰাই উত্তৰ দি দীপক বেলেগৰ লগত কথা পতাত ব্যস্ত হৈ পৰিল৷

মই চিন্তাত পৰিলো৷
"মধুচাৰে মোকনো কিয় মাতিব? কি কাম থাকিব পাৰে? একো অপৰাধ কৰা নাইতো মই?"
চিন্তা কৰি কৰি লাহে লাহে শ্ৰেণীকোঠাৰ পৰা ওলাই শিক্ষকৰ কমনৰুমৰ ফালে আগবাঢ়ি গ'লো৷

সেয়া আছিল ১৯৭২ মানৰ কথা৷ মই তেতিয়া বৰপেটা বিদ্যাপীঠৰ ছাত্ৰ৷ মধুচাৰে আমাক হিন্দী পঢ়াইছিল৷ আমি খুব ভয় কৰিছিলো চাৰৰ কঠোৰ শাস্তি দিয়া স্বভাবটোৰ কাৰণে৷চাৰৰ বেতৰ কোব নোখোৱা ছাত্ৰ কিজানি খুব কমেই আছিল বৰপেটা বিদ্যাপীঠত৷

ভয়-শংকা-দ্বিধাপূৰ্ণ মনেৰে, চুচুক চামাককৈ মই মধুচাৰৰ ওচৰ পালোগৈ৷ চাৰে আন চাৰ দুজনমানৰ লগত কথা পাতি আছিল৷ অলপ সময় ৰৈ থাকিলো চাৰৰ কাষত৷
চাৰে মোৰ ফালে চালে, প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে৷
"চাৰ, আপুনি বোলে মোক মাতিছিল?" অলপ ভয়ে ভয়ে সুধিলো৷

চাৰে অলপ সময় নীৰবে মোৰ ফালে চাই কিবা ভাবিবলৈ ধৰিলে৷মোৰ ভয়ৰ ভাবটোও বাঢ়ি গ'ল৷
তাৰপাছত মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি চাৰে সুধিলে,
" আজি কি তাৰিখ?"
"এক তাৰিখ", মই তপৰাই ক'লো৷
"কি মাহ?" চাৰে সুধিলে৷
"এপ্ৰিল মাহ," ময়ো লগে লগে উত্তৰ দিলো৷

ক্ষন্তেক ৰৈ, দুষ্টালিপূৰ্ণ হাঁহি এটা মাৰি চাৰে ক'লে,
" গাধা, বুৰ্বক, তোক এপ্ৰিল ফুল কৰিলে, গমেই নাপালি৷ মই তোক মতা নাছিলো৷ যা৷"

লাজতে মোৰ কাণ-মূৰ গৰম হৈ গ'ল৷ অলপ সময় তভক মাৰি ৰ'লো৷
তাৰপাছত লাহে লাহে তলমূৰকৈ বাহিৰ ওলাই আহিলো৷

বাহিৰত ভৰি দিয়েই দেখিলো দীপকে মিচিকমাচাককৈ হাঁহি মোলৈ ৰৈ আছে৷ মোক দেখি ওচৰ চাপি আহি সুধিলে, "চাৰে কিয় মাতিছিল?"

মই পোনে পোনে তাৰ চকুলৈ চাই গহীনভাবে উত্তৰ দিলো, " চাৰে ৰচনা এখন লিখিব দিছিল৷ বহুদিন হ'ল৷ লিখা হ'ল নে নাই সুধিবলৈ মাতিছিল৷ কালি জমা দিম বুলি কৈ আহিলো৷"

কথাখিনি শেষ কৰি, দীপকৰ পিনে নাচাই, পোনে পোনে শ্ৰেণীকোঠা পালোগৈ৷ দীপক থকা ঠাইতে থিয় হৈ থাকিল৷

বেচেৰা দীপক নিজেই এপ্ৰিলফুল হৈ গ'ল, মোৰ এনে ভাব হ'ল৷

1 comment: